บทที่6 (ตอนจบ) ดอกราตรีที่รัก
เขายืนสูดดมบรรยากาศ ไม่ได้เจอกันนานนะดอกราตรีที่หอมกรุ่น
เขาเอ่ยออกมาผ่านสายลม ภูเขาที่ลายล้อม เธอยืนจ้องหน้าเขาอยู่นานพอสมควร
จากไปก็หลายปีคงจะคิดถึงบ้านหลังนี้มากเลยสินะคะ
ก่อนที่เธอจะมองเขาไม่ละสายตาอีก
ครับพอกลับมาถึงที่ ที่เคยจากทำให้ใจบวกกับวันวานเมื่อครั้งเก่าและผมยังนึกถึงหญิงสาวคนนึง ยังตราตรึงใจ
เธอยิ้มออกมาอย่างไม่อาย
ก่อนจะพูดว่า
ใครกันเหรอคะ
เขามองในตาเธอ เพื่อสื่อให้เธอรู้ความในใจ
อ๋อหญิงสาวคนนั้นเหรอคะ เขาก็ยังยืนอยู่ตรงนี้ตรงหน้าคุณ
เพื่อรอ "ชายในฝัน ที่ฝันใฝ่" เสมอมา
คำว่ารักไม่ต้องบอกด้วยวาจาแค่มองตาใจก็พาให้คู่กัน
เขาเด็ดดอกราตรีและเหน็บเอาไว้ข้างหูเธอ พี่ให้เธอเป็นของขวัญวันที่เราได้พบกันอีกครา
ดลภักยืนแนบชิดดวงดาราก่อนจะจับมือเธอไว้และบอกไปว่า นับจากนี้พี่จะไม่แยกจากแม่ดอกราตรีของพี่อีกแล้ว
ทั้งสองคนแลกยิ้มให้กันและกันเสมือนรักในวัยกำดัด ก่อนที่เธอจะตอบเขากลับไปว่าขอบคุณนะค่ะพี่ดลภัก รักหมดใจ
จบบริบูรณ์
ขอบพระคุณทุกคนทุกท่านที่ติดตามอ่านมาถึงตอนจบ
เรื่องราวความรักของดวงดารา จันทร์เพียงใจกับดลภัก ใจภักดี
ความรักตั้งแต่แรกแย้มในวัยกำดัด
ผนวกกับดอกราตรีที่หอมกรุ่น
และจดหมายที่ส่งเพื่อสื่อสัมพันธ์ยามห่างไกลจนในวันหนึ่งทั้งสองก็กลับมาพบกันดั่งสวรรค์สรรสร้างทางไกลแต่ใจรัก
นามปากกา ประยูร ทองผดุง
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
