มีวันหนึ่ง.. ได้อ่านบทความดีๆ เรื่องเกี่ยวกับ ตัวเราเอง ให้โฟกัสที่ตัวเรา ให้ข้อคิดหลายมุม มีข้อความหนึ่ง อ่านแล้ว รู้สึก มันใช่จริงๆ ช่วงบทความนั้น ได้เขียนว่า
เตรียมพร้อม สำหรับการใช้ชีวิตติดเตียง
... เราจะถูกดูแล โดยคนอื่น เหมือนเมื่อแรกเกิด แต่สิ่งที่แต่ต่าง คือ...
ครั้งนั้น เราเคยมี แม่ เป็นผู้ดูแล ด้วยความรักอย่างสุดหัวใจ
แต่เมื่อใกล้วันที่เราจะจากโลกนี้ไป เราไม่มีแม่เหลืออยู่แล้ว แต่อาจมีญาติที่ใกล้ชิดมาดูแล หรือ อาจมีพยาบาลมาดูแล แต่.... ต้องยอมรับว่า มันไม่เหมือนกับการดูแลของแม่ ที่ดูแลเราในวัยนอนแบเบาะแน่นอน......
ดังนั้น จงฝึกอยู่นิ่งๆ อย่าจู้จี้ ขี้บ่น อย่าทำตัวให้เป็นที่ลำบาก ของคนอื่น จงรู้สึกพอใจ ในสิ่งที่เราได้รับ ได้เป็น......
นี่เป็นช่วงหนึ่งของบทความ บทนั้น ที่ยกช่วงนี้มา เพราะรู้สึกว่า ในท้ายที่สุดแล้ว ไม่มีใครรักเรา เท่าแม่จริงๆ ต่อให้วันเวลาผ่านไป เรามีครอบครัว มีลูก มีหลาน แต่คนที่รักเรามากที่สุด ยังเป็น แม่ ผู้ที่อุ้มท้องเรา 9 เดือน แม่ผู้ที่ยอมทุกอย่างเพื่อเรา แม่ ผู้ที่เห็นเราเป็นอะไรไปไม่ได้ ต้องรีบดูแล รักษาให้เราดีขึ้น ความสุขของแม่จริงๆแล้ว มีแค่ คำว่า "ลูก" จริงๆ
ขอบคุณเจ้าของบทความดีๆที่ให้ได้อ่าน และได้ยกมาเขียนในนี้ และอยากขอบคุณ แม่ ที่ทำให้เราเป็นได้ทุกวันนี้
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
