ในชีวิตเรา จะมีโอกาสได้ดูฝนดาวตกกันสักกี่ครั้ง
สำหรับผม ผมเคยดูฝนดาวตกหนึ่งครั้ง ครั้งแรกและครั้งเดียวในชีวิตผมตอนนี้
ในช่วงปีพ.ศ.2544 ตอนนั้นผมยังเป็นเด็กน้อย อาศัยอยู่กับตายายที่ต่างจังหวัด และในช่วงปีนั้น หนึ่งเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นและมีบันทึกไว้ในหน้าประวัติศาสตร์ คือมีปรากฏการณ์ฝนดาวตกลีโอนิดส์ โรงเรียนประถมที่ผมเรียนอยู่ในตัวจังหวัดขณะนั้น คณะครูในโรงเรียนและเพื่อนๆต่างตื่นเต้นกันมาก และทางผอ.โรงเรียนก็ได้จัดกิจกรรมเขียนประกวดเรียงความ ในหัวข้อฝนดาวกของฉัน
เด็กน้อยอย่างผม ซึ่งเกิดมาก็เพิ่งได้สัมผัสเรื่องราวของฝนดาวตกเป็นครั้งแรก ก็ตื่นเต้นจนอดใจที่จะรอวันนั้นแทบไม่ไหว กลับมาจากโรงเรียนก็มาเล่าให้คุณตากับคุณยายฟังว่าจะมีฝนดาวตกเกิดขึ้น ซึ่งคุณตาก็ตกลงว่าจะเป็นคนพาไปดู
ภาพจาก google
จนในที่สุด ก็มาถึงวันที่จะเกิดฝนดาวตก วันนั้นผมเข้านอนตั้งแต่หัวค่ำ เพราะฝนดาวตกจะเกิดขึ้นช่วงกลางดึก
พอถึงเวลาประมาณเที่ยงคืน คุณตาก็มาปลุกผมเพื่อไปดูฝนดาวตกด้วยกัน ซึ่งสถานที่ดูดาวตกนั้นก็เป็นถนนหน้าบ้าน พอออกไปถึงก็มีเพื่อนของคุณตาและหลานซึ่งอายุมากกว่าผมเล็กน้อย บ้านอยู่ละแวกเดียวกัน และกลุ่มเพื่อนบ้านอีกสองสามคนออกมารวมกลุ่มกัน นอกจากนั้นพอมองออกไปรอบๆก็เห็นพี่ ป้า น้า อา และเด็กคนอื่นๆที่อยู่บ้านไกล้เรือนเคียงกันต่างก็ลงมาดูในบริเวณบ้านของตัวเอง
ผมมองขึ้นไปบนท้องฟ้า ซึ่งคืนนั้นฟ้าโปร่ง เห็นกลุ่มดาวชัดเจน บวกกับความมืดของบ้านเมืองในชนบท มันขับให้ท้องฟ้าดูสว่างไปด้วยกลุ่มดาว
และแล้ว ผมก็เห็น ฝนดาวตกลีโอนิดส์เป็นครั้งแรกในชีวิต มันตกลงมาสุกสว่างเป็นทางยาวและแวบหายไป ทุกคนในบริเวณนั้นต่างส่งเสียงเฮและชี้ชวนกันดู ผมที่ยังงัวเงียอยู่ก็หายเป็นปลิดทิ้ง และฝนดาวตกก็พุ่งลงมาจากฟ้า ดวงที่2 ดวงที่3 และตามมาอีกเรื่อยๆ พอฝนดาวตกพุ่งลงมาตรงไหน คุณตาก็จะชี้ให้ผมดู ซึ่งคุณตาและคนอื่นๆก็ดูตื่นเต้นกันมาก ณ.เวลานั้นเหมือนท้องฟ้าสว่างไสวกว่าทุกครั้งที่ผมเคยเห็น กลุ่มฝนดาวตกพุ่งลงมาไม่ขาดสาย ผมกับคุณตาดูฝนดาวตกและตื่นเต้นไปด้วยกัน ซึ่งผมในตอนนั้นไม่เคยคิดเลยว่าการดูฝนดาวตกครั้งนี้จะติดอยู่ในความทรงจำของผมตลอดไป
จนเวลาผ่านไปสองถึงสามชั่วโมง เมื่อดูฝนดาวจนหนำใจกันแล้ว ต่างก็พากันแยกย้ายกลับบ้าน
ผมคงจำไม่ได้ ว่าเช้าวันต่อมาผมเขียนเรียงความแบบไหนส่งคุณครูไป
แต่สิ่งที่ผมจำไม่เคยลืม” คือความสุข ความตื่นเต้น ช่วงเวลาที่ผมกับคุณตาดูฝนดาวตกด้วยกัน ความรู้สึกนั้นมันยังซึมซาบอยู่ในใจผมมาจนถึงทุกวันนี้”
หลังจากวันนั้นผมยังไม่เคยได้ดูฝนดาวตกที่ไหนอีกเลย ถึงแม่จะมีข่าวว่าจะมีฝนดาวตกเกิดขึ้น แต่ผมก็ไม่เคยมีโอกาสได้ดูสักครั้ง และทุกครั้งที่ได้ยินข่าวเกี่ยวกับฝนดาวตก อย่างแรกที่ผมคิดถึงก็คือ คุณตาของผม คุณตาที่ยอมอดหลับอดนอนเพื่อพาผมไปดูฝนดาวตก คิดถึงทีไร หัวใจผมก็อบอุ่นทุกครั้ง 👨👦
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
