7 เม.ย. 2022 เวลา 15:59 • ปรัชญา
#ตึกโดม สำหรับข้าพเจ้าคือสัญลักษณ์ของความเป็นอิสระทางวิชาการ เป็นที่ที่หล่อหลอม ตัวข้าพเจ้าทั้งแนวคิด การดำรงชีวิตที่เรียบง่าย แต่ยังมีไฟมีความฝันอยู่เสมอ แม้อายุจะล่วงเข้าใกล้เลข60
(ข้าพเจ้าจบปริญญาตรีสังคมวิทยาที่ม.อ.ปัตตานี และตรีด้านกฎหมายและปริญญาโทสังคมวิทยาที่ธรรมศาสตร์)
แนวคิดแรกที่ข้าพเจ้าได้รับและยึดถือเป็นแนวปฏิบัติ: คือการดำรงอยู่ให้ได้ในสังคมปัจจุบัน ทำอย่างไรหรือ....
1. ทางสายกลาง....คือสิ่งที่ข้าพเจ้ายึดถือมาตลอดในการดำเนินชีวิต ทั้งส่วนตัวและครอบครัว
หากจะเอียงไปทางใดต้องรีบหาเหตุผลมา
สนับสนุนเพื่อให้เกิดความชอบธรรมในการที่อยากจะเอียง แต่ก็มีบางครั้งที่ไร้เหตุผล ตามอารมณ์ก็มี แต่จะไม่ขอทะเลาะเบาะแว้งกับใคร
ดูเป็นคนดี แต่เปล่าเลย ข้าพเจ้าไม่ชอบการเผชิญปัญหาที่หนักหน่วงไปกว่าเดิม อดทนได้ ก็จะอดทน แม้บางครั้งอาจได้ชื่อว่าเป็นผู้แพ้ แต่ถึงอย่างไร ข้าพเจ้าก็มีความสงบสุขในใจเสมอมา
2.การวางเป้าหมายชีวิตและสร้างทางเลือกให้กับชีวิต ข้าพเจ้าทำอย่างไร
ข้าพเจ้าไม่อยากเป็นหญิงวัยชรา ที่ร่วงโรยไปตามวันเวลาที่ผ่านไป และใช้ชีวิตไปวันๆทั้งๆที่ยังมีร่างกายแข็งแรง มีสมองที่จะสามารถนำพาให้ตัวเอง มีคุณภาพชีวิตที่ดียิ่งขึ้นไปอีกได้
ข้าพเจ้าอยากเป็นนักกฎหมายแม้จบมาทางสังคมวิทยา มันคุกรุ่นอยู่ในหัวใจตลอดมา
หลังจากที่ข้าพเจ้าเรียนจบทางสังคมวิทยาทั้งปริญญาตรีและปริญญาโท ข้าพเจ้าก็ดำรงอาชีพเป็นครูอาจารย์สอนด้านสังคมวิทยามาตลอดจนเกษียณ(อายุ55ปี)
ทันทีที่เกษียณ ข้าพเจ้าติวตัวเองเพื่อสอบเข้าปริญญาโทกฎหมายที่ธรรมศาสตร์ ด้วยการอ่านข้อสอบเก่าย้อนหลังไป10ปี และติวภาษาอังกฤษ จากครู ติวเตอร์หลายท่าน ฟรี ทางยูทูป จนคะแนนที่เคยลองสอบไว้ จากเดิมได้ 200 กระโดดขึ้นมาเป็น 450 คะแนน
จากการเตรียมตัวและตั้งใจอย่างมากทำให้ข้าพเจ้าสอบเข้าเรียนด้านกฎหมายระหว่างประเทศได้ในที่สุด(ปัจจุบันเทอมสุดท้ายอยู่ระหว่างเตรียมสอบจบทีสิท)
ซึ่งข้าพเจ้าเชื่อว่า จากวันที่ข้าพเจ้าเกษียณ มาจนบัดนี้ผ่านมา เกือบ 4ปีแล้ว เมื่อมองย้อนกลับไป ข้าพเจ้าได้นำตัวเองเดินตามถนนของเป้าหมายที่ข้าพเจ้าได้วางแผน วาดฝันไว้มาโดยตลอด แม้จะช้าไปบ้าง แต่ก็เพียงแต่อีกอึดใจสุดท้าย ว่าจะสำเร็จหรือไม่กับการได้เป็น
มหาบัณฑิตทางกฎหมายระหว่างประเทศ มธ.
(ซึ่งขณะนี้กำลังเข้าสู่โหมดของความเข้มข้น ความยากในการสังเคราะห์กฎหมายมาเชื่อมกับการปฏิบัติจริง)
3. ความอดทนและการพยายามช่วยเหลือคนรอบข้างที่พบวิกฤติ(คนสำคัญ คนที่เชื่อมโยงกับชีวิตข้าพเจ้ามาตั้งแต่เกิด) จนเขาผ่านพ้น
นับเป็นการใช้ทักษะชีวิตของชีวิต
จากการสั่งสมประสบการณ์ที่ข้าพเจ้าเคยผ่านมาก่อน
จากการซึมซับแนวคิด ความรู้ด้านสังคมวิทยาที่ร่ำเรียนมา
จากความอดทนอดกลั้นต่ออารมณ์โกรธ อารมณ์เศร้าสุดๆ อารมณ์กลัว อารมณ์หมดอาลัยตายอยาก อารมณ์ที่นำพาเข้าสู่ภาวะซึมเศร้าฯ แล้วร่วมช่วยกันกับเขาในการจัดการกับสภาพปัญหาที่อยู่ตรงหน้า
ด้วยความอดทน เหล่านี้ ทำให้เขาผ่านพ้นจากจุดวิกฤติของชีวิต และข้าพเจ้าก็พ้นสภาพเดี้ยงเพราะความเครียด อันเกิดจากการอินไปกับปัญหาของเขาไปด้วย
ขอบคุณตัวเองที่ไม่ยอมปล่อยมือไปจากเขา
4.ความพอเพียงแต่ก็ไม่หยุดนิ่งในการจัดสรรให้คุณภาพชีวิตให้ดีขึ้นไปอีก เพราะมีทางให้เดิน จึงท้าทายที่จะยังไม่หยุดนิ่งในการทำงาน
ข้าพเจ้าคิดเสมอว่าชีวิตภาคที่1(ช่วงวัยทำงานหลังจบการศึกษา จนเกษียณ) นั้นจบไปแล้ว และเมื่อล่วงเลยมาถึงวัยเกษียณ คือภาคที่2 ชีวิตของข้าพเจ้าเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง
เป็นช่วงของการค้นหา การอยากทำสิ่งใหม่ๆทียังไม่เคยทำ หรือทำในสิ่งที่อยากทำให้สำเร็จ
ช่วงนี้ข้าพเจ้าวางไว้เป็นขั้นตอน ดังนี้
- ช่วงสะสมองค์ความรู้ใหม่ เทคโนโลยีใหม่อาจใช้เวลาตั้งแต่เกษียณมา 1-3ปี (อายุ55-58)
- ช่วงลงมือทำจากทักษะ จากความรู้ที่ได้มาใหม่นั้น และเพิ่มพูนเงินเก็บเพื่อไว้ใช้ยามบั้นปลายชีวิต โดยที่ไม่ต้องพึ่งลูกหลานหรือคนรอบข้าง และยังสามารถเป็นที่พึ่งให้กับคนในครอบครัวได้เสมอ และจะเป็นช่วงที่ใช้ชีวิตเพื่อความรื่นรมณ์ให้ตัวเองอีกด้วย
(อายุ59-65)
หลังจากนี้ (อายุ66- สิ้นอายุขัย)
ข้าพเจ้าก็จะพักผ่อนเต็มรูปแบบโดยไม่ทำงานอีกแล้วเนื่องจากมีรายได้ที่ทำเพิ่มเก็บสะสมไว้แล้ว และตั้งใจสร้างให้เป็นรายได้แบบ passive income เรียบร้อยแล้ว
5. สุดท้ายคือ บูรณาการแห่งชีวิต
เป็นช่วงสุดท้ายของชีวิตบนโลกใบนี้
คือการเตรียมตัวจากไป ด้วยการเข้าใจชีวิต เข้าใจสัจธรรมชีวิต เข้าใจธรรมชาติของชีวิต ยึดมั่นในหลักคำสอนในพุทธองค์ เพื่อเป็นแนวทางให้เดินจากไปอย่างสงบสุข
หมดซึ่งความทุกข์ หมดซึ่งความกังวล หมดซึ่งความห่วง
(เนื่องจากได้เตรียมทำในสิ่งที่คิดไว้อย่างดีที่สุดแล้ว ทำเท่าที่ทำได้มาแล้ว)
แผนการเหล่านี้ข้าพเจ้าค่อยๆถักทอมาโดยตลอด อาจช้าไปบ้าง นอกทางบ้าง หลงทางบ้าง ท้อบ้าง แต่มันคือสิ่งที่ข้าพเจ้าพยายามประคับประคองและจะทำให้ดีที่สุด จะไม่ฝืนสังขาร หรือเร่งเร้าตัวเอง กดดันตัวเอง
แต่เป็นความตั้งใจที่จะทำ เพื่อชีวิตในบั้นปลายของข้าพเจ้า ที่จะมีปัญหาให้ผู้ที่อยู่รอบข้าง ให้น้อยที่สุด และสุขสงบในบั้นปลายชีวิตอย่างแท้จริง
ตึกโดมมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
โฆษณา