คนแปลกหน้าที่คุ้นเคย
เมื่อพูดถึงคนแปลกหน้าที่คุ้นเคย ผู้อ่านหลายท่านคงมีคนแปลกหน้าสักคนที่คิดถึงในใจ
อาจเป็นคุณยามใต้คอนโด แม่ค้าข้าวแกงร้านประจำ พนักงานร้านสะดวกซื้อแถวบ้าน
สำหรับบางท่านอาจจะไม่ใช่มนุษย์แต่เป็นน้องหมาน้องแมวในซอยที่เมื่อเดินผ่านครั้งใดก็มักจะหยุดเล่นด้วยหรือติดของฝากเล็กๆน้อยๆไปให้ทุกครั้ง
ความสัมพันธ์นี่มันคือความสัมพันธ์ที่มหัศจรรย์ในมุมมองของนักเขียนเลยก็ว่าได้
เพราะนอกจากเราจะรู้สึกคุ้นเคยแล้วเรายังรู้สึกผูกพันธ์กับคนแปลกหน้าเหล่านี้อย่างไม่รู้ตัว ซึ่งไอ้ตัวความผูกพันธ์นี่แหละที่ผู้เขียนไม่สามารถหาคำตอบได้เลยว่ามันมาจากไหน
คนที่เราไม่ได้ใช้เวลาด้วยในทุกวัน คนที่เราไม่มีแม้แต่เบอร์โทรศัพท์ คนที่เราไม่ได้แบ่งปันเรื่องราวในชีวิตประจำวันให้ฟัง คนที่เราแค่ทักสวัสดีก่อนไปทำงาน คนที่บทสนทนาของเรามีแค่ "ป้า วันนี้เอาเหมือนเดิมนะ"
แต่เมื่อวันหนึ่งที่เขาเหล่านี้หายไปเรากลับรู้โหวงๆอย่างบอกไม่ถูก
ผู้เขียนเองก็มีคนแปลกหน้าที่คุ้นเคยอยู่คนหนึ่ง
คุณลุงคนนี้มักเดินเตร่ไปตามชุมชน ใบหน้าซูบผอม ตัวเล็ก ผมขาวชี้ฟูรุงรัง ใส่เสื้อคลุมตัวใหญ่ หมวกใบใหญ่ กางเกงลายทหารและรองเท้าแตะเก่าๆ
ถึงแม้ลักษณะภายนอกจะดูไม่เหมือนคนทั่วไป แต่สำหรับคนในชุมชนนี้แล้ว แกไม่ได้ถูกมองว่าเป็นบุคคลอันตรายและยังคอยช่วยเหลืออยู่เนืองๆ
ผู้เขียนโตมากับการเห็นคุณลุงคนนี้เดินเตร่ไปมาในชุมชุน ตั้งแต่วัยเด็กเข้าสู่วัยรุ่นจนสู่วัยผู้ใหญ่
ถึงแม้จะไม่เคยคุยกันหรือเจอบ่อยนัก แต่ทุกครั้งที่เจอ ผู้เขียนกลับรู้สึกดีใจและโล่งใจที่รู้ว่าแกยังสบายดีอยู่
แต่เมื่อไม่นานมานี้ผู้เขียนได้รู้ข่าวของคุณลุงผ่านทางโพสต์ในเฟซบุ๊กว่าแกไม่สบายหนักและกลายเป็นผู้ป่วยติดเตียง
ตอนแรกผู้เขียนก็รู้สึกใจหายแต่เมื่อได้อ่านคอมเม้นความรู้สึกนั้นก็หายไปและแทนที่ด้วยความรู้สึกอุ่นใจ
มีผู้คนมากมายที่พร้อมให้ความช่วยเหลือคุณลุงทั้งเรื่องเงินและของใช้จำเป็น มีอาสาสมัครคอยดูแลไม่ห่างเพราะคุณลุงอยู่ตัวคนเดียวไม่มีครอบครัว
แต่ถึงอย่างนั้นไม่กี่วันต่อมาคุณลุงก็จากไปอย่างสงบ
พิธีศพจัดขึ้นอย่างเรียบง่ายและเป็นไปตามพิธีทางศาสนา งานศพของคุณลุงได้รับความช่วยเหลือจากหลายฝ่าย
แน่นอนว่าผู้คนเหล่านี้มิใช่ญาติมิตรสนิทของคุณลุงเลยแต่หากเป็นเหล่าคนแปลกหน้าที่รู้สึกคุ้นเคยและผูกพันธ์กับคุณลุงนั้นเอง
แม้ว่ามาทั้งชีวิตของคุณลุงจะอยู่อย่างลำพังมานานหลายปี แต่อย่างน้อยช่วงชีวิตสุดท้ายของคุณลุงก็ทำให้ผู้เขียนรู้สึกว่าถึงแม้ชีวิตของคุณลุงจะอยู่ลำพังแต่ก็ไม่เคยอยู่อย่างเดียวดายเลย
ผู้เขียนเชื่อว่านอกจากคุณลุงจะเป็นคนแปลกหน้าที่คุ้นเคยของผู้เขียนแล้ว คุณลุงก็ยังเป็นคนแปลกหน้าที่คุ้นเคยของคนในชุมชนนี้เช่นเดียวกัน
แด่ลุงมะลิ...
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
