ชีวิตบัดซบที่ไม่คิดว่ามีจริง EP.2: อะไรก็โดน
พี่เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง เข้ามาตีเราทันทีเขาทั้งตีไปด่าไปว่า “มึงไปไหนทำไม่ไม่บอก” แล้วก็ตี ๆ ๆ ตีจนจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าโดนไปกี่ครั้ง ทั้งเนื้อตัวเราเต็มไปด้วยเลือด...
ความเปลี่ยนแปลงในชีวิตของเราเริ่มหลังจากเสร็จงานศพแม่ ญาติของแม่ทุกคนคิดว่าเราเป็นภาระและไม่อยากเอาเรามาเป็นภาระเพิ่มพวกเขาเลยส่งเราไปอยู่กับพ่อ แต่เราไม่อยากไปไม่อยากเห็นสายตาครอบครัวใหม่พ่อที่มีแต่คำดูถูก และมีอคติกับเราไม่เว้นกระทั่งพ่อเราเอง แต่สุดท้ายเราก็ต้องยอมจำนนไปอยู่กับพ่อ พ่อของเรามีบ้านอยู่ 2 หลัง โดยแต่การไปในครั้งนี้เป็นการย้ายไปอยู่อีกบ้านหนึ่งของพ่อซึ่งอยู่ในตัวจังหวัดชลบุรี
บ้านนี้มีด้วยกันทั้งหมด 4 คนมีพี่สาว 1 คน พี่ชายอีก 3 คน ซึ่งเป็นลูกของแม่ใหญ่ทั้งหมด โดยพี่สาวเป็นคนรับหน้าที่ดูแลเรา ส่วนแม่ใหญ่กับพ่อของเราที่อยู่ที่จังหวัดอยุธยาซึ่งเป็นที่ทำงานของพ่อเรา ตอนนั้นกำลังขึ้น ป.4 ระหว่างที่อยู่ที่บ้านหลังนี้เรารู้สึกอึดอัดมาก หน้าที่ในบ้านหลังนั้นก็คือ กวาดบ้าน ถูบ้าน ล้างจาน ซักผ้า(เสื้อผ้าตัวเอง) ทำทุกอย่างในบ้าน หากทำไม่เสร็จก็ไม่สามารถไปโรงเรียนได้ เราต้องตื่นตั้งแต่ตี 5 เพื่อทำงานบ้านและเตรียมตัวไปโรงเรียน ในความรู้สึกตอนนั้นเราโคตรคิดถึงแม่เลย
จำได้มีอยู่ครั้งหนึ่งในวันแม่แห่งชาติ 12 สิงหาคม ทางโรงเรียนได้จัดกิจกรรมวันแม่ที่ห้องประชุมของโรงเรียน โดยให้นักเรียนมอบดอกมะลิให้แม่ ซึ่งเราก็ได้แต่มองพวกเพื่อนๆที่มีแม่มาร่วมงานในวันนั้น หลังจากงานเลิกเราเดินกลับมานั่งที่โต๊ะของเราแล้วก็ร้องไห้ออกมาเราโคตรคิดถึงแม่เลยเราอยากให้แม่มาอยู่กับเราตอนนี้วันนี้แต่มันเป็นไปไม่ได้...เราร้องไห้ดังมากจนครูเดินผ่านมาเห็นและถามว่า “เธอเป็นอะไร” เราก็บอกได้แค่ว่า “ผมคิดถึงแม่ครับครู”
ครูก็ได้แต่ปลอบให้เราเงียบเพราะครูไม่รู้ว่าแม่เราตายแล้ว พอหมดเวลาเรียนเราก็เดินกลับบ้านน้ำตาซึมตลอดทาง เรารู้สึกอย่างเหงาๆ และมีความรู้สึกจุกในอกน้ำตาซึมจนถึงบ้านซึ่งไม่ไกลจากโรงเรียน
ด้วยความที่เราเป็นเด็กที่ขาดความรัก เราจึงเป็นเด็กที่ค่อนข้างดื้อและซน และชอบทำสวนทางในสิ่งที่พี่ๆสอนและบอกตลอด เช่นหนีไปเล่นกับเพื่อนบ้าง ขโมยตังไปซื้อขนมบ้าง และที่แสบสุดคือแอบสูบบุหรี่ พี่เค้าทำโทษเราโดยตีด้วยหวายทำโต๊ะขนาดความโตก็ประมาณ 1 เซ็นยาวประมาณ 1 เมตร ถูกตีขั้นต่ำสุดคือครึ่งโหลหรือ 6 ทีหรือไม่ก็โหลนึงหรือ 12 ที และต้องกอดเสาบ้าน ลองนึกถึงหนังเรื่องนางทาส เป็นอย่างนั้นเลย
เราทั้งเจ็บ แสบและเป็นรอยไปทั้งตัวในครั้งแรกๆ แต่นานไปมันเป็นความรู้สึกมันเริ่มชินและชาจนเราไม่กลัวการลงโทษ.... มีอยู่ครั้งหนึ่งเป็นวันศุกร์ มีญาติๆของทางแม่ใหญ่เค้ามารับหลานๆของเค้า 2 คนที่โรงเรียนเพื่อไปไร่ที่แถวศรีราชา เราเห็นพอดีเลยถามว่า “ไปไหนกันเหรอครับ” เค้าบอกว่า “จะไปไร่ ไปด้วยกันมั้ย” เราตอบรับทันทีด้วยความที่เป็นเด็กและอยากเที่ยวเพราะเบื่อบ้านเราก็บอกนะว่า “จะดีเหรอครับ เดี๋ยวพี่เค้าตีอีก” เค้าบอกว่า “ไม่เป็นไร เดี๋ยวน้าบอกพี่เค้าให้”
เราก็เลยโดดขึ้นรถไปทันที ตอนไปไร่กับพวกเค้าเรามีความสุขมากเหมือนเป็นอิสระไม่ต้องกลัวอะไรและที่สำคัญเป็นตัวของเราเอง เราจำได้ว่าในไร่แห่งนั่นมีพื้นที่กว้างมากมีโรงเรือนเลี้ยงเป็ดอยู่ 3 ถึง 4 โรงเรือน มีหมู มีวัว เราวิ่งเล่นกับน้องผู้หญิง 2 คนที่เป็นหลานของญาติแม่ใหญ่อย่างมีความสุข พวกน้าๆพี่เค้าใจดีมากเราอยากกินอะไรเค้าก็ทำให้กินไม่ต้องทำกินเองเหมือนตอนอยู่ที่บ้านพ่อเลย เราโคตรมีความสุขเลยแม้มันจะแค่ช่วงเวลาสั้นๆ
และเราก็รู้ดีว่ากลับไปจะโดนอะไรก็ตาม...พอใกล้ถึงบ้านเราเห็นพี่เค้ายืนถือหวายอันเดิมยืนจังก้าอยู่หน้าบ้าน พอกลับมาถึงน้าก็ออกไปเลย พอน้าออกไปพี่เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง เข้ามาตีเราทันทีเขาทั้งตีไปด่าไปว่า “มึงไปไหนทำไม่ไม่บอก” แล้วก็ตี ๆ ๆ ตีจนจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าโดนไปกี่ครั้ง ทั้งเนื้อตัวเราเต็มไปด้วยเลือด เราเจ็บไปเป็นหลายอาทิตย์
แต่เราก็พูดอะไรไม่ได้ยิ่งพูดเรายิ่งโดน เราเลยเงียบ แต่คิดในใจว่า “อ้าว...แล้วน้าคนที่บอกเราว่าไม่เป็นไร เดี๋ยวบอกพี่เค้าเองน้าไม่ได้บอกพี่เหรอ” ทั้งหมดเป็นความผิดของเราเหรอเราคิดอย่างนั้นวนไปวนมา ทั้ง ๆที่เราบอกน้าเขาแล้วว่า “เดี๋ยวพี่เค้าจะตีเอา” ทำไมพวกผู้ใหญ่ทำกับเราแบบนี้ เราผิดตรงไหน แต่ทำยังไงได้ ได้แต่ก้มหน้ารับกรรมไปเราผิดเองแหละที่ตัดสินใจไปกับพวกน้าๆ เราผิดที่เราเกิดมาเป็นลูกเมียน้อยไม่มีสิทธิ์พูดอะไรหรือแก้ตัวอะไรทั้งสิ้น...
เค้าจะทำอะไรเราก็ต้องยอมรับและทนอยู่กับมันให้ได้ เราคิดอย่างนั้นวนไปวนมาจนเราเผลอหลับไป วันเวลาตอนนั้นสำหรับเรามันทรมารมากเราไม่อยากตื่นขึ้นมาเลย คิดถึงแม่ในทุก ๆวัน ไม่มีวันใหนที่เรารู้สึกว่าเรามีความสุขเลย
วันหนึ่งเราได้ยินเสียงทะเลาะกันเสียงดังมากในบ้านเราได้ยินเสียงด่ากันดังมากเรามารู้ที่หลังว่าพี่สาวที่ดูแลเราท้องซึ่งตอนนั้นพี่เค้าเรียนอยู่อาชีวะ ที่บ้านทะเลาะกันวุ่นวายอยู่ระยะหนึ่งเพราะพี่เค้าท้องระหว่างเรียน และพ่อของเด็กยังมีครอบครัวอยู่แล้วด้วยอีก เรานึกในใจ”คงเป็นกรรมที่พี่เขาทำกับเรานั่นแหละ” พอพี่เค้าคลอดออกมาแม่ใหญ่ก็กลับมาอยู่ที่บ้านหลังนี้เพื่อดูแลหลานของเค้าที่พึ่งคลอเราก็ช่วยพี่สาวดูแลน้องทุกอย่าง...
เราเห็นว่าน้องน่ารักดี และเราไม่เคยมีน้องพี่เค้าใช้ให้ทำอะไรก็ทำ ถ้าทำไม่เป็นก็ถามเค้าว่าทำยังไง เราเลี้ยงเหมือนเป็นน้องของเราเองเลยแหละ และก็มีเหตุให้เราต้องโดนตีอีกตามเคย...เรื่องมีอยู่ว่าในคืนหนึ่งแม่ใหญ่ใช้ให้เราเอาของไปให้น้าที่เป็นญาติแม่ใหญ่ซึ่งบ้านอยู่ใกล้ๆ เราก็เดินเอาของไปให้น้า ระหว่างทางเป็นทางเดินแคบ ๆ และไม่กว้างมากพอคนเดินผ่านได้ ทางเดินแถบนั้นเป็นลักษณะทางเดินในหมู่บ้านที่เป็นแบบสลัมกลายๆ มีแสงไฟสลัว ๆ ซึ่งทางเดินได้แสงไฟจากบ้านคนแถวนั้นเป็นไฟส่องทาง
และระหว่างทางกลับนั่นเราก็ได้ยินเสียงพูดคุยกันซึ่งเราจำเสียงได้ว่าเป็นเสียงพี่สาว เราเลยเดินลัดเลาะไปตามเสียงและไปหยุดอยู่ที่หน้าบ้านหลังหนึ่งลักษณะแบบห้องเช่าเล็กๆ ด้วยความเป็นเด็กเราไม่ได้เคาะประตูเลยเปิดเข้าไป สิ่งที่เราเห็นคือพี่สาวเราอยู่กับผู้ชายคนหนึ่ง พอเค้าเห็นเราพี่เราก็ตกใจมาก เค้าตะโกนไล่เราออกไป “มึงเข้ามาทำไม ออกไปกลับบ้านไปเลยนะ” เราปิดประตูและเดินออกไปกลับบ้านไปตามปกติ พอถึงบ้านเราก็ทำกิจวัตรตามปกติเสร็จ เลยนอนดูทีวีที่มีน้องนอนอยู่ใกล้ๆได้ยินแม่ใหญ่บ่นพี่สาวว่า
“มันหายไปไหนว่ะปล่อยลูกนอนอยู่คนเดียว...นานแล้วนะเนี้ย" ด้วยความเป็นเด็กและอยากช่วยเหลือแม่ใหญ่ เลยบอกแม่ใหญ่ไปว่า “หนูเห็นพี่เค้าอยู่กับพี่ผู้ชายคนหนึ่งที่ห้องเช่าหลังบ้านน้าอ่ะแม่” แม่ใหญ่โกรธมากควันออกหูเลย และบอกเราว่าฝากน้องแป๊ปหนึ่งนะเดี๋ยวแม่มา แม่ออกไปตามพี่สาวที่บ้านเช่าหลังนั้น พอพี่สาวเรากลับมาสิ่งที่เราได้รับ คือโดนกระชากจากที่นอนไปที่เสาที่เราถูกตีประจำ เราถูกตีจำไม่ได้ว่าก็ครั้ง ทั้งโดนด่าว่าและใช้อารมณ์กับเรา
เราได้ยินเสียงตะโกนถามเราว่า “มึงบอกอะไรแม่” เราตอบว่า”ไม่ได้บอกอะไรเลย แม่เค้าถามหาพี่ หนูเลยบอกว่า พี่อยู่กับพี่ผู้ชายที่บ้านเช่าแค่นั้นเอง” เค้าสวนกลับมาทันที่ว่า “มึงไม่ต้องโกหก มึงต้องบอกมากกว่านี้ ไม่งั้นแม่ไม่ด่ากูขนาดนี้หรอก” แม่ใหญ่กลับมาทีหลัง ถามว่ามีอะไรกันพี่เค้าบอกว่าเราแกล้งน้องเลยตีเรา อ้าวเราผิดอะไรอีกเนี้ย...??? โดนอีกแล้วเหรอ ด้วยความงงและความเจ็บที่โดนตีก็ร้องไห้จนหลับไปในคืนนั้น...แม่จ๋าหนูคิดถึงแม่เหลือเกิน
จบ EP.2
โปรดติดตาม EP.3 เราก็จบ ป.4 และได้ย้ายไปอยู่กับพ่อที่อยุธยา ก็ยังมิวายมีจุดเปลี่ยนครั้งใหญ่ในชีวิตของเราอีก...
- 2
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
