บทที่1 จดหมาย
ฟ้าคร่ำครวญ เหมือนทำนอง จากสวรรค์
ไร้สุขสันต์ ทำให้ใจ นั้นเหน็บหนาว
ฝนตกในยามบ่ายหอบเอาความหนาวสาดกระทบกายใจให้สั่นไหว
หญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่ริมระเบียงก่อนที่เธอจะพูดกับตัวเองว่า
"ฟ้าฝนช่างเป็นใจ ฝนพรำทีไร ทำให้ใจ
นั้นหวั่นไหว"
เสียงแตรจากรถจักรยานดังขึ้น กริ่งๆชายวัย50เศษซึ่งเป็นผู้ส่งไปรษณีย์เป็นประจำได้ปั่นรถจักรยานฝ่าฝนจนเปียกโชกเข้ามาในโรงเรียน
ก่อนชายวัย50เศษคนนั้นจะเอ่ยถาม
ใครชื่อครูดวงดารา จันทร์เพียงใจครับ
หญิงสาวที่จ้องมองเม็ดฝนหยาดลงมาก่อนเธอจะหยิบร่มที่วางอยู่
ข้างๆ
เดินลงมาจากบันได
ดิฉันเองค่ะ
นี่ครับจดหมายของคุณ
เธอยื่นมือรับซองจดหมายและมองไปที่จดหมายซึ่งมีชื่อผู้เขียนถึงเธอ
จาก ดลภัก ใจภักดี เธอจ้องมองสายฝนอีกคราก่อนจะหวนคิดถึงวันเก่าในวัยเด็ก
โปรดรอบทที่2นะครับผม
จากนามปากกา ประยูร ทองผดุง
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
