ปฐมบท..มหาเวทย์
ตะวันคล้อยสายมามากมายแล้ว ชายหนุ่มยังคงหมกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มในช่วงฤดูหนาวที่แสนยาวนานกว่าทุกปี โดยไม่มีทีท่าว่าจะเยื้องกรายออกมาที่นอนได้ ปล่อยให้พิมพ์..หญิงวัยกลางคนลุกขึ้นมาหุงหาอาหารอยู่เป็นนิตย์...
"ตื่นได้แล้ว ไอ้ลิงลม" เป็นสรรพนามที่ใช้เรียกอยู่บ่อยครั้งเวลาเมื่อลูกหัวแก้วหัวแหวนทำอะไรไม่ได้ดังใจเธอ แต่ก็หาได้ทำให้วายุ ครั่นคร้ามไม่ เขายังคงนอนอย่างสงบใต้ผ้าห่มต่อไป ...ป๊าบๆๆ...... เสียงไม้กระทบเข้ากับผ้าห่มอย่างแรง ทำให้ตาที่หลับอยู่ พลันลืมตาโพล่งขึ้นมาในทันที ไม่ใช่เพราะความเจ็บแต่เป็นเพราะเสียงที่กวนหูให้ต้องตื่น
"ตื่นได้แล้วนะ วันนี้ไม่ไปหาเงินหรือไง แม่ก็ออกไปหาเงินไม่ค่อยได้แล้วนะเดี๋ยวนี้ ใครมันจะไปเอา คนเที่ยวมันก็ไปหาเด็กวัยรุ่นเอ๊าะๆ ดีกว่า"
เสียงที่ดังกึกก้องในหัวมันวนเวียนซ้ำไปมาอยู่อย่างนั้น เมื่อร่างกายไม่ได้อภิรมย์เหมือนผึ้งเจอดอกไม้แรกแย้มอย่างในสมัยก่อน จะมีก็แต่วันโรยรา ร่วงลงจากกิ่ง ทำได้แค่ยอมเอาตัวไปแลกกับเงินในยามค่ำคืน จะด้วยเหตุผลกลใดก็ตาม เมื่อฟ้าประทานเจ้าลิงน้อยมาให้เธอโดยไม่คาดคิด เธอจึงยอมรับและรักมันอย่างไม่อาจปฏิเสธได้ แม้คนรอบข้างจะไม่เห็นด้วยกับการที่เธอเอาเด็กคนนี้ไว้ แต่สำหรับเธอแล้วมันเหมือนสวรรค์ที่ประทานเด็กคนนี้มาให้
"ตื่นแล้วครับแม่ วันนี้วันธรรมดานะ คนมันน้อย ออกสายหน่อยก็ได้ คนจะมาเยอะก็วันเสาร์ อาทิตย์"
งานที่ต้องไปทำในแต่ละวันก็เพียงแค่จับและก็ปล่อยพระเครื่องรวมถึงเครื่องรางของขลังต่างๆ พอได้หาเงินกินเล็กๆ น้อยๆ ไปวันๆ นี้ก็ทำมาตั้งแต่เด็กรุ่นจนวัยล่วงเข้าเบญจเพสในปีนี้ก็แค่พอกินได้อยู่ แม้เบญจเพสที่ใครบอกว่าให้ระวังตัวเป็นพิเศษเพราะอาจจะมีเคราะห์หามยามร้ายก็เป็นช่วงที่ทำให้เขาต้องระวังตัวเป็นพิเศษ โดยเฉพาะคำพูดของลุงทิว ชายรุ่นใหญ่ที่เปรียบเสมือนดั่งพ่อก็ไม่ปานที่ค่อยอบรม และสอนเขาทุกอย่างในการเอาตัวรอดในวงการ....นักเลงพระ
ทุกคำที่ลุงทิวพร่ำสอนมาหลายสิบปี รวมถึงสอนให้อ่าน-เขียนภาษาที่ไม่คุ้นเคย รวมถึงการดูอักขระต่างๆ การทำความเข้าใจถึงเนื้อมวลสารของวัตถุที่นำมาประกอบเพื่อทำเครื่องรางของขลัง พระเครื่อง สิ่งบูชาต่างๆ ทำให้ยากที่ใครจะหลอกเขาได้ง่ายๆ
"หากถึงคราวคับขันขึ้นมา ท่องคาถาที่ข้าสอนไว้ แล้วเอ็งจะพ้นภัย"
"นะโม วิมุตตานัง นะโม วิมุตติยา"
คาถาที่ว่า..มันดังขึ้นมาให้เหมือนเปิดสวิตช์ไฟ
"แม่...เดี๋ยวผมออกไปก่อนนะ พอดีจะไปหาลุงทิวก่อน" เขาเดินออกจากบ้านโดยไม่รู้ว่ากำลังจะมีสิ่งที่เกิดขึ้นและเปลี่ยนแปลงเขาไปตลอดชีวิต
ชายหนุ่มที่ผิวขาวดูผิดแผกจากคนในละแวกแถบบ้านนั้น ถูกล้อเลียนมาตั้งแต่เด็กว่าเป็นเด็กเผือก แต่เขาก็ไม่โกรธใครเพราะมันเป็นตัวเขาเองจริง แค่คิดว่าเขาไม่เหมือนกับเราแค่นั้น มันก็เพียงรูปกายภายนอกเท่านั้น อีกทั้งหน้าตาที่อิ่มเอิบของเขาเอง ดูแล้วยิ่งทำให้สนเท่ห์เข้าไปใหญ่ คิดจะถามแม่ถึงเรื่องพ่อว่าเป็นใครที่ไหนก็ใช่จะเข้าเรื่องนัก หากแม่จะบอกความจริงคงจะอธิบายไปนานตั้งแต่เด็กแล้ว
"มาแล้วครับลุง วันนี้มีอะไรเด็ดๆ ไหม" ตะโกนมาแต่ไกลทั้งที่ยังไม่ถึงบันไดบ้านเลย
"ว่ะ ไอ้นี่..จะเอาอะไรเด็ดได้ทุกวัน ว่าแต่ก็พอมีว่ะ เมื่อวันก่อนไปเหมาพระบ้านมา ได้ของดีมาหลายอย่างเลย มาดูนี้" พูดไปพลางเอามือเปิดกล่องไม้สักแท้ขนาดเท่าสมุดโทรศัพท์ที่ผิวของมันเหลือบเงางาม เพราะหยิบจับวันหนึ่งหลายร้อยรอบอยู่ เมื่อเปิดออกเขาสะดุดกับเครื่องรางไม้ที่แกะสลักเป็นรูปหนุมานที่ผิวของมันช่างงามยิ่ง ว่าแล้วเขาก็หยิบขึ้นมาดูโดยไม่ทันขอจากลุงทิว
ว๊าบ!!!พลันแรกที่มือได้สัมผัสหนุมานไม้แกะ มันทำให้เลือดในร่างแผ่ซ่านร้อนไปทั้งกาย หัวใจเต้นแรง ใบหน้าร้อนผ่าว แก้มรู้สึกเหมือนมันจะระเบิดออก แสงสีแดงชาดสาดเต็มไปหมดทุกหนแห่ง ความเงียบที่สงัดสัมผัสได้ถึงเสียงของหัวใจที่เต้นดังกลอง สัมผัสนี้ไม่รู้ว่าเป็นอยู่นานขนาดไหน จวบจนได้ยินเสียงเรียก มันเหมือนวิญญาณถูกกระชากกลับเข้ามาสู่ร่างดังเดิม
"เฮ้ย เป็นอะไรไปว่ะ อึ้งไปเลยหรือไง สัมผัสอะไรบางอย่างได้หรือไงว่ะ " ที่ถามเพราะชายชราสงสัยว่าในบางครั้งทำไมเด็กหนุ่มผู้นี้ถึงรู้สึกเหมือนมีอะไรแปลก ๆ กับเครื่องรางหรือพระเครื่องบางองค์ที่สัมผัสแล้วจับพุทธคุณหรืออะไรบางอย่างได้ หรือสัมผัสอะไรอย่างอื่นได้อีก แต่ครั้งนี้มันดูแปลกเกินกว่าที่ผ่านมา
"ไม่รู้สิลุง..มันแปลกมากเลย ชิ้นนี้ลุงได้มาจากแถวไหน มีประวัติอะไรไหม"
"ของนี้ได้มาจากแถวปากเกร็ด เมืองนนท์นี้เอง เจ้าของบอกแค่ว่าเป็นของปู่ที่เสียชีวิตไปนานแล้ว ไม่ได้เล่าต่อว่ามีประวัติเป็นมาอย่างไร ข้าดูเนื้อแล้วเป็นไม้เก่าจริง แต่ที่ข้าแปลกใจตรงที่ว่า มันไม่ต้องตามลักษณะของรุ่นนี้ที่เขาเล่นกันเลย เพราะรุ่นนี้จริงๆ แล้วมีแค่ 2 เนื้อ ส่วนชิ้นนี้ที่ได้มา ไม้ที่ใช้แกะมันดูไม่เหมือน"
"มีประวัติแค่ไหนหรือเปล่าไม่รู้ แต่สัมผัสได้ว่ามีอะไรบางอย่างแน่นอนครับลุง"
"เอาอย่างนี้ เดี๋ยวเราไปหาหลวงพี่แหลมกันดีกว่า เผื่อจะได้อะไรคืบหน้า" ชายชราชวนเขาอย่างรีบเร่ง แม้มันจะเป็นเวลาบ่ายแล้วก็ตามแต่เพื่อให้คลายข้อสงสัยทุกอย่างที่คาใจ และหากเกิดอะไรขึ้นจะได้หาทางแก้ไขได้ทันการณ์
หากพูดถึงหลวงปู่แหลมนั้น เป็นพี่ชายแท้ๆ ของชายชราซึ่งได้ออกผนวชมาแต่คราวรุ่นวัยฉกรรจ์ ออกธุดงค์ไปทั่วทั้ง 8 ทิศและร่ำเรียนในวิชาแขนงต่างๆ มากมายจากพ่อครูหลายสำนักทั่วทั้งแผ่นดินตั้งแต่วัยรุ่นจนบัดนี้ เสมือนหนึ่งดั่งคัมภีร์ศาสตร์ที่มีชีวิตแต่แฝงกายซ่อนเร้นอยู่ห่างจากความสับสนและวุ่นวายทางโลก
กว่าจะมาถึงที่วัดที่หลวงปู่แหลมพำนักอยู่ ก็ปาเข้าเย็นค่ำพอดี หากกลับก็คงจะไม่ทัน คาดว่าค่ำนี้คงต้องขอหลวงปู่นอนที่นี่สักคืน สมัยที่เขารุ่นๆ หลวงปู่เคยทำนายทายทักเขาว่า "ดวงของมึงเกิดมาเพื่อช่วยเหลือผู้อื่น เคราะห์กรรมต่างๆ ที่จะเกิดขึ้น มึงจะรอดหรือไม่ ก็ขึ้นกับความดีที่มึงได้สะสมมาในชาตินี้และสิ่งที่มึงจะกระทำต่อไปในภายหน้า หมั่นรักษาและทำความดีเสมอเอาไว้ ลบล้างกรรมที่มีมาแต่ชาติก่อน หากแม้ในภายภาคหน้ามีสิ่งใดที่เกินกำลัง หากสิ้นคนช่วยเหลือแล้วให้นึกถึงกู...."
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
