หลายปีก่อนตอนที่ได้เข้าไปทำงานนิตยสารให้กับ พี่เต็ด-ยุทธนา บุญอ้อม...
หลายครั้งตลอดการทำงานกับแก...ก็มีหลายเหตุปัจจัยที่ทำให้รู้สึกว่าร่มเงาของแกนั้นช่างแผ่กว้างและปลอดภัย...
โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับการติดต่อผู้คนมาร่วมงานในนิตยสารนั้น จำนวนมากมีการตอบรับแบบเต็มที่...และเต็มใจ...ด้วยเหตุผลที่พร่างพรูจากปากคำของคนเหล่านั้นว่า...
"พี่เต็ดช่วยมาเยอะ มีอะไรที่พอช่วยได้ ขอให้บอก ยินดีเสมอ"...
ฉันจึงคิด...และพูดออกไปเสมอว่า...อยากเติบโตขึ้นเป็นผู้ใหญ่แบบนี้...
ผู้ใหญ่ซึ่งเป็นที่จดจำจากการ "ให้"...จากขนาดหัวใจอันกว้างใหญ่...
หลายปีผ่านไป...โดยที่ยังไม่สามารถบรรลุเป้าหมายนั้นได้เลยแม้สักกระผีก...ภรรยาก็ได้เปิดคลิปหนึ่งให้ดูในวันนี้....
เป็นคลิปตอนที่ผู้ใหญ่คนหนึ่งรับของขวัญจากผู้อ่อนอาวุโสกว่า...ก่อนที่จะกล่าวยกหนี้หลายแสนบาทที่เคยหยิบยืมไปช่วงตอนที่ฝ่ายหลังตกต่ำ...มีหลากบ่วงกรรมกระหน่ำซ้ำต่อเนื่อง...
นับเป็นสื่อที่ช่วยยกระดับความรู้สึกที่หาชมได้ยากในยุคหลากกระแสโซเชียลมีเดียถาโถม...
เป็นคลิปที่ทำให้เป้าหมายแต่หนหลังนั้นย้อนกลับมาอีกครั้ง....
ว่าการเป็นผู้ใหญ่ที่มีเมตตา...และพร้อมจะ "ให้" ได้เสมอ...ในยามที่กัลยาณมิตรตกที่นั่งลำบากนั้นงดงาม...และยิ่งใหญ่ขนาดไหน...
โดยเฉพาะเป็นการ "ให้" ในตอนที่อีกฝ่ายหนึ่งนั้นยังมีลมหายใจ...ยังสามารถพบปะพูดคุยเพื่อส่งมอบความรู้สึกดี ๆ ให้กับกันและกันได้อยู่...
มิใช่เพียงเมื่ออีกฝ่ายได้ตายจากไป...ซึ่งอาจจะสายเกินไปแล้ว...
ฉันอยากเติบโตขึ้นเป็นผู้ใหญ่(กว่านี้)แบบนั้น
- 1
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
