Ep. 25 คำบอกลา ณ จุดที่กล่าวทักทาย
นึกในใจมันคงใกล้หมดเวลาแล้วสินะ ทุกคนต่างแยกย้ายกันไปเครียของของตัวเอง เก็บเต็นท์ ถุงนอน แผ่นรองนอนทุกครั้งเวลาผมเที่ยวผมมักจะไม่อยากกลับอยากอยู่ต่อที่นี่แต่ก็ทำแบบที่คิดไม่ได้ เพราะงานรอผมอยู่ทุกคนเอาเป้ของตัวเองมาวางกองกันด้านล่าง ก่อนจะกลับครูแววเสริมเรื่องการผูกเปลนอน สำหรับคนที่ยังไม่รู้อธิบายวิธีผูกและเงื่อนที่ใช้ผูกว่าแบบไหนเป็นวิธีที่ง่ายและเร็วต่อการมัด และสอนผูกปมในยามฝนตกน้ำจะได้ไม่ย้อนเข้าหาเปลของเรา
พี่แววอธิบายวิธีผูกเปล
ผมดีใจนะที่ได้รู้จักทุกคน จากคนแปลกหน้ากลายมาเป็นเพื่อนใหม่และพี่ๆใหม่ๆ กว่าจะรู้ตัวว่าถึงเวลาของการแยกย้ายกันกลับบ้าน พวกเราจึงเอาเป้ขึ้นหลังแล้วเดินทางกลับและโรงเรียนนักเดินป่าอุทยานแห่งชาติดอยภูคาก็เดินทางมาถึงจุดสิ้นสุดแล้ว ก็ตอนเรากำลังขึ้นรถกลับอุทยาน หลังจากรถจอดสนิทตอนบ่ายแก่ๆ
ของวันอาทิตย์ ที่ 23 มกราคม 2565 ภาพของทุกคนต่างพากันบอกกล่าว “เดินทางปลอดภัยน๊า” พร้อมโบกมืออำลา
ผลักผมเข้าสู้ความจริงที่ว่า เรากำลังแยกย้ายกันไปคนล่ะทิศทาง งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา มีพบก็ต้องมีจากเป็นเรื่อง
ธรรมดาแต่น้ำตามันช่างทำให้ความธรรมดาที่ว่านี้ดูหดหู่ยังไงพิกล หลังจากที่ผมยืนส่ง มีผม พี่ออมและนุ้ย ต่างพากันมองเพื่อนๆพี่ๆที่กลับภาพตรงนั้นม้นค่อยๆเลือนลางหายไปกับวิวธรรมชาติ ผมล่าถอยกลับมาตั้งหลักที่หน้าห้องน้ำไม่รอที่จะนำร่างกายของตัวเองไปสะสางให้มันสะอาด พี่ออมและนุ้ยจึงแยกย้ายกันไปอาบน้ำ
เดินทางปลอดภัยครับไว้เจอกันใหม่พี่เบลและป้าโส
เราทั้งสามคนอาบน้ำอะไรกันเสร็จ แต่ก็ต้องรอรอบรถที่จะกลับ กทม. ตอนเวลา 18.00 น. ระหว่างนั้นนั่งเล่นในอุทยานรอเวลาหลังจากนั้นพี่แววและเจ้าหน้าที่จึงบอกว่าเดี๋ยวไปส่งพวกเราและเลี้ยงส่งพวกเราด้วย ตอนนั้นก็เกรงใจเขามากๆ เขาบอกเขาเต็มใจที่จะเลี้ยงส่งพวกเราทั้งสามคน อยู่ก็มีหนุ่มอารมณ์ดีมานั่นก็คือ พี่ต้อม บิดมอไซท์พุ่งมาอย่างเร็วทำท่าทางตลกๆ ผมก็เลยฮา พี่แกเป็นคนอารมณ์ดีไม่ค่อยเครียดกับชีวิต พี่ต้อมได้ยินว่าพี่แววจะเลี้ยงส่งเลยเสนอร้านลาบเมืองน่าน ทุกคนก็เลยตอบตกลงที่จะไปร้านที่พี่ต้อมแนะนำ
แกบอกว่าถ้ามาน่านแล้วไม่มากอนลาบร้านนี้เท่ากับว่ามาน่านไม่ถึง เอาก็เอาพี่จัดไปครับ พี่ๆเจ้าหน้าที่เอารถยนต์มารับ ผมเลยฝากเป๋าและให้สาวๆทั้งสองคนไปรถยนต์ ผมจะไปกับพี่ต้อมผมบอกนุ้ยและพี่ออม ผมอยากเก็บบรรกาศให้ถึงที่สุด ระหว่างนั้นก็เลยก้าวขาควบมอไซท์ซ้อนท้ายพี่ต้อมไปกินลาบเมืองน่านกัน
แว้นมอไซท์ลงจากเขาไปร้านลาบ
ระหว่างทางเหมือนเดิมผมเข้ากับผู้คนง่าย คุยกันระหว่างทางไปเรื่อยต่างๆนาๆเพราะผมเป็นคนขี้สงสัยและชอบประวัติความเป็นของที่นี่ของเมืองน่าน พี่ต้อมจึงเล่าให้ฟังตลอดทาง หลังจากนั้นถึงร้านลาบทุกคนก็สั่งอาหารมาให้พวกผมลองกินดูเมนูพึ่งจะเคยลองกินนั่นคือลาบเลือดและกินกับผักชื่ออะไรไม่รู้จำไม่ได้กลิ่นจะฉุนหน่อยนึง
เลี้ยงส่งก่อนกลับ กทม.
ต้องขอบคุณทุกคนเลยนะครับที่ดูแลคนต่างถิ่นแบบพวกผมทำให้ผมรู้สึกว่าทุกคนคือครอบครัว เพื่อนที่ดี พี่ที่ดี หลังจากนั้นผู้ช่วยใหญ่จึงถามอายุผม เพราะว่าผมเรียกเขาว่าพี่ตลอด ถามไปถามมาเราอายุ 30 เท่ากันก็เลยกลายเป็นเพื่อนกัน ขอบคุณทุกๆคนมากๆ หลังจากกินเสร็จมันก็สุดทางแล้วจริงๆแหละ พี่ๆก็เลยขับรถไปส่งที่ บขส.ปัว ผม,นุ้ยและพี่ออมจึงได้โบกมืออำลาครั้งสุดท้ายก่อนที่จะเดินทาง👋🏻
พวกเราก็เลยขึ้นรถไปนั่งตามเลขที่นั่งและกลับสู่โลกแห่งความเป็นจริง
เดินทางกลับ กทม.
โปรดรออ่าน Ep. 26 สุดท้าย
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
