เรื่องเล่าสาวเรือถ่าน EP 5
2 ธ.ค. 2558
***น้ำ ขึ้น น้ำ ลง กับวิถีชาวเรือ***
ทุกท่านคงได้ฟังพยากรณ์อากาศจากกรมอุตุนิยมวิทยา คาดการณ์เวลาน้ำ ขี้น น้ำ ลง ของกรมอุทกศาสตร์กองทัพเรือทั้งที่ตั้งใจฟังหรือแค่ได้ยินผ่านๆหูทางวิทยุหรือโทรทัศน์ส่วนหนึ่งของพยากรณ์นั้นจะกล่าวถึง
เวลาของน้ำ ขึ้น - น้ำ ลง แต่คงไม่เกี่ยวข้องก็แค่ฟังผ่านไม่เก็บมาเป็นสาระ
เมื่อ พ.ศ. 2490 สาวเรือถ่านอายุ 14 ปีพี่สาวคนโตที่ได้แต่งงานออกเรือนไปอยู่กับสามีที่ อ.อัมพวา จ.
สมุทรสงคราม และมีบุตรคนแรก ประกอบกับได้ตั้งท้องบุตรอีกคนจึงรับสาวเรือถ่านที่เพิ่งเรียนจบชั้น ป.4 ไปช่วยเลี้ยงลูกที่อัมพวานั้นอยู่ใกล้ปากแม่น้ำ แม่กลองที่ไหลลงทะเลอ่าวไทย วิถีชีวิตของคนแถบนี้เกี่ยวข้องกับการขึ้นและลงของน้ำทะเลอย่างมาก
เมื่อสาวเรือถ่านมาอยู่ช่วยดูแลหลานให้พี่สาวนั้น
พอหลานเดินได้แล้ว
จึงมีเวลาได้ค้าขายเล็กๆน้อยๆ พี่่เขยซื้อเรือสำปั้นเล็กกว้าง
1
ม.
ยาว
3
ม
.ให้ค้าขาย
จึงเริ่มชีวิตแม่ค้าตามตลาดน้ำ
ในคลองต่างๆ ได้แก่ตลาดน้ำ อัมพวา ตลาดน้ำ นางพิมคลองบางลี่ ตลาดน้ำ คลองบางจาก ตลาดน้ำ วัดแก้ว
สินค้าที่สาวน้อยอายุ 14 ขายได้แก่ขนมหวานใส่น้ำแข็งไส ในหน้าร้อน เมื่อฤดูกาลเปลี่ยนสินค้าก็ต้องเปลี่ยน
ตาม ต้องคิดวางกลยุทธการค้าเหมือนธุรกิจใหญ่หมื่นล้านเหมือนกัน พอถึงหน้าหนาวก็เปลี่ยนเป็นซาละเปา
นึ่งร้อนๆ กับขนมเต้าส่วน (ที่ทำจากถั่วเขียวซีกไม่มีเปลือกนึ่งสุกในแป้งกวนเหนียวใสหยอดหน้าด้วยกะทิสด
มันๆเค็มนิดๆ) แต่มีสินค้าตัวหนึ่งที่เป็นหลักไม่เปลี่ยนคือเชือกร้อยกระบอกรองน้ำตาล
ตอนเช้าเมื่อจัดเตรียมเสร็จจะพายเรือไปขายตามตลาดน้ำ พอสายตลาดวายก็เข้าตามคลองซอยตามร่องสวน
บางครั้งแม่ค้าสาวน้อยก็ได้ยินลูกค้าเรียกซื้อแต่มองหาลูกค้าไ่ม่พบ แต่ที่ไหนได้ลูกค้ากำลังปีนลงจากยอด
มะพร้าว หลังจากสั่งขนมกิน และเลือกเอาเชือกจนพอใจ แต่ไม่จ่ายเงินกลับเอามะพร้าวแก่มาใส่เรือให้จน
พอใจ เชือกนั้นใช้เปลี่ยนเชือกกระบอกน้ำตาลที่เปื่อยขาด ชาวสวนแถบนั้นมีอาชีพทำน้ำตาลมะพร้าวแทบ
ทุกครัวเรือน
สาวน้อยพายเรีอไปและกลับก็อาศัยน้ำ ขึ้นพาเรือไปค้าขายตลาดที่อยู่เหนือน้ำ ขึ้นไป และน้ำลง
เป็นเวลากลับมาบ้าน บางครั้งน้ำลงตอนเช้าก็ลอยเรือไปทางใต้น้ำ ออกไปปากแม่น้ำ แม่กลอง
เธอเล่าถึงการไปขายแถวปากแม่น้ำ ที่เรียกกันว่า "แม่กลอง" ตอนน้ำ ลงแถบนั้นจะเป็นหาดเลนโคลนสีดำเรือตังเกที่จับปลาทะเลมาจากอ่าวไทยจะเร่งเครื่องพุ่งเข้ามาในหาดเลนให้ลึกที่สุดและติดอยู่บนหาดที่ไม่มีน้ำ นั้น แม่ค้าสาวน้อยจะพายเรือขนมหวานเข้าในคลองที่เกิดขึ้นจากเรือตังเกที่แล่นขึ้นมานัันขายขนมให้กับ
ลูกเรือตังเก
เมื่อน้ำ ขึ้นในตอนบ่าย (น้ำ ขึ้น- น้ำ ลง เป็นปรากฏการณ์ที่เกิดห่างกันทุก 6 ชม.) สาวน้อยอาศัยน้ำ ขึ้นกลับจาก
ปากน้ำ สู่อัมพวา ขายของได้มะพร้าวมากๆก็ฝากข่าวมาบอกทางบ้าน เตี่ย-แม่ก็จะให้น้องๆนำเรือไปบรรทุก
มะพร้าวกลับมาราชบุรี
***หมายเหตุ***
สาวเรือถ่านเอาขนมหวานไปขายสวนจึงขายได้มะพร้าว แต่มึสำนวนไทย "เอามะพร้าวห้าวไปขายสวน" จึง
สงสัยว่าจะขายได้หรือไม่
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
