เราทุกคนมีจิตที่เป็นผู้รู้
และจิตตสังขารที่เป็นผู้คิด(ปรุงแต่ง)
จิตตสังขารเค้าห่อหุ้มจิตผู้รู้เพื่อสร้าง
องค์ความรู้ในทางโลกถ้าเราจะวนออกจาก
วัฏฏะสงสารเราต้องทวนกระแสโลก
เพื่อกลับไปเห็นความจริง
มิติที่เราอยู่เป็นมิติของสมมุติ
มีภาษาเอาไว้สื่อสารเพื่อความเข้าใจ
มิตินี้เป็นมิติของฝั่งปรุงแต่ง
เราทุกคนไหลไปกับการปรุงแต่งเรื่องราว
ในทางโลกถ้าเราจะออกจากที่นี่
เราต้องทวนกลับไปหาฝั่งที่ไม่ปรุงแต่ง
จิตตสังขารเค้าคิดทั้งวันความคิดผุดขึ้นมา
ตั้งแต่ตื่นจนหลับเมื่อเห็นเค้าคิดปรุงแต่ง
ทักจิตให้รูู้ถึงการปรุงแต่งไม่ไหลเพลิน
ไปกับความคิดทักเค้าทุกครั้งเพื่อ
จิตเค้าจะได้ตื่นมาเห็นความจริง
เมื่อจิตเค้ามีกำลังในการไปเห็นการปรุงแต่ง
เมื่อมีกำลังเค้าจะทวนกลับไปหาในฝั่ง
ที่ไม่ปรุงแต่งเหมือนยืนคล่อมประตูมิติ
เห็นทั้งฝั่งที่ปรุงแต่งและไม่ปรุงแต่ง
จิตผู้รู้และจิตตสังขารเค้าจะแยกออกจากกัน
เป็นอิสระจากกันอวิชชาจะขาด
จะไม่มีอะไรให้ยึดเพราะไปเห็นความจริง
ว่าไม่มีอะไรกับอะไรทุกอย่างเป็นสมมุติ
เป็นมายา
เราทุกคนไหลไปตามความหมายของภาษา
ไหลไปกับเรื่องราวที่ปรุงแต่งสร้างขึ้นมาในหัว
เมื่อภาษาเป็นสมมุติเรื่องราวทุกอย่างจะจริง
ได้อย่างไรเพราะความจริงในฝั่งไม่ปรุงแต่ง
ทุกอย่างไร้ภาษาต้นไม้เค้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่า
เค้าชื่อต้นไม้เค้าแค่แสดงความเป็นเช่นนั้นเอง
ธรรมชาติไม่มีไม่เป็นอะไร
ถ้าไปเห็นความจริงจิตก็จะ
ขาดจากอวิชชาไม่เหลือเชื้อ
ให้กลับไปเกิดอีก
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
