[ความเรียงในวันที่นึกได้] ละสายตาจากคุณไม่ได้เลย วันหยุดช่วงเย็นถ้าไม่ได้มีอะไรผมมักจะพาที่บ้านไปกินข้าวนอกบ้าน ไม่ฟู้ดคอร์ทก็ตามร้านใกล้บ้าน

สำรวจ
ลงทุน
คำถาม

มีบัญชีอยู่แล้ว?หรือ

ความเรียงในวันที่นึกได้

•

19 มิ.ย. 2025 เวลา 11:30 • ดนตรี เพลง

ละสายตาจากคุณไม่ได้เลย

วันหยุดช่วงเย็นถ้าไม่ได้มีอะไรผมมักจะพาที่บ้านไปกินข้าวนอกบ้าน ไม่ฟู้ดคอร์ทก็ตามร้านใกล้บ้าน

เด็กๆชอบ แม่บ้านก็ชอบ

เหตุผลคือเหมือนได้พักหย่อนกายใจสักช่วงแบบคนขี้เกียจทำกินเองและได้ออกมาเดินเล่นบ้าง

...

คราวนี้เป็นฟู้ดคอร์ทครับ นั่งกินกันไปเรื่อยๆ

ผมนั่งกินอยู่ก็ได้ยินเสียงเพลงดังจากข้างหลัง

อ๋อ มีดนตรีสดให้ฟังเรียกแขกผ่านไปมาให้มาเดินดูบริเวณส่วนนี้

ลานขายของจำพวกแฟชั่นนี่ล่ะครับ

วงเป็นดูโอ ร้องเพลงเก่า

เก่าขนาดผมฮัมตามได้สบายมากเลยหันไปดูหน้าดูโอนี้

ไม่ใช่ผู้ใหญ่มากแต่ไหงเล่นเพลงพวกนี้ล่ะ เก่ามากนะ วัยทำงานยุคนี้ไม่น่าจะฟังไม่ต้องไปนับวัยรุ่นเลย

เพลงที่เล่นมันยุคผมยังละอ่อนเน้อ

เก่าไม่เก่าก็เพลงที่ผมจั่วหัวไว้น่ะครับ อายุอานามไม่ใช่น้อยๆแล้วนา

แต่ฟังทีไรก็รู้สึกคึกคัก รู้สึกดีจริง

มันเป็นเพลงฟังง่ายๆ ทำนองเสนาะหู จังหวะจะโคนเรียบง่ายแต่ได้ผล ฮัมตามได้สบาย

เนื้อหาก็ไม่ได้ซับซ้อนอะไร เป็นเพลงแบบไอ้หนุ่มตามจีบสาวน่ะ

ประมาณว่าขอให้เธอรักฉันหน่อยนะ ฉันรักเธอมากเน้อออออ

เดิมๆเพลงนี้เป็นของFrankie Valli แต่ที่ผมคุ้นหูมากกว่าจะเป็นของAndy Williams อีกส่วนจะเป็นของPet Shop Boysที่เอาเพลงจากU2มารวมกันในชื่อWhere The Street Have No Name(I Can't Take My Eyes Off You)เมื่อปี1991 และอีกหลากหลายเวอร์ชั่นที่นับกันไม่หวาดไม่ไหว จิ้มดูก็เจออีกเยอะ

ก็เพลงมันเพราะดีจริงอ่ะ

มาลองฟังดูครับ อันแรกกับFrankie Valli