คุณพ่อเราป่วยเป็นโรคหายาก (rare disease) กว่าจะรู้ว่าเป็นอะไรก็ใช้เวลาไปโข ตอนนั้นไม่มีเวลามานั่งคิดอะไรด้วยซ้ำ คิดแต่จะหาสาเหตุให้เจอ จะได้รู้ว่าต้องทำอะไร-ยังไงต่อ
โรคของคุณพ่อ พวกแพทย์เคยเรียนแต่ในตำรา ไม่เคยเจอของจริง อจ.หมอจึงเห็นเป็น challenge รับเคสของคุณพ่อเป็นกรณีพิเศษ แพทย์เจ้าของไข้กับแพทย์เฉพาะทาง รวมเป็นทีมแพทย์ 8 คน follow up ทีต้องแบ่งเป็น 3 วัน ลูกๆก็ต้องแบ่งเป็นสองทีมผลัดกัน ทั้งต้อง stand by 24 ชม 365 วัน ฯลฯ
เรื่องเงินก็ไม่ใช่ปัญหา ลูกๆทุ่มเทสรรพกำลัง สติปัญญา ทรัพยากร เส้นสาย ฯลฯ พูดได้เต็มปากว่าไม่มีอะไรที่ "ทำได้แล้วไม่ทำ"
แต่ถึงอย่างนั้น การต้องเข้าๆออกๆโรงบาลเป็นเวลายาวนานหลายปี ทำให้เราเคยรู้สึกว่า "โรงพยาบาลคือสนามทดสอบแรงใจ" ของแท้
ความเจ็บป่วยไม่ได้สอนให้เราเข็มแข็งอย่างเดียว แต่สอนให้เราปล่อยวาง
ความทุกข์ความกังวลของคุณเป็นเรื่องที่เข้าใจได้ค่ะ ไม่ผิดอะไรเลย ไม่มีใครพร้อมสำหรับการจากลาหรอกค่ะ ในเมื่อไม่มีทางรู้ได้ว่าเวลาของพ่อเหลืออีกเท่าไหร่ ดังนั้นจงใช้ช่วงเวลานี้ ทำทุกอย่างให้เต็มที่ที่สุด
อย่ามัว "นึกถึงแต่ตัวเอง" ว่าจะอยู่ไม่ได้ คุณจะอยู่ได้แน่ๆไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น สิ่งที่คุณควรทำคือ ทำให้พ่อรู้ว่า "คุณอยู่ได้"
สิ่งนี้จะช่วยบรรเทาความทุกข์จากการเจ็บป่วยทางกายให้คุณพ่อ ไม่ใช่การยื้อให้พ่อต้องทนอยู่เพื่อเรา พ่อทำอะไรให้เรามากมายแล้ว เราควรต้องทำเพื่อท่านบ้างค่ะ
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
