เรื่องเล่าเขย่าขวัญ ตอน ผีครูแดง
ย้อนกลับไปเมื่อ20กว่าปีก่อน
โรงเรียนอนุบาลแห่งหนึ่งในชนบทแแถบทางภาคเหนือ
ที่รับนักเรียนตั้งแต่3ขวบจนถึงอนุบาล2 น่าจะเรียกว่าศูนย์พัฒนาเด็กเล็กนะครับ
เรื่องที่จะเล่าแน่นอนว่าเกี่ยวข้องกับสถานที่แห่งนี้
ศูนย์เด็กเล็กแห่งนี้เป็นอาคารไม้ชั้นเดียวตั้งอยู่บริเวณข้างหลังวัดประจำหมู่บ้าน มีคุณครูสมศรีเป็นครูประจำการ และมีครูปูเป็นผู้ช่วย นี่คือสิ่งที่เด็กในศูนย์นี้รับรู้ เด็กๆเรียนรู้และเล่นด้วยกันอย่างสนุกสนานประสาเด็กเล็ก
ในชนบทย้อนไปเมื่อราว20กว่าปีก่อน ทุกครัวเรือนเป็นเครือญาติกันทั้งหมด รวมถึงครอบครัวภูและครูสมศรีด้วย"แม่ครับ วันนี้ที่โรงเรียนมีครูมาใหม่ด้วยครับ"เด็กชายภูพูดขึ้นระหว่างนั่งซ้อนท้ายจักรยานยี่ห้อจระเข้สีเขียวตามสมัยนิยมที่มีแม่เป็นคนขี่ และกลับไปที่บ้านห่างจากศูนย์แห่งนี้ราว500เมตร
"หืม ใช่เหรอลูก ครูที่ว่ามาตรวจฟันหนูรึเปล่า"คุณแม่ของภูนึกถึงเจ้าหน้าที่ของโรงพยาบาลที่มักจะเข้ามาตรวจสุขภาพเด็ก
"ไม่ใช่ครับแม่ ครูเขามาใหม่จริงๆ"เด็กน้อยยังคงยืนยันกับความคิดของตัวเอง
ปกติแม่ไม่ใช่คนขี้สงสัยอะไรขนาดนั้น แต่ไม่รู้ว่าด้วยเหตุใด
แม่ของภูปั่นจักรยานต่อไปที่บ้านของครูสมศรี ทั้งๆที่ไม่ใช่นิสัยของเธอเลย
"พี่รับครูมาใหม่เหรอคะ"แม่ของภูถามทันทีที่เจอป้าสมศรีของภู
"ไม่นิ"เธอปฏิเสธไปตามข้อเท็จจริง
"ก็น้องภูบอกว่าพี่รับครูมาใหม่"เธอยังไม่ยอมเลิกล้มความคิด
ทั้งสองจึงสอบถามเด็กชายตัวอ้วนผิวขาวเนียนน่าชัง
"ก็ครูบอกว่าเขามาใหม่ แล้วก็ชอบมาจับแก้มจับพุงหนูด้วย"ภูกล่าวถึงครูคนนั้นด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม วันนี้ภูได้เจอกับคุณครูสาวอายุราว35ปี เธอแนะนำตัวว่าเธอชื่อแดง
แต่ภูคงไม่ได้สังเกตุว่านอกจากตัวเขาไม่มีใครเห็นครูแดงของเขาเลย ตลอดทั้งวันมีแต่ภูเท่านั้นที่ครูแดงและเข้ามาพูดคุยและหยอกล้อด้วย เด็กชายสัมผัสได้ถึงแรงมือที่มาจับแก้มและจับพุงน้อยๆของเขาได้
หลังจากที่ทั้งคู่ได้ทราบถึงชื่อและเรื่องราวในวันนี้ ก็ต้องตกใจสุดขีด
"ครูแดง ที่บ้านอยู่ตรงข้ามวัดแน่ๆเลย"ครูสมศรีขนลุกตั้ง
ครูแดงเคยเป็นครูที่ศูนย์เด็กเล็กแห่งนี้ แต่ได้เสียชีวิตในช่วงโรคเอดส์ระบาดเมื่อปีพ.ศ.2537 ซึ่งเป็นช่วงก่อนที่ภูจะเกิด และครูแดงไม่มีใครพูดถึงเธอเลย เนื่องจาก ในยุคนั้นการติดเอดส์ถือเป็นเรื่องน่าอับอาย ญาติพี่น้องและคนในหมู่บ้านจึงไม่นำเรื่องนี้มาพูดในวงชาวบ้าน แล้วภูรู้จักครูแดงได้อย่างไร
ครูแดงมาหาภูทำไมกัน? ยังคงเป็นคำถามที่ติดอยู่ในใจของเขาตลอดมา หลังจากเหตุการณ์นั้นหมู่บ้านได้นำเรื่องนี้พูดคุยประชุมกันจนลงมติว่าจะทำบุญหมู่บ้านและได้ย้ายศูนย์พัฒนาเด็กไปที่อื่น จนวันนี้ผมอายุได้27ปี ใช่ครับผมคือเจ้าของเรื่องเอง ทุกครั้งที่ขับรถผ่านหลังวัดตั้งแต่อาคารถูกทิ้งร้างจนถูกรื้อถอนออกไป ก็ยังอดคิดถึงเรื่องนี้ไม่ได้
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
