๐เมื่อเวลาสามทุ่มยี่สิบเก้า
กาลนี้เล่า ณ หลังถนนแห่งเมืองใหญ่
สุริย์ศรีหรี่แสงแจ้งครรไล
แว่วเสียงเพลงทั่วไป..ช่างดีนา
๐คืนวันหนึ่งในหลายคืนที่ผันผ่าน
คืนวันวานยามเมื่อเธอรู้สึกว่า
โลกได้หยุดหมุนไปไร้ลีลา
เห็นเธอยืนรอท่าอยู่ตรงนั้น
๐บรรยากาศอันอบอวลเวลานี้
มีดนตรีอึงอลดลปลอบขวัญ
ที่จริงแล้วฉันต้องไปเป็นสำคัญ
แต่ใจฉันอยากอยู่ไม่อยากไป
๐เที่ยวสุดท้ายรถไฟไปลอนดอนนี้
เข้าออกถี่หลายขบวนชวนไปไหน
ไปลอนดอนเที่ยวสุดท้ายหมายตาไว้
เพียงแค่ว่าต้องการไปจากเมืองนี้