หน้าที่ของเด็ก 01
เด็กเอ๋ยเด็กดีต้องมีหน้าที่สิบอย่างด้วยกัน..
สเปซ..วันนี้ขณะที่ป่ะปี๊กำลังรอหนูถักเปียไปโรงเรียน ก็ได้ยินเสียงเพลงดังมาจากโรงเรียนอนุบาลใกล้ ที่กำลังร้องเพลงเด็กเอ๋ยเด็กดีกันอยู่ แม้ว่าจะเป็นเวอร์ชั่นที่ป่ะปี๊ไม่ค่อยคุ้นเคยมากแต่ก็ร้องตามได้ไม่ยากเพราะเพลงนี้ป่ะปี๊จำขึ้นใจแล้ว
เนื้อเพลงประมาณนี้
เด็กเอ๋ย เด็กดี ต้องมีหน้าที่ 10 อย่างด้วยกัน (ซ้ำ) 1. นับถือศาสนา 2. รักษาธรรมเนียมมั่น 3. เชื่อพ่อแม่ครูอาจารย์ 4. วาจานั้น ต้องสุภาพอ่อนหวาน 5. ยึดมั่นกตัญญู 6. เป็นผู้รู้รักการงาน 7. ต้องศึกษาให้เชี่ยวชาญ ต้องมานะบากบั่น ไม่เกียจ ไม่คร้าน 8. รู้จักออมประหยัด 9. ต้องซื่อสัตย์ ตลอดกาล น้ำใจนักกีฬากล้าหาญ ให้เหมาะกับกาลสมัยชาติพัฒนา 10.ทำตนให้เป็นประโยชน์ รู้บาปบุญคุณโทษ สมบัติชาติต้องรักษา เด็กสมัยชาติพัฒนา จะเป็นเด็กที่พาชาติไทยเจริญ
ข้อมูลเกี่ยวกับ”เพลงนี้” จากวิกิก็ประมาณว่าปี2498 สหประชาชาติได้ประกาศปฏิณณาสากล (มันแปลว่าข้อตกลงร่วมกันอ่ะนะ) เกี่ยวกับหน้าที่ของเด็กและเชิญชวนให้ทุกประเทศสมาชิกจัดงานวันเด็ก มันเป็นยุคของจอมพลป.พิบูลสงครามอ่ะ .. นายกสมัยนั้นอ่ะนะ ก็เลยจัดคณะทำงาน และ ก็แต่งเพลงนี้ขึ้นมาเพื่อเปิดในวันเด็ก
เพลงนี้จึงเสมือนกันกลั่นกรองเนื้อหาสำคัญมาเป็นบทกลอนโดย ครูชอุ่ม ปัญจพรรค์ และใส่ทำนองโดยครูเอื้อ สุนทรสนาน ทั้งสองเป็นคนสำคัญมีคุณค่าที่ควรเอ่ยชื่อ แม้ว่าหนูจะทำหน้างงๆเวลาได้ยินก็ตาม
ที่กล่าวมาแค่อยากจะบอกลูกว่าหน้าที่สิบอย่างไม่ใช่เรื่องที่คนใดคนหนึ่งนั่งนึกแล้วเขียนมาให้ลูกทำตาม แต่เป็นเรื่องที่ผู้คนที่มีวุฒิภาวะมากว่าเรา มีความฉลาดมากกว่า รวมหัวกัน.. เรียกว่าประชุมกันอย่างจริงจัง กำหนดมันขึ้นเชียวนะ ลูกว่ามันน่าทำตามไหมล่ะ และป่ะปี๊คิดกับมันอย่างไร มาดูทีละข้อกันนะ
1.นับถือศาสนา ข้อนี้ป่ะปี๊ไม่รู้ว่ามันจริงแค่ไหน สมัยนี้เราไม่ได้แคร์กันแล้วว่าใครจะนับถือศาสนาหรือไม่ แต่พ้อยต์ของมันน่าจะเป็นเรื่องคนเราควรมีความเชื่อ ที่สร้างคุณค่าให้ตัวเองและชุมชน.. เพราะรากฐานของศาสนาทุกศาสนาล้วนมุ่งให้มนุษย์อยู่ด้วยกันอย่างสันติ ตลกร้ายที่คนเราทุกวันนี้เอาศาสนามาเป็นเหตุผลของการฆ่ากันเอง เอาเป็นว่าลูกอาจไม่ต้องนับถืออะไร แต่ควรมีความเชื่อใดๆที่ทำให้เรา หมายถึงคนทั้งโลก อยู่ด้วยกันอย่างมีความสุข สันติ และมีน้ำใจให้กันแม้ในยามยากลำบาก.. โอเคไหม
2.รักษาธรรมเนียมมั่น ป่ะปี๊ว่าอันนี้น่าจะหมายถึงอัตลักษณ์ความเป็นชาติ ป่ะปี๊คิดว่าเด็กทุกคนควรซาบซึ้งในอัตลักษณ์ความเป็นชาติของตัวเอง และ ธรรมเนียม วัฒนธรรม ซอฟต์พาวเวอร์ หรืออื่นๆที่บ่งบอก ให้ผู้อื่นรู้ว่าเราคือเรา ลูกคือคนไทย ลูกคือลูก มีรากเหง้านะเว้ย.. อะไรแบบนี้ ป่ะปี๊หัวใจสลายเวลาเห็นเด็กรุ่นใหม่อยากย้ายประเทศ รังเกียจสิ่งที่เป็นรากเหง้าตัวเอง แต่ก็ไม่แปลกใจนะ ป่ะปี๊ก็เคยเป็นคนรุ่นใหม่ในยุคของป่ะปี๊ และรู้สึกเช่นเดียวกันเพียงแต่ตอนนั้นมันไม่ได้มีพื้นที่แสดงออกมากเหมือนสมัยนี้
เรื่องนี้เหมือนเหรียญสองด้าน คนเรามักจะวางด้านที่เราชอบให้เราเห็นเสมอ.. ไม่แปลกที่คนเหล่านั้นจะเผ้าพูดถึงมันตลอดเวลา แต่จำไว้ว่ามันเป็นเหรียญอันเดียวกันนั่นแหล่ะ ป่ะปี๊เห็นด้วยกับข้อนี้นะ แต่ลูกอาจจะแสดงความคิดเห็นต่างไป และ อาจต่างไปอีกครั้งเมื่อเวลาผ่านไป
เอาแค่สองข้อก่อนนะ..ป่ะอยาก และกำลังฝึกที่เขียนทุกวัน ไม่อยากเขียนยาวไป
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
