บทที่5 วันที่รอคอย
ชายคนหนึ่งที่แต่งยศในเครื่องแบบยืนจ้องมองผ่านรั่วบ้านของดวงดาราเขามองดูนาฬิกาที่ข้อมือสิบสี่นาฬิกาสี่สิบเจ็ดนาที
ยังไม่กลับจากโรงเรียนสินะแม่ดอกราตรีเอ๋ยเขารำพึงกลับตัวเอง
พี่เฝ้ารอ วันนี้ เพื่อเจอเจ้า
ใจสุดเหงา ที่จากไป หลายปีก่อน
แต่ตอนนี้ พี่นั้นอยาก อยากเจอหน้า
แม่ดอกฟ้า ดอกราตรี ที่รอคอย
ใครหนอใคร ช่างปากหวาน น้ำตาลอ้อย ยืนเฝ้าคอย ใครอยู่หรือพี่จ๋า
ถึงแต่งกลอน หวานชื่น ลื่นอุรา
สุดขอบฟ้า ใจน้องนี้ คิดถึงจัง
ดลภักหันกลับมา สบตาดวงดารา
ทั้งสองคนเมื่อได้เจอหน้ากันก็พูดอะไรไม่ถูก ถึงแม้จะเขียนจดหมายถึงกันตลอดแต่ในนาทีนี้มันช่าง
สุขใจในบางสิ่งที่ทั้งสองคนได้สัมผัสถึงกันและกันอย่างใกล้ชิด ดวงดาราเปิดฉากเอ่ยถามก่อนมาถึงนานหรือยังคะ
พี่พึ่งมาถึงถ้านับเวลาได้ก่อนที่ดวงดาราจะมาถึงก็หน้าจะประมาณยี่สิบนาที
ดวงดาราถามต่อไปอีก
แสดงว่าพี่ยังไปไม่ถึงบ้านน่ะสิ
เขายิ้มให้เธออย่างอบอุ่น ทำให้เธอนึกถึงรอยยิ้มในตอนวัยแรกแย้มมันยังไม่เปลี่ยนแปลงเหมือนเดิม
เธอยังเชื่อมั่งในความรักและความห่วงใยที่เขามีให้
ยังเลยครับพี่รอใครบางคนอยู่ ก็พี่พึ่งมาถึงต้องการไกด์นำทาง
เราจะได้ไปเดินชมดอกราตรีด้วยกันยังไง
โปรดรอบทที่6นะครับ
ซึ่งเป็นตอนจบ
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
