เมื่อใครคนหนึ่งเผลอเหยียบเท้าเรา เราอาจจะรู้สึกโกรธวูบ
เมื่อใครคนหนึ่งเผลอเหยียบเท้าเรา เราอาจจะรู้สึกโกรธวูบแต่หากเราพบความจริงว่าเขาไม่รู้ว่าเท้าของเราอยู่ตรงนั้น หรือเขามองไม่เห็นเท้าของเรา จึงเผลอเหยียบเข้า ก็ไม่มีประโยชน์ที่จะไปโกรธเขา ใจเราก็คลายโกรธลง
ตรรกะคือ “เขาไม่รู้ เขาไม่เห็น เราจึงไม่โกรธ”
ใครคนหนึ่งขี่รถมอเตอร์ไซค์ผ่านเรา ทำให้น้ำโคลนกระเซ็นใส่กางเกงใหม่ของเรา เราอาจฉุนโกรธตามสัญชาตญาณ แต่หากเขาบอกว่าเขาไม่ตั้งใจจริง ๆ เพราะไม่เห็นเรา เราก็หายโกรธ
ตรรกะคือ “เขาไม่รู้ เขาไม่เห็น เราจึงไม่โกรธ”
ถ้าใครคนหนึ่งทำร้ายจิตใจเรา เช่น นัดแล้วไม่ไปตามนัด เราอาจโกรธ แต่หากรู้ความจริงภายหลังว่า คืนก่อนนัดเขากินยาแก้หวัดแล้วหลับยาว จนตื่นไม่ทันนัด ไม่มีประโยชน์ที่จะไปโกรธเขา ใจเราก็ลดความขึ้งเคียดขุ่นมัวลง
ความโกรธเคืองหลายครั้งเกิดมาจากความเข้าใจผิด หรือได้รับข้อมูลไม่ครบ หรือคนอื่นกระทำเรื่องที่ไม่ตรงกับใจเรา แต่ทำด้วยความปรารถนาดีจริง ๆ เมื่อเรารู้ความจริง ใจเราก็ผ่อนคลายลง
ตรรกะคือ “เขาไม่ตั้งใจ เราจึงไม่โกรธ”
ถ้าเราสามารถรักษาจิตของเราให้สงบด้วยตรรกะนี้ได้ ทำไมไม่ขยายขอบเขตของมันให้กว้างขึ้น และกินไปในพื้นที่อื่น ๆ ที่คน ‘เหยียบเท้า’ เราอย่างตั้งใจ?
เหตุผลที่เราไม่โกรธ เพราะคำนวณค่าความเสียหายแล้ว มันไม่คุ้มค่า ความโกรธไม่ดีต่อตัวเราเพราะทำให้หัวใจเต้นผิดจังหวะ ไม่ดีต่อคนรอบตัวที่เห็นเราหน้านิ่วคิ้วขมวดทั้งวัน และไม่ดีต่อจิตที่อารมณ์เราเสียไปทั้งวันเปล่า ๆ เหมือนคนอื่นเหยียบเท้าเรา แล้วเราก็ลงโทษตัวเองซ้ำอีกเด้ง
ลองคิดดู มีกี่ครั้งที่คนอื่นยั่วให้เราจิตหลุด แล้วเราก็ซ้ำเติมตัวเองโดยทำให้หัวใจตนเองเต้นเร็วขึ้น ความดันโลหิตพุ่งขึ้นกว่าเดิม?
อย่างนี้จะโทษเขาหรือโทษเรากันแน่?
คนที่ทำให้เราโกรธ เขาไม่รู้เรื่องหรอก เขายั่วให้เราโกรธสำเร็จ เขาก็ระรื่นชื่นอารมณ์ทั้งวัน เขาไม่รับรู้ว่าเราทุกข์ทั้งวัน ถ้าเขารู้ คงดีใจกว่าเดิม เพราะเขาเป็นพวกซาดิสต์ (ชอบทำร้ายคนอื่น)
ในชีวิตเรา มีสถานการณ์ต่าง ๆ มากมายที่หนักกว่าการถูกเผลอเหยียบเท้า เช่น อยู่ดี ๆ มีคนมาด่า อยู่ดี ๆ มีคนมาชวนทะเลาะด้วย ในโลกโซเชียลสมัยนี้ ไม่จำเป็นต้องโกรธเคืองกัน ก็ทะเลาะกันและด่ากันได้แล้ว
ถ้าด่าตอบทุกเรื่อง เรื่องก็ไม่จบ บานปลายต่อไปเรื่อย ๆ
แต่ถ้าพยายามทำความเข้าใจตัวเขา และเข้าใจสถานการณ์ เข้าใจว่า ‘อารมณ์พาไป’ เป็นอย่างไร หรือเข้าใจว่าเขาอาจแค่อยากระบายอารมณ์ ก็จะปล่อยวางง่ายขึ้น เรื่องก็จบแค่นั้น ไม่หนักหัวไปหลายวัน ความดันโลหิตก็ไม่สูงขึ้นโดยไม่จำเป็น
เราอาจไม่ชอบสภาวะที่ถูกด่า แต่เราจะยิ่งไม่ชอบหากหมอบอกว่าเราเป็นโรคหัวใจหรือมะเร็งซึ่งเกิดจากความหมักหมมในจิต
ถ้าเช่นนั้นมีวิธีผ่อนหรืออุบายในการจัดการความคิด ‘อยากฆ่าคน’ ไหม
คำตอบคือมี นั่นก็คือ “เขาไม่รู้ เขาไม่เห็น เราจึงไม่โกรธ”
เขาไม่ตั้งใจ เราจึงไม่โกรธ
‘ไม่รู้-ไม่เห็น’ ในที่นี้เป็นคนละไม่รู้ไม่เห็นในตัวอย่างแรก
‘ไม่รู้’ คือเขาไม่รู้ว่าอะไรควรไม่ควร ไม่รู้กาลเทศะ ไม่รู้เรื่องมารยาท น่าเห็นใจมากกว่าโกรธ
‘ไม่เห็น’ คือเขาไม่เห็นค่าเวลาที่เสียไป นี่ก็น่าเห็นใจ
ดังนั้นเรื่องที่เขาทำจึงน่าเห็นใจ ไม่ใช่น่าโกรธ
ต่อคนที่ไม่รู้และมองไม่เห็น มีทางใดดีไปกว่าเห็นใจ เข้าใจ และให้อภัย?
ย่อความจากหนังสือเพิ่งออกใหม่ 'ตัวสุขอยู่ในหัวใจ' ตอนนี้มีโปรโมชั่นพิเศษ
สั่งได้ที่เว็บ winbookclub.com หรือ Shopee (ค้นคำ namol113)
- 3
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
