วันที่ฟ้าหม่น
เช้าวันนี้ในฤดูฝน ฉันตั้งใจจะเดินไปสวนสาธารณะ แหงนมองท้องฟ้าแล้วลังเลว่าจะไปดีไหมนะ
ท้องฟ้าเต็มไปด้วยเมฆสีเทาหม่น สายลมเย็นพัดมาเบาๆ ฝนอาจจะตกในอีกไม่นานนี้ ลังเลอยู่
สักพักความคิดกลับไปมาระหว่างความกลัวกับความกล้า ในที่สุดฉันตัดสินใจเดินออกมาจาก
บ้านตรงไปที่สวน ระหว่างทางใบหน้าปะทะกับสายลมเย็น มีเม็ดฝนเล็กน้อยแค่ละอองฝนไม่
นานทุกอย่างก็เป็นปกติ ละอองฝนหายไปแล้วเหลือเพียงสายลมเย็นพัดผ่านเบาๆ ฉันใช้เวลา
ในสวนประมาณ2ชั่วโมง แล้วจึงนั่งพักผ่อนคลายความเมื่อยล้าริมบึง แหงนมองท้องฟ้าอีกครั้ง
ตอนนี้ช่างแตกต่างจากตอนแรกมาก ท้องฟ้ามีสีฟ้าใส มีเมฆสีเทาอ่อนประปราย สวยงาม โปร่ง
โล่งสบายตาดีเหลือเกิน หากเช้านี้ฉันอยู่กับความกลัวว่าฝนจะตกและไม่ก้าวออกมา ฉันคงไม่
ได้เห็นภาพท้องฟ้าสีฟ้าสดใสตรงหน้านี้แน่นอน ความกลัวกับสิ่งที่เราคิดจินตนาการมักฉุดรั้ง
เราไว้ทำให้พลาดเรื่องดีๆอยู่หลายครั้ง และส่วนใหญ่เรามักจะคิดแต่เรื่องที่ไปในทางลบ ความ
กลัวบางทีก็มีส่วนดีบ้างสำหรับบางเรื่องแต่ถ้ากลัวไปทุกเรื่องน่าจะไม่ดี เมื่อตัดสินใจทำอะไร
แล้วก็ก้าวต่อไปไม่ว่าสิ่งที่ตามมานั้นจะดีหรือไม่ก็ตาม ถ้าดีก็ถือว่าโชคดี ถ้าไม่ดีก็หาทางแก้ไข
ต่อไป ชีวิตไม่มีอะไรซับซ้อน คนเราต่างหากที่คิดและทำให้มันยุ่งยากซับซ้อนเอง อันนี้ฉันฟังมา
จากท่านพุทธทาสและนี่เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้ฉันก้าวออกมาจากความกลัวเมื่อเช้านี้ ทำให้ได้มา
พบเห็นท้องฟ้าที่สวยงาม สิ่งที่แถมมาคือสถิติการเดินที่ต่อเนื่องไม่ขาดตอน
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
