นวนิยายเรื่อง นกกระจอกกับดอกหญ้า
ขณะที่หญิงสาวกำลังนั่งอยู่หน้าบ้าน จู่ๆก็มีนกกระจอกตัวหนึ่งตกลงมาที่ลานหน้าบ้านของเธอด้วยความสงสารเธอจึงวิ่งเข้าไปดูก็รู้ได้ทันทีว่านกกระจอกตัวนี้มันกำลังบาดเจ็บคาดว่าหน้าจะโดนคนทำร้ายมาแต่ที่หน้าแปลกนั่นก็คือ
นกกระจอกตัวนี้มันไม่เหมือนนกกระจอกตัวอื่นที่เธอเคยพบมาสีของมันช่างแปลกตาเหลือเกินเธอจ้องมองนกกระจอกตัวนั้นอยู่นานพอสมควรเธอยังสงสัยว่าทำไมนกกระจอกตัวนี้ถึงได้มีขนสีฟ้า
แต่ส่วนหางของมันนั้นกับเป็นเขียวอ่อนแต่ที่หน้าแปลกสุดตรงบริเวณหัวของมันสีขนนั้นเป็นสีรุ้ง หญิงสาวเอ่ยรำพึงกับเจ้านกกระจอก นี่เจ้าเจ็บมากไหมข้าจะช่วยรักษาเจ้าเอง
ต่อจากนี้ข้าจะดูแลและเลี้ยงเจ้าอย่างดีหลายเดือนต่อมานกกระจอกตัวนั้นมันก็หายเป็นปกติ เจ้าสีรุ้งเจ้าจะบินไปไหนหยุดเถอะข้าวิ่งจนเหนื่อยแล้ว
หญิงสาววิ่งเล่นกับนกกระจอกที่มีสีขนประหลาดดูถ้านกกระจอกตัวนี้จะเชื่องและแสนรู้มากเธอสั่งให้มันบินมันก็บิน
สั่งให้มันหยุดบินมันก็หยุดเหมือนนกกระจอกตัวนี้จะรู้ใจคนได้ ช่างน่าอัศจรรย์ใจมาก
หญิงสาวได้เอ่ยกับนกตัวนั้นขณะที่เธอให้อาหารกับมันเจ้าสีรุ้งเจ้าเป็นนกที่แสนรู้จริงๆจิตใจของเจ้าช่างเหมือนคนมากเจ้าสามารถรู้ว่าข้าพูดอะไร
หรือว่าเจ้าจะรู้ภาษาคน จริงๆ นกกระจอกตัวนั้นทำท่าพยักหน้าเหมือนรู้ภาษาที่หญิงสาวเอ่ยรำพึงให้ฟัง
ก่อนที่มันจะจิกกินอาหารที่หญิงสาวนำมาให้มันกินอยู่ในกรุงอย่างสุขใจทั้งกินไปร้องไปตามประสาเสียงนก
มีอยู่วันหนึ่งที่หญิงสาวต้องออกไปทำงานและเจ้าสีรุ้งก็ตามหญิงสาวไปด้วย
ต่อมาไม่นานหญิงสาวเกิดล้มป่วยโดยไม่รู้สาเหตุเจ้าสีรุ้งก็คอยอยู่เคียงข้างหญิงสาวโดยไม่ห่างอาจจะเป็นเพราะมันมีความรู้สึกที่เป็นห่วงหญิงสาวผู้ที่เคยมีพระคุณต่อมัน
เจ้าสีรุ้งถ้าข้าเป็นอะไรไปก็ให้เจ้าจงบินไปสู่โลกกว้างที่เจ้าเคยจากมานะ เจ้าสีรุ้งร้องไห้ออกมาน้ำตาของมันหยดลงไปที่แขนของหญิงสาว
หญิงสาวเอ่ยปลอบใจเจ้าสีรุ้ง อย่าร้องไห้ไปเลยนะเจ้าสีรุ้งเจ้าเป็นเพื่อนที่ดีสำหรับข้าเสมอมา
ข้ารู้ว่าโรคที่ข้าเป็นอยู่ยังไงก็รักษาไม่หายอยู่ดี ข้าอยู่เพื่อรอวันที่ข้าจะจากโลกนี้ไปก็เท่านั้น
เจ้าสีรุ้งพอได้ยินดังนั้นมันก็บินไปโดยที่หญิงสาวไม่รู้ว่าเจ้านกกระจอกตัวนั้นบินหายไปไหน
เพราะมันไม่ได้กลับมาหาเธอตั้งหลายวันแล้ว
หรือว่ามันจะกลับไปที่ที่มันจากมา
หญิงสาวคิดในใจเจ้าสีรุ้งเจ้าคงจะกลับไปในที่ที่เจ้าจากมาแล้วสินะข้าขอให้เจ้าโชคดีและอย่าให้มีใครมาทำร้ายเจ้า
เจ้าสีรุ้งเพื่อนรักของข้า
หญิงสาวรู้ว่าอาการป่วยของเธอเริ่มหนักขึ้นเรี่อยๆ แทบจะไม่มีแรงลุกทำกับข้าวแต่ทันใดนั้นเองเจ้าสีรุ้งก็กลับมาหาเธอ
เจ้าสีรุ้งข้านึกว่าเจ้าไปอยู่ที่ที่เจ้าจากมาแล้วเสียอีก
ทำไมเจ้าถึงกลับมาอีกล่ะ เจ้าสีรุ้งที่ยืนอยู่ริมหน้าต่างมันจ้องมองหญิงสาวที่กำลังฝืนลุกขึ้นมาจากเตียงนอน แต่ที่หน้าแปลกก็คือ
เจ้าสีรุ้งมันคาบดอกหญ้าอยู่ในปากของมันไม่ยอมปล่อยมันบินเข้ามาอยู่ ข้างๆ เตียงของหญิง
ก่อนจะใช้ปากของมันวางดอกหญ้าไว้ข้างเตียงของเธอแล้วมันก็พยักหน้าทำอะไรบางอย่างให้หญิงสาวรู้ หญิงสาวเลยจ้องมองดอกหญ้าที่เจ้าสีรุ้งมันคาบมาให้
ก่อนที่เธอจะหยิบมันขึ้นมาดมดูพอเธอได้สูดดมดอกหญ้าที่เจ้าสีรุ้งนำมาให้
เธอก็ต้องประหลาดใจเพราะดอกหญ้าที่เจ้านกกระจอกตัวนี้นำมาให้มันมีกลิ่นหอมมาก
เหมือนไม่ใช่ดอกหญ้าธรรมดาทั่วไปพอเธอได้สูดดมแล้วเธอก็รู้สึกมีเรี่ยวมีแรงขึ้นกว่าที่เคยเป็นอยู่
เจ้าสีรุ้งมันบินไปจับที่หม้อดินเหมือนมันต้องการให้หญิงสาวต้มดอกหญ้านี้ดื่มกิน
หญิงสาวเห็นดังนั้นเธอก็เลยทำตามที่เจ้าสีรุ้งพยายามบอกเธอ
2อาทิตย์ผ่านไปหญิงสาวก็หายเป็นปกติร่างกายของเธอกลับมาแข็งแรงเช่นดังเดิม
เธอยังคิดสงสัยอยู่ว่า ดอกหญ้าที่เจ้าสีรุ้งนำมาให้เธอเป็นหญ้าชนิดอะไรทั้งที่ตอนนั้นเธอคิดว่าเธอคงจะไม่รอดแล้ว
เพราะตอนนั้นเธอแทบจะไม่มีโอกาสจะหายจากโรคที่เธอเป็นอยู่ได้เลย
แต่สิ่งที่หน้าอัศจรรย์มากที่สุดก็คือดอกหญ้าที่เธอต้มดื่มทุกๆวันจนเธอหายดีกลิ่นของมันก็ยังคงความหอมเช่นดังเดิมและหลังจากนั้นมา
เธอก็ได้นำดอกหญ้าที่ช่วยให้เธอหายจากโรคร้ายออกไปช่วยรักษาคนที่เจ็บไข้ได้ป่วยไม่ว่าจะเป็นโรคร้ายแค่ไหน
ถ้าได้ดื่มน้ำต้มของดอกหญ้านี้หายทุกคนเธอจึงเรียกดอกหญ้านี้ว่ายาวิเศษของเจ้าสีรุ้ง
และทุกครั้งที่หญิงสาวออกไปช่วยคนที่เจ็บป่วยเจ้าสีรุ้งก็ตามเธอไปด้วยทุกครั้งโดยไม่เคยข้างกันจนในที่สุดมันได้หมดลมหายใจสุดท้ายและตายไปจากเธอ
หญิงสาวได้ฝังร่างของนกกระจอกแสนรู้ไว้ข้างบ้านเธอและปักชื่อป้ายไว้ว่านกกระจอกกับดอกหญ้า
ขอให้เจ้าไปสู่ภพที่ดีนะเจ้าสีรุ้งเพื่อนรักของข้า
ขอบใจเจ้าที่อยู่เคียงข้างข้าและคอยช่วยเหลือข้าตลอดมาข้าจะไม่ลืมบุญคุณของเจ้า เจ้าสีรุ้ง
จบบริบูรณ์
ขอบคุณทุกท่านที่อ่านนิยายของผมจนจบ
นามปากกา ประยูร ทองผดุง
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
