“ไอ้อ้วน”, “ไอ้แว่น”, “ไอ้เหยิน”, “ไอ้เป๋”, “ไอ้เตี้ยหมาตื่น”
คุณรู้ใช่ไม๊ว่าถ้อยคำเหล่านี้เป็นการบูลลี่ ไม่ใช่ถ้อยคำแสดงความสนิทเป็นมิตรแท้แต่อย่างใด....มาติดตามเรื่องราวการบูลลี่ในสังคมที่ทำจนเป็นเรื่องธรรมดา....ที่คุณไม่ควรยอมรับ...กับนักเขียนคนแรกของเพจ 7 Days 7 way
Manya เจ้าของคอลัมน์ "ถนนเทา ใน เงาอารมณ์"
Story : วันนี้เป็นวันพิเศษ
ในชั้นเรียนอนุบาล 2 โรงเรียนอนุญาตให้นักเรียนใส่ชุดไปรเวทมาได้
แม่จับนิดใส่เสื้อยืดกางเกงขาสั้นตัวเก่ง แต่ปรากฏว่าพอมาถึงโรงเรียน เพื่อนผู้หญิงใส่กระโปรงยาวสวยหวานกันทุกคน
ส่วนเพื่อนผู้ชายก็ใส่ขายาว ก่อนเข้าชั้นเรียนนิดถูกพื่อนผู้ชายล้อด้วย
“ นิดนุ่งขาสั้นจุ๊ดจู๋เลย ผู้หญิงอะไรไม่ใส่กระโปรง 5555 “
“ไอ้นิดนุ่งสั้น” “ผู้หญิงอะไรไม่ใส่กระโปรง” แบร่
เพื่อนๆมองนิดแล้วหัวเราะกันใหญ่เลย
…นิดอายจัง นิดใส่ขาสั้นอยู่คนเดียว…
นิดอายจนต้องเอากระเป๋ามาบังกางเกงเอาไว้ นั่งในห้องเรียนฟังครูไม่รู้เรื่องเลย…ตาคอยมองแต่ชุดเพื่อน นิดไม่น่าใส่ขาสั้น มาเลย
นิดตื่นเต้นจนปวดท้อง ทำยังไงดีล่ะ นิดปวดหนัก แต่นิดไม่กล้าขออนุญาตครูไปเข้าห้องน้ำ …นิดไม่กล้าลุก นิดอายที่ใส่ขาสั้น เดี๋ยวเพื่อนๆล้ออีก นิดไม่กล้ายกมือ นิดอายที่จะขอไปเข้าห้องน้ำ …นิดปวดหนักมาก …อดทนไว้ รอเลิกชั้นอีกนิดเดียวๆ …ทำไมชั้นเรียนวันนี้นานจัง …หรือว่านิดจะยกมือขอครูดี …นิดปวดมาก แต่นิดไม่กล้า …ทำไงดี ยกหรือไม่ยก …จะไม่ไหวแล้ว
… แพร่ด…
เพื่อนข้างๆนิดเริ่มอุดจมูก แล้วหันมามองนิด เพื่อนคนนึงยกมือ
“ครูคะ นิดอึรดกางเกง”
…นิดอายมากก อายมากมาก นิดอยากจะร้องไห้…
ครูโกรธมาก
“ นิด! ทำไมปวดท้องแล้วไม่บอกครู ปล่อยให้อึรดกางเกงได้ยังไง มากับครูเดี๋ยวนี้เลย”
ครูกึ่งจูงกึ่งลากนิด มาที่ลานซักล้างข้างโรงอาหาร ถอดกางเกงแล้วล้างก้นไป ตีนิดไป ดุนิดไป
“เด็กอะไรแบบนี้ ทำเลอะเทอะ ปวดอึแล้วไม่ยอมบอก”
ครูยิ่งพูดยิ่งโมโห กระชากนิด ตีนิดแรงขึ้นเรื่อยๆ
เพื่อนๆมารุมดู นิดทั้งเจ็บทั้งอายนิดอยากบอกครูให้ไล่เพื่อนไป
นิด อึราด โดนตี แล้วยังต้องมาแก้ผ้าล้างก้นต่อหน้าเพื่อนอีก
นิดอาย นิดได้แต่นั่งน้ำตาไหล ก้มหน้าไม่กล้ามองใครเลย
นิดทนเห็นสายตาเพื่อนๆไม่ได้ ถึงนิดจะยังเป็นเด็กแต่นิดก็อายเป็นนะ…
…ครูจะรู้มั้ยนะว่า นิดกลัว นิดไม่ได้อยากจะทำเลอะเทอะ …
ครูจะรู้มั้ยว่าครูกำลังประจานนิดอยู่ ครูทำให้นิดอายมากกว่าเดิม
ครูทำให้นิดกลัวยิ่งกว่าเดิมด้วย ครูไม่สงสารนิดเลย…
หลังจากวันนั้นเป็นต้นมา ในโรงเรียน ไม่มีใครเรียกชื่อนิดอีกเลย…
ทุกคนเรียกนิดว่า”ไอ้ขี้” ต่อท้ายว่า “ไอ้นิดขี้ราด” นิดไม่เคยมีความสุขกับการมาโรงเรียนอีกเลย…นิดต้องอยู่กับชื่อนั้นจนจบอนุบาล…จบป.1 และย้ายโรงเรียน…
นิดคิดว่าต่อไปนิดคงได้เริ่มต้นใหม่ซะที คงจะไม่มีใครล้อนิดอีกแล้ว…
แต่โลกก็ใจร้ายกับนิด…
มีเพื่อนผู้ชายในโรงเรียนเดิมบางคนย้ายไปเรียนที่เดียวกัน และนิดก็ต้องถูกเรียกว่า ”ไอ้ขี้” ไปจนจบ ป.6…
นิดได้ย้ายโรงเรียนอีกครั้ง ไปสอบเข้าโรงเรียนมัธยมหญิงล้วน ไม่มีเพื่อนผู้ชายปากคะนองตามไปล้ออีกแล้ว… แต่คำว่า ”ไอ้ขี้” ก็ฝังในใจของนิดไปซะแล้ว นิดยิ่งกลายเป็นคนขาดความมั่นใจ เก็บตัว กลายเป็นคนพูดน้อย อมทุกข์ และมีเพื่อนน้อย กลายเป็นบุคลิกที่ติดตัวมาจนโต…
…เพราะที่โรงเรียนอนุบาลวันนั้น เป็นวันพิเศษ…
“ไอ้อ้วน”
“ไอ้แว่น”
“ไอ้เหยิน”
“ไอ้เป๋”
“ไอ้เตี้ยหมาตื่น”
วัฒนธรรมการล้อเลียนแบบนี้ดูจะเป็นความเคยชินในสังคม
ไม่มีใครเห็นเป็นเรื่องแปลก
ส่วนใหญ่มักจะคิดว่าก็แค่เด็กๆล้อกันเล่น
หรือผู้ใหญ่เค้าเรียกเล่นๆด้วยความเอ็นดู
แต่ไม่มีใครคิดว่าคนที่ถูกเรียกจะรู้สึกยังไง แค่ไหน …
โดยเฉพาะ ถ้าคนนั้นยังเป็นเด็กน้อยที่ยังไม่ได้เข้าใจโลก
และวัฒนธรรมบ้าบอของโลกใจร้ายนี้…
…ไม่มีใครคิดว่าจะส่งผลระยะยาวกับเด็กที่ถูกล้อเลียนได้มากขนาดไหน
เราลองมาตั้งคำถามกันดูว่า ทำไมคนส่วนใหญ่ถึงชอบ หยิบยกปมด้อยของคนอื่นมาทับถม ล้อเลียน?
• หรือเป็นเพราะกลัวคนจะเห็นความบกพร่องของเรา เลยต้องเอาความบกพร่องของคนอื่น มาสปอตไลท์ คนจะได้ไม่มาสนใจความบกพร่องของเรา
• หรือเพราะคนเรามักจะมองแต่ความบกพร่องผิดพลาดของคนอื่น และไม่เคยหันกลับมามองตัวเอง
เราเคยดูหนังหลายเรื่องที่มีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้น โดยเพาะหนังสยองขวัญฆาตกรรม ที่ฆาตกรมักเป็นคนอ่อนแอที่ถูกล้อเลียน ด้อยค่า
ถูกกระทำจนเกินทนกลายเป็นความแค้นฝังจิตฝังใจจนก่อเหตุสยองขึ้น
ต้องยอมรับว่าเรื่องเหล่านี้ไม่ใช่แค่เรื่องบนแผ่นฟิล์ม แต่คือเรื่องสะท้อนความจริงที่เกิดขึ้นจริงๆในสังคม
หรือเราควรจะเปลี่ยนแปลง สร้างวัฒนธรรมใหม่ๆ
สอนกันตั้งแต่เด็กให้รู้ว่าเค้าไม่ควรสนุกกับปมด้อยของคนอื่น
และช่วยกันประณามวัฒนธรรมนี้ไม่ให้เกิดขึ้นในสังคมอีกต่อไป?
Written by : Manya
cr.google, FB ไอ้แว่น
- 2
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
