อืมม..ฮึ คิดแป๊บเดียวล่ะค่ะ เพราะรักตัวเราเองเกือบจะมากที่สุด รองจากการรักลูกและครอบครัวค่ะ
ทำไมหรือ
- ตั้งแต่จำความได้..55 เราเป็นคนตื่นเช้าลุกทำงานตั้งแต่ 6am เลิกงาน 8, 9-10 pm ทำงาน7/7, 12 เดือนต่อปี วันลาพักผ่อนใช้สักปีละ1-2 วัน เป็นแบบนี้มาตลอด
เริ่มเปลี่ยนงานเมื่อ 40+..
แต่เปลี่ยนแล้วยิ่งเข้าทาง ยิ่งทำงานมือเป็นระวิง(แปลว่าอะไรไม่รู้)และมีความสุข
อ่านเจอคำถาม”เริ่มต้นชีวิตเมื่ออายุ40 สายไปมั้ย?”
ฮ้าย! ป้าเริ่มย้ายงาน เปลี่ยนงาน เริ่มต้นงานใหม่และเรียนรู้การเรียนรู้(งงมะ)เมื่ออายุ40++ ล้มลุกคลุกคลาน
กันหลายตลบ
- มีคู่ชีวิตที่น่ารักมาก
คอยเสริมเราทุกอย่าง โดยเฉพาะการ “ปล่อยเกาะ” เมื่อเราเปลี่ยนงาน-(ดูอยู่ห่างๆอย่างห่วงๆ)
แต่รู้สึกขอบคุณเค้าจริงใจเพราะทำให้เรา”โต”อย่างจริงจัง
ผ่านชีวิตตอนนั้นได้
เลยรักตัวเองมาก
- ทำงานหลัก ทำงานรองที่หนึ่ง&ที่สองไปด้วย เรียนรู้ไปด้วย ทั้งยังต้องเลี้ยงลูกแทบจะตัวคนเดียว..แต่ลุงเป็นนายทุนนะคร้าเพราะลุงทำงาน
ไกลบ้านน่ะ
- เพราะฉะนั้นอ่านคำถามปุ๊บ ก็ เออ เรารักตัวเรามากเลยที่ทำสิ่งที่..ไม่ง่าย ให้มันง่ายด้วยเทคนิคส่วนตัว..
อยากรู้กันมั้ยล่ะคะ
(ตอบยาวไปหน่อย
ขออภัยค่ะ)
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
