เรื่องสั้น: “คือเธอ...”
ณ วันนี้ เวลา 09.30 น. เรารู้ว่าเธอเจ็บ เรารู้ข่าวจากใครบางคนที่ไม่ใช่เธอ
สิ่งแรกที่เราทำ คือพิมพ์ข้อความไปหาด้วยความห่วงใย และกดโทรออก…ซ้ำ ๆ
ไม่มีเสียงตอบรับ ไม่มีข้อความกลับมา
…มีเพียง "อืม" คำเดียว ที่มาถึงในช่วงบ่ายนั้น
เราเข้าใจดีว่าเวลาเจ็บ มันไม่ใช่ช่วงที่อยากพูดคุยอะไรมากมาย
แต่ในใจก็อดถามไม่ได้ว่า—หากเป็นเราบ้าง เธอจะนิ่งเงียบแบบนี้ไหม
เราเฝ้ารอว่าบางที เธออาจอยากเล่า อาจอยากระบาย
แต่สิ่งที่เราได้รับคือการตอบคำถามสั้น ๆ …แล้วก็เงียบหาย
เมื่อเวลาผ่านถึง 19.45 น. เรายังไม่รู้ว่าเธอรู้สึกอย่างไร
เรายังรอ รอฟังแม้เพียงว่า “ไม่เป็นไรนะ” หรือแค่ “ยังไม่อยากคุย”
แต่มันเงียบ…เหมือนการหายไปของคนที่เคยสำคัญ
วันนี้ เราไม่ได้เสียใจแค่เพราะเธอเงียบ
แต่เพราะเราเพิ่งรู้ตัวว่า “ความห่วงใย” ของเรา อาจรบกวนชีวิตใครบางคนโดยไม่รู้ตัว
บางที...ความรู้สึกดีของเรา อาจไม่ใช่สิ่งที่อีกคนต้องการในเวลานั้น
เราไม่ได้ผิดที่ห่วง แต่เราคงควรเรียนรู้ว่า บางครั้ง การถอยออกมาเงียบ ๆ ก็เป็นความรักแบบหนึ่ง
เราไม่โกรธเธอเลย
เรายังหวังว่าเธอจะดีขึ้น
และโชคดี…แม้ว่าเราจะไม่ได้เป็นคนที่เธอเลือกจะคุยด้วยในวันที่เธอล้า
ข้อคิดสั้นท้ายเรื่อง
"ความห่วงใยที่ดี ไม่จำเป็นต้องได้คำตอบ...แค่ได้ส่งไปก็เพียงพอแล้วสำหรับใจที่จริงใจ"
....
#ai #zinyue #เรื่องสั้น #เล่มโปรด #สะกิดใจ
- 2
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
