เรามองว่ามันมีเส้นบางๆที่ขวางอยู่ ประการแรกสุดเลยคือ เราควรต้องสามารถตอบตัวเองได้ตรงไปตรงมา "โดยไม่หลอกตัวเอง" ว่าเรารู้และเข้าใจในเรื่องนั้นๆ อย่างลึกซึ้งจริงๆ ใช่หรือไม่ ถ้าเราลังเล มันแปลว่า เรายังอยู่ในโซนเทาๆ ระหว่างมิจฉาทิฐิ และสัมมาทิฐิอยู่เลยค่ะ ซึ่งเราคิดว่า การใคร่ครวญในแบบนี้ ดีตรงที่ ช่วยให้เราไม่หยุดเรียนรู้ ไม่หยุดในการค้นคว้า ไม่หยุดในการใช้สติปัญญาใคร่ครวญ เปรียบเสมือนน้ำในแก้วที่ยังคงหลงเหลือพื้นที่ให้สามารถเติมน้ำเข้าไปได้อีก
ประเด็นสำคัญต่อมา ก็อยู่ตรงที่ว่าเรื่องๆนั้น มันคือเรื่องใด มันเป็นเรื่องที่ส่งเสริมสติปัญญาควรค่าแก่การเรียนรู้ เป็นประโยชน์ต่อการพัฒนาตน พัฒนาความคิดหรือไม่ ซึ่งถ้าไม่ใช่ ก็ยิ่งสรุปได้เลยว่า เรากำลังอยู่ในโซนมิจฉาทิฐิค่ะ
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
