#เรื่องผีมีอยู่ว่า #TheGhostRadio
เรื่อง: ยายจุน / เล่าโดย: คุณเป้
คลิกฟัง 👉 https://youtu.be/AY7tlKM5DHo
ย้อนกลับไป 20 กว่าปีที่ผ่านมา ตอนนั้นผมก็ยังเป็นเด็กอยู่ สมัยนั้นผมจะมีบ้านอยู่ 2 หลังครับ จะอยู่ริมฝั่งน้ำทั้งคู่เลย หลังนึงติดน้ำเค็ม อีกหลังนึงติดน้ำจืด ซึ่งตรงนี้จะมีถนนสุขุมวิทเส้นเก่าตัดผ่านกลาง และมีสะพานข้ามคลอง บ้านแม่ผมจะอยู่ฝั่งน้ำเค็ม ส่วนบ้านของคุณยายก็จะอยู่ฝั่งน้ำจืด
•
ตอนนั้นผมก็ใช้ชีวิตอยู่กับแม่ แต่ถ้าเสาร์ - อาทิตย์หรือปิดเทอม ผมก็จะไปอยู่บ้านยาย เพราะทางฝั่งบ้านแม่จะเป็นบ้านหลังเดี่ยว ทำฟาร์มกุ้ง แต่ฝั่งบ้านยายก็จะมีบ้านติดกันเยอะ ๆ ก็จะมีเพื่อนเล่นด้วยมากกว่า ก็ไปเล่นกันตามประสาเด็ก ก็เลยชอบที่จะมาอยู่บ้านยายมากกว่า
เรื่องมันเกิดขึ้นในช่วงปิดเทอม ตอนนั้นผมก็ไปอยู่บ้านยาย หน้าบ้านยายก็จะมีแคร่ ตากับยายจะชอบอยู่ตรงนั้น ชอบเล่าเรื่องตนเองให้ฟัง ก็มีชาวบ้านหลายคนชอบมาฟัง ด้วยความที่ผมชอบฟังเรื่องผี ชอบฟังนิทาน ชอบฟังเรื่องตลกอะไรตั้งแต่เด็ก ๆ อยู่แล้ว ผมก็ไม่พลาดที่จะฟังเหมือนกัน
•
ถัดจากบ้านยายไปประมาณ 2 – 3 หลัง มันจะมีซอยเล็ก ๆ อยู่ ที่ตรงหน้าบ้านจะมีร้านขายของชำ แล้วหลังบ้านที่มีร้านขายของชำ จะเป็นบ้านของตาหง่า ซึ่งเป็นพี่ชายของยายผม มีอาชีพขายก๋วยเตี๋ยว มีเมียชื่อว่า “ยายจุน” ผมก็ชอบไปเล่นที่บ้านแก เพราะข้างหลังบ้านแกก็เป็นที่นาเก่าที่ไม่ได้ทำอะไรแล้ว มีบ่อปลา มีลมพัดเย็นสบาย
แล้วหน้าบ้านแกก็จะเลี้ยงนกเอี้ยงอยู่ตัวนึง ซึ่งมันจะชอบพูดเสมอเลยว่า “เอี้ยงจ๋า เอี้ยงจ๋า” แล้วตาหง่าก็จะชอบเล่านิทานตลก ๆ ให้ฟัง โดยผมก็จะบีบนวดให้แกเป็นการตอบแทน แต่ทุกครั้งที่ผมสังเกตเห็นยายจุน แกจะชอบใช้ไม้เท้าที่เป็นท่อ PVC ต่อเป็นสี่เหลี่ยมช่วยพยุงตัวเองเดิน
ตอนนั้นผมคิดแค่แกคงไม่สบายแหละ เลยไม่ได้สนใจอะไร ในระหว่างที่ผมฟังนิทานตลกของตาหง่า ผมก็เริ่มรู้สึกเบื่อ เลยถามตาหง่าว่า “ตา ๆ ตาหง่ามีเรื่องผีบ้างมั้ย?” ตาหง่าก็อึ้งไปพักนึง แล้วพูดว่า “เรื่องผีหรอ ไม่มีหรอก อย่าฟังเลย ไรสาระ” แต่ตอนนั้นผมก็ไม่ได้คิดอะไร
•
แล้วมีอยู่วันนึงครับที่ผมก็ไปฟังนิทานบ้านตาหง่าตามปกติ ด้วยความที่เรื่องสนุก กว่าจะกลับไปบ้านยายก็ประมาณช่วงทุ่มกว่า ๆ บรรดาน้า ๆ ที่อยู่หน้าบ้านก็รุมถามว่าผมไปไหนมา ผมตอบไปว่า “ไปฟังนิทานที่ตาหง่าเล่าให้ฟัง” ทุกคนก็ตกใจแล้วถามผมว่า “บ้านยายจุนอ่ะนะ” ผมก็ตอบใช่ ทุกคนก็ถามผมว่า “นี่เอ็งไม่รู้หรอว่ายายจุนแกเป็นปอบ” แต่ตอนนั้นผมก็ไม่รู้จักว่ามันคืออะไร คิดว่าเป็นแค่ผู้ใหญ่หาเรื่องหลอกให้เด็กกลัว
•
เวลาก็ผ่านไป ก็มีวัดนึงจัดงานศพ แล้วมีหนังกลางแปลงมาฉาย ทุกคนก็เตรียมเสื่อเตรียมหนังสือพิมพ์กันไปดูหนังกลางแปลงที่ในวัด ผมกับเพื่อน ๆ ก็ดีใจ รีบปั่นจักรยานกันไปดู ตอนนั้นผมจำได้เลยว่ามันมีทั้งหมด 4 เรื่อง 1 ในนั้นก็มีเรื่องผีอยู่ด้วย ผมก็อยู่ดูจนจบ
เวลาประมาณตี 3 คนก็กลับออกมาจากวัดกันเยอะมาก แต่พอผ่านไปได้สักพัก ทุกคนก็แยกย้ายกันไปตามหมู่บ้าน ด้วยความที่บ้านผมอยู่หลังท้าย ๆ เลย ระหว่างทาง คนก็เริ่มน้อยลง ๆ ทุกที ตอนนั้นผมก็เริ่มรู้สึกกลัว แต่เพื่อนผมคนนึงชื่อต้อม ชวนผมไปนอนบ้าน ซึ่งในกลุ่มที่ไปมีอีก 2 คนชื่อต้นกับติ๊ก ทั้ง 3 คนนี้เป็นหลานยายจุนทั้งหมดเลย
ตอนนั้นต้อมชวนผมไปนอนที่บ้านยายจุน ผมก็ไป เพราะผมลืมเรื่องที่พวกน้า ๆ บอกผมหมดเลย พอพวกผมไปถึงหน้าร้านของชำ มันจะมีหมาตัวนึงที่ชอบเห่า ผมเลยต้องอ้อมไปข้างหลังเพื่อที่จะหลบมัน ก็พยายามไปกันให้เบาที่สุด ตอนนั้นบรรยากาศคือมันเงียบมาก พอเข้าไปถึงบ้าน ต้อมก็พยายามแงะหน้าต่างเพื่อจะเข้าไปในบ้าน ก็เข้าไปนอนกันทั้งหมด รวมผมแล้วก็ 4 คน
•
ในระหว่างที่นอน พวกผมก็พูดคุยกันเรื่องหนังที่ได้ไปดูมา คุยกันได้สักพักนึง อยู่ดี ๆ ทุกคนก็เงียบกันไปหมด แล้วมันก็มีเสียงร้อง โอ๊ย... เป็นเสียงที่โอดครวญมาก ๆ ซึ่งเสียงดังมาจากบนบ้าน ตอนนั้นผมเลยหลุดปากทักไปว่า “เฮ้ย เสียงไรวะ เสียงยายมึงหนิ ยายมึงเป็นไรวะ” ทุกคนก็กลัว แล้วก็ไม่มีใครรู้ด้วย เสียงร้องโหยหวนมันก็ยังดังอยู่เรื่อย ๆ เหมือนคนที่กำลังจะขาดอากาสหายใจ
ตอนนั้นเรื่องที่น้า ๆ ผมพูดเรื่องยายจุนเป็นปอบคือมันเข้ามาในหัวผมเลย คือห้องที่พวกผมนอนกันเนี่ย มันอยู่ใต้บันได คืออยู่ดี ๆ มันเริ่มมีเสียงเหมือนคนลงจากบันไดดัง แอ๊ด... แอ๊ด... ลงมาเรื่อย ๆ แล้วเสียงมันก็มาหยุดที่หน้าประตูที่พวกผมนอน พวกผมล็อกกลอนกันไว้ แล้วประตูมันเป็นประตูลูกบิด พวกผมได้ยินเสียงคนบิดลูกบิดดัง แกร็ก ๆ แกร็ก ๆ พวกผมพยายามทำตัวให้เงียบที่สุด แล้วเสียงก็ค่อย ๆ เดินกลับขึ้นไปด้านบน
แล้วนอกจากเสียงร้องโหยหวนก็มีเสียงยายจุนพูดขึ้นมาว่า “ต้น... ต้อม... มาดูยายหน่อยเร็ว ยายไม่ไหวแล้ว” แต่ตอนนั้นก็ไม่มีใครกล้าออกไป พวกผมก็ข่มตานอนกันยันเช้า เพราะมันเหลืออีกไม่กี่ชั่วโมงแล้ว พอประมาณตี 5 ผมปีนออกจากหน้าต่างคนแรกเลย เพราะไม่กล้าออกหน้าประตู ผมก็พยายามย่องออกมาเพื่อที่จะกลับบ้าน หลังจากนั้น ผมก็ไม่กล้าไปฟังนิทานที่บ้านตาหง่าอีกเลย
•
เวลามันก็ผ่านไป ด้วยความเป็นเด็ก ผมก็ลืมเรื่องต่าง ๆ ไปหมดแล้วตอนนั้น มีช่วงนึงที่ผมไปเล่นซ่อนหากัน แต่พวกผมดันมาเล่นกันตอนกลางคืน ตอนนั้นคนหานับจะครบแล้ว ผมยังหาที่ซ่อนไม่ได้ แต่เพื่อนอีกคนชื่อแดง มันปีนขึ้นต้นมะพร้าวไปแล้ว ด้วยความที่บ้านมันทำสวน มันก็เลยเก่งเรื่องพวกนี้
ตอนนั้นผมก็ไม่รู้จะทำไงเลยวิ่งเข้าไปในซอยหาซ่อนแถวใต้ต้นเข็ม ด้วยความเป็นเด็กก็ไม่ได้กลัวอะไรตอนนั้น กลัวแค่ว่าเพื่อนจะหาเจอ ผมก็ค่อย ๆ มอง เพื่อนที่มาหาก็เดินผ่านผมไป แต่พอผมมองไปรอบ ๆ เริ่มเอะใจว่านี่มันคือซอยบ้านยายจุน ผมมองไปในบ้านยายจุน เห็นเหมือนแกทำอะไรในครัวอยู่ ผมก็ค่อย ๆ เพ่งมองไป ผมคิดว่าตอนนั้นผมแอบมิดมาก ๆ แต่ภาพที่ผมเห็นคือยายจุนหันมาช้า ๆ แล้วยิ้มให้ผม ตอนนั้นผมวิ่งเลยครับ
•
เวลาผ่านไป 2 – 3 เดือน ยายจุนเสียชีวิตครับ ที่น่าแปลกคือตาหง่าให้จัดพิธีทำศพภายในวันเดียว ตอนนั้นยายจุนมีกลิ่นเหม็นมาก แล้วข้างหลังแก เหมือนมีรอยอะไรแทะอยู่ด้านหลังจนเน่าไปหมดแล้ว ตอนนั้นผมก็ไม่ได้ไป ไม่รู้รายละเอียดอะไรมาก เพราะยายเล่าให้ฟัง
หลังจากนั้นไม่นาน มียายคนนึงแกชื่อยายต่าย ชอบเดินหลังคันนาเก่าของยายจุน แกมีอาชีพหาบของขาย แกจำเป็นต้องผ่านหลังบ้านยายจุน ซึ่งแกไม่รู้หรอกว่ายายจุนเสียไปแล้ว ก่อนหน้านั้นก็แวะเข้าไปในตลาด แล้วมีเหตุต้องกลับดึก แกก็มาเดินผ่านบ้านยายผมก่อน ยายผมก็เรียกให้นอนที่นี่ก่อน แต่แกปฏิเสธเลือกที่จะเดินต่อ แกก็เดินไปทางหลังบ้านยายจุนเพื่อจะทะลุผ่านบ้านตัวเอง
ระหว่างทางที่ผ่านบ้านยายจุน แกเห็นยายจุนยืนอยู่หน้าบ้าน แกก็ทักเลย “อ้าว ป้า ยังไม่นอนอีกหรอ” ยายจุนหันข้างให้ ไม่ได้พูดอะไร แล้วหันข้างมองไปบนบ้าน ตอนนั้นก็คิดว่าเข้าบ้านไม่ได้หรือเปล่า เลยตะโกนเรียกตาหง่าให้เปิดประตูให้ แต่ก็ไม่มีใครมาเปิด แกก็ไม่ได้คิดอะไร เลยขอตัวกลับบ้านไป
พออีกวันนึงก็ทำเหมือนเมื่อวานเลย ขายของ กลับมาจากตลาด ตอนค่ำ ๆ แล้ว เจอยายผมก็ทักเหมือนเดิม ยายผมก็ชวนให้นอนด้วย เพราะมันมืดมากแล้ว แต่แกก็ยังปฏิเสธ บอกว่า “ไม่เป็นไรหรอก เมื่อวานยังเจอยายจุนยืนอยู่เลย” ตอนนั้นยายก็อึ้ง แล้วเรียกมาคุยกัน ยายผมก็บอกไปเลยว่า “ฟังดี ๆ นะ ยายจุนแกตายไปเป็นอาทิตย์แล้ว” ตอนแรกแกก็ไม่เชื่อ แล้วก็มีคนมาย้ำว่าเรื่องจริง ยายต่ายได้ยินแล้วคือช็อค เป็นลมไปตรงนั้นเลย ยายผมก็พานอนที่บ้านก่อน แต่เช้ามา ยายต่ายแกผมร่วงเต็มไปหมด แกหายไป ไม่ได้ขายของไปเป็นเดือนเลย
•
พออาการแกดีขึ้นก็กลับไปขายของตามปกติ ก็ไม่ลัดเส้นเดิมแล้ว อ้อมเอา แต่ก็อาจจะผ่านหลังบ้านยายจุนนิดหน่อยอยู่ดี หลังจากขายของแกกลับบ้าน ก็ใช้ไฟฉายส่องตามทางเรื่อย ๆ จนถึงหลังบ้านยายจุน ตอนนั้นแกบอกว่ารู้สึกได้เหมือนมีเงาอยู่ตรงต้นเข็มแถวที่ผมเคยแอบ แกส่องไฟไปเห็นคนนั่งยองอยู่ แกก็ตกใจ แล้วสงสัยว่าเป็นใคร
พอมองดี ๆ ยายจุนหันหน้ามา กำลังแทะนกเอี้ยงของตาหง่าอยู่เลย ตอนนั้นยายต่ายแกภาพตัดเลยไป คนมาเจออีกที เพราะหมาเห่ายายแกที่กำลังสลบอยู่ ตอนนั้นทุกคนพาไปอนามัย แต่อาการไม่ดีขึ้นเลย ก็พาไปหาพระในวัดที่อยู่ติดกัน แต่หลังจากนั้นยายต่ายกลายเป็นคนไร้สติ ผิวคล้ำ หน้าตอบ หลังจากนั้นไม่นาน ยายต่ายก็เสียชีวิตไปในบ้านแก ด้วยอาการหัวใจวาย ตอนนี้ บ้านยายจุนก็ปล่อยทิ้งร้าง ไม่มีใครอยู่ได้เลยครับ
•
เล่าไว้วันที่ 16 ธันวาคม 2561
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
