ท่ามกลางอากาศหนาวของเชียงใหม่ ในช่วงต้นปี 2540...
ระหว่างที่ฉันกับเพื่อนๆ รุ่น 38 กำลังอยู่ในช่วงโค้งสุดท้ายของการเป็นนักศึกษาชั้นปีที่ 2 โดยที่ยังมีอีกกิจกรรมหนึ่งให้รับผิดชอบ...นอกเหนือจากงานรับน้อง และอีกหลายกิจกรรมของภาควิชาสื่อสารมวลชน มช...นั่นคือการจัดงาน "Bye 'Nior" ปาร์ตี้ต้อนรับรุ่นพี่รุ่น 36 ที่เพิ่งกลับมาจากการฝึกงานตัวสุดท้าย ก่อนจะเรียนจบ...
รุ่นพี่ 36 คนหนึ่งคือ พี่เด็ก...ที่ต่อมาสร้างชื่อในนามของ "ดีเจเด็กดี"....พี่เด็กเป็นนักดนตรีและนักแต่งเพลงที่มีฝีมือเกินวัยและแวดวงเชียงใหม่ในเวลานั้นไปค่อนข้างมาก...จึงไม่น่าแปลกใจที่พี่เด็กเลือกไปฝึกงานที่ Bakery Music ค่ายเพลงอินดี้อันดับหนึ่งของบ้านเรา...
และก็เป็นที่ค่ายขนมปังดนตรีแห่งนี้เอง ที่ทำให้พี่เด็กได้พบและสนิทสนมกับวง Pause ซึ่งยังผลให้เมื่อวงพอสได้มาเล่นดนตรีในละแวกเชียงใหม่ จึงเสนอกับพี่เด็กว่า พวกเขาอยากมาเล่นดนตรีในงานบายเนียร์ด้วย...
เมื่อแรกได้ยินเรื่อง...ฉันกับเพื่อนๆ วงอสรพิษค่อนข้างตกใจกันเล็กน้อย...เพราะพวกเราในฐานะวงประจำรุ่น ที่รับหน้าเสื่อในเรื่องนี้...ทั้งการหยิบยืมเครื่องดนตรี ไมค์ และเครื่องเสียงชุดเล็กๆ มา...ทั้งหมดก็ด้วยหวังใจว่า เราจะได้มีพื้นที่การแสดงดนตรีกันเต็มที่....หลังจากที่เล่นอวดกันเองอยู่ในห้องซ้อมมาเป็นปี...
ขณะที่งานบายเนียร์นั้นจะมีรุ่นพี่รุ่นน้องมาจนเต็มสนามรอบๆ ซุ้ม...คือกะเกิดกันเลยว่างั้น...
แถม อั้ม มือเบสและนักร้องนำหลักของวงยังมีเพลงพิเศษมามอบให้กับใครบางคนอีกต่างหาก...
แต่ความฝันเหล่านั้นก็อาจจะสลายลงได้ง่ายๆ หากมีวงที่ 2 มาร่วมแชร์เวที...แถมยังเป็นวงร็อกดังระดับประเทศอีกต่างหาก...เราจึงแอบหวังว่าด้วยเพลงที่เตรียมกันไว้ น่าจะสร้างหน้าตาและความประทับใจให้กับวงได้บ้างละน่า...
แต่ความจริงที่เราต้องเจอก็คือ...เพลย์ลิสต์ของเราต้องถูกตัดออกไปหลายเพลง...ด้วยข้อจำกัดของเวลา และเกรงใจพี่ๆ วงพอสที่มาถึงซุ้มเราแต่หัววัน...
ขณะที่เพลงซึ่งเราพยายามซ้อมกันอย่างหนัก เพื่อคืนนั้น...รวมถึงเพลงบอกความรู้สึกภายในที่อั้มเตรียมไว้ ก็แทบกลายเป็นหมัน...
เพราะถึงตอนนั้นไม่มีใครอยากชม "วงเปิด" ฝีมือกะโหลกกะลาอย่าง อสรพิษ อีกต่อไปแล้ว...ทุกคนต่างรอคอยวงพอสเล่นกันอย่างใจจดใจจ่อ...
เราจึงปลดเครื่องดนตรี และเดินออกไปแบบเงียบๆ เพื่อหลีกทางให้พี่ๆ เข้ามาแทนที่...
ฉันจำไม่ได้แน่ชัดนักว่า คืนนั้นพอสเล่นไปทั้งหมดกี่เพลง จำได้เพียงว่ามีเพลง "ลมหายใจ" "ที่ว่าง" และเพลงนี้ "มีเพียงเรา"...
แต่ฉันก็แน่ใจว่า ทันทีที่พี่ๆ เล่นเพลงแรก ความขัดเคืองใจใดๆ ก็มีอันสลายหายไปจนหมด...
ด้วยพี่ๆ วงพอสสามารถทำให้เครื่องดนตรีพื้นๆ เครื่องเสียงเล็กๆ กลองที่ไม่มีแม้แต่แฉ และไมค์จากห้องเล็คเชอร์ให้กลายเป็นบทเพลงชั้นยอดได้อย่างไม่น่าเชื่อ...
ซึ่งฉันก็เชื่อเหลือเกินว่า ภาพทรงจำทั้งหมดในคืนนั้น รวมถึงเสียงร้องของพี่โจ้และอัธยาศัยไมตรีที่พี่ๆ วงพอสมีต่อพวกเรา จะยังคงประทับอยู่ในหัวใจของนักศึกษาสื่อสารมวลชนทุกรุ่นทุกคนที่อยู่ตรงนั้น...จวบจนถึงวันนี้...
25 ปีนับจากค่ำคืนอันแสนอบอุ่นท่ามกลางสายลมหนาว...
และ 20 ปีเต็มที่พี่โจ้ได้จากไป (20.02.2002)...
ด้วยวาระพิเศษอันหวานเศร้านี้...ฉันจึงขออุทิศเพลงนี้ ที่วงพอสเล่นเป็นเพลงแรกสุดในคืนนั้น (โดยที่ไมค์ยังไม่เข้าที่ จนพี่โจ้ต้องมาเทสต์เสียงอีกครั้งหลังจบเพลง)...
ด้วยความระลึกถึงพี่ชายผู้อ่อนไหว...พี่โจ้-อัมรินทร์ เหลืองบริบูรณ์ (14 ตุลาคม พ.ศ. 2514 - 20 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2545)
"เธอไม่ได้โดดเดี่ยว บนโลกไม่ได้ว่างเปล่า
ยังมีคนมากมายต่างไป .. พร้อมกับเรา"
พีรภัทร โพธิสารัตนะ
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
