“ความรัก” คือ ความปรารถนาดี และอยากให้เจอแต่เรื่องราว ที่เต็มไปด้วยความรื่นรมย์ในชีวิต
1
ดังนั้น การรักตัวเอง คือ การหาสิ่งดี ๆ ให้แก่ตนเอง ทั้งกาย วาจา ใจ และพาตนเองหลีกเลี่ยงอบายมุข ให้ได้มากที่สุด และพาตนเองให้รื่นรมย์ อยู่ในศีล ในธรรม
ตามหลักพระพุทธศาสนาแล้วนั้น ไม่มีใครรักเรา มากกว่าตัวเราเอง เหมือนในตอนที่พระเจ้าปเสนทโกศล ถามพระนางผู้เป็นมเหสี ว่า “รักใครทึ่สุด” และเป็นที่มาของบาลี “นตฺถิ อตฺตสมํ เปมํ ความรักอื่นเสมอด้วยตนไม่มี”
1
ในขณะเดียวกัน การรักตัวเองมากไปนั้นก็ไม่ดี อาจเป็นเหมือนองคุลีมาล ในครั้งก่อนบวช ที่พร้อมทำทุกอย่าง ให้ตนได้ในสิ่งที่ต้องการ
ถ้าหากเราอยู่ในทางสายกลาง มีความอายชั่ว กลัวบาปเป็นที่ตั้ง ไม่เอาใจตนไปผูกกับผู้อื่น ความทุกข์ที่ทำร้ายใจเราก็จะไม่บังเกิด
นี่คือรักตัวเองในแบบของเราค่ะ เมื่อมากพอ จึงส่งต่อให้คนรอบข้าง และผู้อื่น
  • 1
โฆษณา