‘บ้านร่วมทางฝัน’ โครงการกุศล เสนาฯ ทำมากว่า 20 ปี เพราะเห็นความอัตคัดในโรงพยาบาล
เส้นทาง 20 ปี ‘บ้านร่วมทางฝัน’ Business Model เพื่อสังคมของเสนาดีเวลลอปเม้นท์ สร้างโครงการบ้านและคอนโดด้วยใจ กำไรจากการขายมอบให้โรงพยาบาลรัฐ จัดหาอุปกรณ์ขาดแคลนช่วยเหลือผู้ป่วย
ย้อนกลับไปเมื่อ 20 ปีก่อน บริษัท เสนาดีเวลลอปเม้นท์ จำกัด (มหาชน) หรือ SENA ผู้พัฒนาอสังหาริมทรัพย์ ได้ริเริ่ม ‘โครงการบ้านร่วมทางฝัน’ ขึ้นมาด้วยการพัฒนาโครงการที่อยู่อาศัยในลักษณะที่ขายแล้วนำกำไรทั้งหมดมาบริจาคให้โรงพยาบาลรัฐเพื่อพัฒนาคุณภาพการรักษาผู้ป่วย
โดยโครงการนี้เกิดจากความตั้งใจของ ‘ธีระวัฒน์ ธัญลักษณ์ภาคย์’ ที่ต้องการคืนสิ่งดี ๆ สู่สังคม โดยเฉพาะการช่วยเหลือโรงพยาบาลรัฐ หลังมีประสบการณ์ส่วนตัวที่ต้องรักษาตัวเป็นเวลานานที่โรงพยาบาลศิริราช และเห็นผู้ป่วยจำนวนมาก ที่เข้ารับการรักษาทุกวัน จึงตระหนักถึงความขาดแคลนในด้านต่าง ๆ ของโรงพยาบาล ไม่ว่าจะเป็นอุปกรณ์คอมพิวเตอร์ โต๊ะเก้าอี้ ตลอดจนพื้นที่นั่งรอของญาติผู้ป่วย หลากหลายรูปแบบ
ทั้งนี้โครงการดังกล่าว ทำมาอย่างยาวนานกว่า 20 ปี ผ่านทั้งช่วงขาขึ้น-ขาลงของเศรษฐกิจ แต่ด้วยความตั้งใจ ทำให้โครงการนี้ยังคงเดินหน้า ซึ่งปัจจุบัน มี ‘ผศ.ดร.เกษรา ธัญลักษณ์ภาคย์’ บุตรสาวยังคงขับเคลื่อนโครงการนี้อย่างต่อเนื่อง
เฝ้าไข้พ่อ มองเห็นความยากลำบาก
การขาดแคลนทรัพยากรในโรงพยาบาล
ผศ.ดร.เกษรา ธัญลักษณ์ภาคย์ กรรมการผู้จัดการบริษัท เสนาดีเวลลอปเม้นท์ จำกัด (มหาชน) หรือ SENA เล่าถึงจุดเริ่มต้นโครงการบ้านร่วมทางฝันว่า เกิดจากผู้พ่อ (ธีรวัฒน์ ธัญลักษณ์ภาคย์) เข้ารับการรักษาโรคมะเร็งที่โรงพยาบาลศิริราชเป็นแรมปี การเฝ้าไข้ของลูกสาวครั้งนั้นจึงกลายเป็นการได้เฝ้ามองปัญหา จนเห็นว่าโรงพยาบาลรัฐยังต้องความช่วยเหลืออีกมาก
“ตอนนั้นเราเป็นอาจารย์สอนมหาวิทยาลัย ที่เพิ่งเรียนจบปริญญาโทและปริญญาเอกด้านเศรษฐศาสตร์จาก University of California at Riverside มาหมาด ๆ ยังใช้ทุนไม่ครบเลย แล้วคุณพ่อไม่สบายตรวจพบมะเร็งระยะที่ 4 เป็นระยะที่รุนแรงแล้ว เกิดมาไม่เคยเห็นคุณพ่อเข้าโรงพยาบาลเลย ตอนแรกพาท่านไปรักษาที่โรงพยาบาลเอกชน แล้วก็ย้ายไปที่โรงพยาบาลศิริราช เนื่องจากมีคนแนะนำว่าเครื่องมือดี ปัญหาก็คือ ตอนนั้นทำไมเรารู้สึกว่ามันยากลำบากเหลือเกิน ในการเข้ารักษาในโรงพยาบาล
จำได้ว่ายังใช้บริการที่ตึกเก่าของศิริราช จำนวนคนมหาศาล ต้องรอคิวตรวจ กว่าจะได้เอกซเรย์ กว่าจะได้ห้องรักษา กระบวนการรอนานมาก
พอเข้าไปรักษาได้ก็อยู่โรงพยาบาลราว 1 ปี จนสนิทกับร้านขายน้ำในศิริราช และหลังจากนั้นก็เข้าออกโรงพยาบาลอีก 2-3 ปี นับเป็นช่วงเวลาที่ทรมานที่สุดของชีวิตเลย การรออะไรนาน ๆ ทำให้เราเห็นภาพชัดถึงคำว่า ขาดแคลนทรัพยากรจริง ๆ ว่ามันคืออะไร ก็คือการไปแต่เช้าตรู่เพื่อไปรอคิวตรวจ หมอต้องเรียกตรวจทีละคน ๆ พอกลับมาบ้าน ปรึกษากับครอบครัว ก็เลยเกิดแนวคิดการช่วยเหลือสังคมในรูปแบบบริจาคให้กับโรงพยาบาลรัฐ”
ติดตามอ่านข่าวเพิ่มเติมได้ที่ลิงก์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
