คำว่า “งก” ที่ฉันไม่ได้ขอ…
อยู่ ๆ ก็มาคิดย้อนไปในช่วงที่เป็นสตาฟกีฬาสี ช่วงเวลาที่ทั้งวุ่นวาย เหนื่อยล้า เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ และ…น้ำตา
ฉันอยู่ท่ามกลางเสียงโหวตเจี๊ยวจ๊าวให้คนนั้น คนนี้เป็นประธาน คนนู้นเป็นเลขา ต่าง ๆ บลา ๆ หลากหลายหน้าที่ กว่าจะตกลงกันได้ก็เล่นเอาวุ่น
ประธาน รองประธานและเลขา ก็ถูกเลือกขึ้นมาจนครบ… แต่แล้วพวกคุณคิดว่าเหลือหน้าที่ไหนกันหละ ?
เฉลยเลยแล้วกัน “เหรัญญิก” นั่นเอง หน้าที่ที่ใครต่างหันหน้าหนี ตำแหน่งที่สำคัญและหนักใจ จนใครหลาย ๆ คนแอบกลืนน้ำลายแทนการยกมือ และใช่เลยค่ะ… คนที่ได้รับตำแหน่ง “เหรัญญิก” ก็คือฉันเอง ตอนนั้นฉันกำลังจัดแถวน้อง ๆ อยู่ เพื่อนก็โพล่งชื่อฉันขึ้นมา “ให้ฟิล์มเป็นเหรัญญิก” ทุกคนพากันหันมามอง ฉันยังไม่ทันคิดอะไร ก็พยักหน้าไปแบบงง ๆ แล้วจากนั้นมา… ฉันก็กลายเป็น “เหรัญญิก” อย่างเป็นทางการไปโดยไม่รู้ตัว
ซึ่งก็อย่างว่านะ เหรัญญิก คุณต้องมีความรับผิดชอบสูง มีความซื่อสัตย์ มีความละเอียดรอบคอบ มีระเบียบวินัย และต้องคิดวางแผนทางการเงินเป็น ต้องส่งรายงานการเงิน ชำระยอดให้ทันเวลา ถ้าผิดพลาดแม้แต่นิดเดียว นั่นก็จะส่งผลตามมา เงินไม่ครบขาดหาย คนที่ต้องรับผิดชอบก็คือเหรัญญิก ไม่ใช่ใครคนอื่นไหน
ถึงเวลาลงสนามแล้วสินะ แต่จะลงมือเปล่าไม่ได้ เครื่องคิดเลขต้องมี กระเป๋าเงินต้องใหม่ ย้ำว่าต้องใหม่!😂 ขาดไม่ได้เลยสมุดสำหรับบันทึกรายรับ-รายจ่ายต้องพร้อม ความเปลืองตังเอย ใดเอย พวกคุณคิดว่าฉันทุ่มเทไหม
เอาหละ วันแรกเก็บเงินน้อง ๆ เพื่อน ๆ พี่ ๆ ผ่านไปได้ด้วยดี เก็บมาปุ๊บ ไม่ทันไรก็จ่าย เป็นเรื่องปกติของกีฬาสี
รายรับ แตะ 6 หลัก เกิดมาพึ่งเคยแตะเงินเยอะขนาดนี้ แต่ก็ไม่ใช่เงินตัวเอง (ฮ่า ฮ่า) เงิน ณ ตอนนั้น เหมือนจะเยอะแต่ก็ไม่ ต้องจ่ายหลายส่วน ทั้งนักกีฬา ขบวนพาเหรด หลีด
น้องแสตนเชียร์ ค่าน้ำ อาหาร อุปกรณ์ การดูแลทั่วไป ฯลฯ
เรื่องการเก็บเงิน… ฉันแทบไม่ผิดพลาดเลย ตั้งแต่ก้าวเข้ามาทำหน้าที่ ฉันก็ตั้งใจอย่างถึงที่สุดให้สมกับที่เพื่อนเลือกมา แต่ปัญหาที่แท้จริง มันไม่ใช่เรื่องเก็บเงินนี่สิ มันคืออีกเรื่อง ที่ทำให้ฉันต้องย้อนคิดซ้ำไปซ้ำมา…และก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า มันจะทำให้ฉันเสียน้ำตาเงียบ ๆ ในบางคืน
มันคือคำพูดจากคนในกลุ่มสตาฟ คนที่ฉันไม่คิดว่าจะพูดแบบนั้น
พวกเขากล่าวหาฉันลับหลัง…แต่ก็ไม่เชิงจะลับ เพราะเพื่อนสนิทของฉันก็นั่งอยู่ตรงนั้น
พวกเขาพูดดังพอให้ได้ยิน เหมือนตั้งใจจะให้หลุดเข้าหู
“จะเบิกอะไรก็ไม่ได้ ขี้งก…”
แค่คำนั้น มันเหมือนแทงเข้ามากลางอก
ฉันเคยคิดว่าพวกเขาเป็นเพื่อนร่วมงานที่ดี เป็นคนที่ไว้ใจได้ แต่ฉันคิดผิด
พวกเขาไม่เคยรู้เหตุผลของฉันเลย
ว่าทำไมถึงไม่อนุมัติให้เบิกเงินตามที่ขอ
พวกเขาจะขอเบิกเงินเพื่อซื้อ ‘กระติกน้ำ’
ทั้งที่มันเป็นของที่เราสามารถยืมจากวัดหรือจากบ้านใครก็ได้ ของบางอย่างมันไม่จำเป็นต้องซื้อ
งบประมาณที่มี…มันแทบไม่พอใช้จ่ายอย่างอื่นอยู่แล้ว
ถ้าเหรัญญิกยอมให้เบิกทุกอย่างตามที่ร้องขอ เงินคงหมดก่อนงานจะเริ่มด้วยซ้ำ
ฉันไม่ได้ขี้งก
แค่พยายามใช้เงินส่วนรวมอย่างรอบคอบ และมีเหตุมีผลเท่านั้นเอง
แต่ก็ใช่ว่ากีฬาสีปีนี้จะมีแต่เรื่องแย่เสมอไป…
เพราะมันก็มีเรื่องดี ๆ ที่ฉันจะไม่มีวันลืมเหมือนกัน
ฉันได้ลงแข่งวอลเลย์บอลกับตะกร้อ กีฬาที่ฉันชอบมาตลอด
แม้สุดท้ายเราจะคว้ามาได้แค่ “รองชนะเลิศ”
แต่นั่นก็เป็นความภาคภูมิใจแบบสุด ๆ สำหรับฉัน
ไม่ใช่ที่หนึ่ง…แต่เป็นหนึ่งในความทรงจำที่ดีที่สุด
นอกจากเป็นนักกีฬา แขนขาเขียวช้ำแล้ว ขอขายสวยหน่อยละกัน เพราะปีนี้ฉันได้เป็น ดรัมเมเยอร์ไม้หนึ่งของคณะสีชมพูด้วยยย เกิดมาน้อยครั้งมากที่จะได้ใส่ชุดสวย ๆ ถ้าไม่ใช่งานหน้าเวทีโรงเรียนประถม 555
ฉันไม่มีพื้นฐานอะไรเลย ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าต้องเดินยังไง จับไม้แบบไหน แต่โชคดีที่มีพี่คนหนึ่งอาสามาช่วยฝึกให้
เวลาอันน้อยนิด แต่ฉันก็ทุ่มสุดตัว
จากคนที่แค่ยืนถือไม้… ไม่นานก็ควงไม้ โยนไม้ได้เฉย
กว่าจะทำได้ หัวโนไปเท่าไหร่ แขนก็ล้า ขาก็ช้ำ ไม่ต่างจากเป็นนักกีฬาเลย😂
แต่เพื่อความสวยสง่าของดรัมเมเยอร์บนขบวน ฉันก็ยอมลุยเต็มที่ค่ะ
บอกกับตัวเองว่า “ทนนิดเดียว เดี๋ยวก็สวยแล้ว”
ทุ่มเทสุด ๆ…ในทุกบทบาท ทุกหน้าที่
แคร์ซะที่ไหน 555555
(แต่เอ… ถ้าไม่แคร์จริง ทำไมน้ำตาถึงแอบไหลตอนกลางคืนล่ะนะ 👀)
ท้ายที่สุด ไม่ว่าเราจะทุ่มเทมากแค่ไหน ก็หนีไม่พ้นคำตำหนิอยู่ดี
•อ่านมาถึงตรงนี้แล้ว พวกคุณคิดว่าฉันทำถูกไหมที่ไม่ได้อนุมัติการเบิกเงิน…?
จากวันนั้น… พวกเขาก็กลายเป็นคนอื่นสำหรับฉันตลอดไป
นางสาวนันทิชา สอนโส
- 6
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
