จดหมาย..เพจเจอร์....มือถือ 3 การสื่อสารผ่าน 1 generation
..
เชื่อไหมครับว่าการสื่อสารทั้ง 3 อย่างที่ผมจั่วหัวไว้ข้างต้นที่มันเป็นยุคเปลี่ยนผ่านแต่เด็กวัยรุ่นยุค 90 ได้ใช้มันครบทั้ง 3 อย่างตามแต่ละช่วงเวลา..
ช่วงจบชั้นประถมซึ่งราวๆปี 2534 -35 ตอนเรียนจบเราจะมีสมุดเล่มหนึ่งคล้ายๆสมุดวาดเขียนที่เราเรียกกันว่า "เฟรนด์ชิพ" ข้างในเราก็จะปิดรูปถ่าย 1 ใบแล้วก็วาดอะไรเรื่อยเปื่อยตามแต่จะเขียนให้เพื่อนคนนั้นๆผลัดกันเขียนให้ครบทุกคนในห้องด้านในก็จะประกอบไปด้วยเนื้อหาของบ้านเลขที่ที่อยู่ต่างๆรหัสไปรษณีย์บ้านไหนพอมีฐานะหน่อยก็จะมีเบอร์โทรศัพท์แต่เป็นหมายเลขบ้านหรือไม่ก็เป็นหมายเลขบ้านญาติร้านค้าด้านล่างหอพักหรือเบอร์อะไรก็ตามแต่ที่ไม่ใช่เบอร์ส่วนตัวแล้วพกติดตัวเหมือนกับสมัยนี้
ตอนจบประถม 6 ผมก็ได้อาศัยการเขียนจดหมายนี่แหละไปหาเพื่อนคนนั้นคนนี้โดยส่งไปรษณีย์ติดแสตมป์ 2 บาทจำได้ว่าแอบส่งไปหาน้องคนที่แอบชอบอยู่บ่อยๆเพราะเขาตอบมาก็ดีใจมากๆเอากระดาษพับเก็บใส่สมุดไว้เป็นอย่างดีเวลาจะเขียนส่งเขาก็เอาแป้งสปริงซองหอมๆโรยใส่ซองไปด้วยเผื่อเวลาเขาเปิดก็จะได้กลิ่นหอมจากกระดาษของผม🥰
หลังจากนั้นพอช่วงเริ่มขึ้นมัธยมปีที่ 1 ก็ยังมีเขียนอยู่บ้างประปรายแต่พอเริ่มเข้ามัธยมปีที่ 2 ก็จะมีวิทยุติดตามตัวประเภท pack link phone link 151 152 1800 อะไรก็ตามแต่ที่โทรเข้าไปตามเบอร์ของ operator พร้อมกับบอกหมายเลขเครื่องวิทยุติดตามตัวแล้วฝากข้อความเอาไว้ตอนออกมาแรกๆเห็นคุณพ่อผมใช้ฝากไว้ได้แค่เพียงเบอร์โทรศัพท์แต่หลังจากนั้นไม่นานก็มีรุ่นใหม่ออกมาสามารถฝากไว้ได้เป็นข้อความใครที่มีเหน็บอยู่ที่กระเป๋ากางเกงถือว่าเท่มากๆ
อาศัยฝากคำกลอนจีบสาวๆก็ต้องใช้วิทยุติดตามตัวประเภทนี้แหละส่วนโทรศัพท์มือถือก็มีเข้ามาบ้างแล้วแต่ยังเป็นเครื่องใหญ่ๆเหลี่ยมๆแล้วก็มีเครื่องใหญ่ๆแบนๆซึ่งส่วนมากผู้ใหญ่ผู้ชายต้องเอามาเหน็บเอวและผู้หญิงต้องเอามาห้อยคอซึ่งมันใหญ่มากจริงๆ ไอ้วิทยุติดตามตัวที่ฝากข้อความแบบนี้ก็ถือว่าอินเทรนมาได้ประมาณ 4-5 ปีจนจบมัธยมปีที่ 6 และได้ขึ้นมหาลัย
พอเข้าปี 1 มันก็เริ่มมีเพลงโทรศัพท์เครื่องเล็กๆสำหรับพกพาออกมาให้เห็นแล้วจำได้ว่าค่าย nokia ก็จะมี 5110 ซึ่งสามารถเปลี่ยนหน้ากากเป็นหลายๆสีได้ส่วนsony ericsson ก็จะมี t10 ซึ่งบางเจี๊ยบสาวๆชอบหรูๆหน่อย nokia ก็จะมีรุ่น 8210 8250ส่วนจะให้ระดับไฮเอนต้อง 8850 สไลด์มี 2 สีคือสีทองกับสีเงินเรียกว่า silver กับ gold ส่วนรุ่นวัยรุ่นคิดก็ต้อง 3310 เขาเรียกว่าอึดทนทานปาหัวสุนัขยังไม่พัง
ส่วนวัยรุ่นเบี้ยน้อยหอยน้อยอย่างผมก็ก็เลิกใช้การเขียนจดหมายมีบ้างที่ใช้บริการของ operator วิทยุติดตามตัวส่งถึงสาวๆที่อยู่ไกลที่เราไม่อาจหยอดตู้โทรหาได้แต่เวลาจะขอเงินที่บ้านหรือคิดถึงบ้านก็จะใช้โทรศัพท์นาทีละ 3 บาทพี่เปิดให้บริการอยู่เต็มทั่วหลังมหาวิทยาลัยที่เรียนอยู่
..
เท่ากับว่า 1 generation ของผมเทียบกับเทคโนโลยีที่มันเปลี่ยนแปลงก้าวกระโดดผมได้อยู่กับเทคโนโลยีเหล่านั้นทุกๆช่วงเวลาและได้สัมผัสมันกับตัวเองด้วยจริงๆ
มันอธิบายไม่ได้หรอกว่าเวลาที่คุณจะเขียนอะไรลงในจดหมายและรู้สึกต้องนั่งยิ้มคนเดียวไม่รู้เขินอะไรเพราะอยู่คนเดียวหรือเวลานั่งหากลอนเสี่ยวๆตามสมุดกลอนที่มีขายทั่วไปโทรไปฝากข้อความไว้กับ operator เพื่อส่งหาสาวๆคนไกลหรือการเดินหาสมุดแต่งเสียงโทรศัพท์ตามโน๊ตคือร้านรับแต่งเสียงโทรศัพท์ให้มีเสียงเรียกเข้าเป็นเสียงเท่ๆตามยุคสมัยหรือหน้ากากโทรศัพท์สีสันแสบทรวงมาใส่เพื่อความโดดเด่น
อย่างน้อยมันก็เป็นช่วงเวลาดีๆให้เราได้นึกถึงนะครับ
..
บุญรักษาครับ
- 4
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
