|| มองเขมรแล้วสะท้อนมองไทย ||
โครงการ “เล่าความ” ครั้งที่ ๓ (๒๓ กรกฎาคม ๒๕๖๘)
หอพระไตรปิฎกนานาชาติ คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
เสนอโดย แม่ชีสุภาพรรณ ณ บางช้าง ประธานหอพระไตรปิฎกนานาชาติ
*.*.*.*.*
กรณีเขมรลอกเลียนแบบไทย ไปจนถึง “เคลม” สิ่งดีของไทยว่าเป็นของเขมรแทบจะทุกเรื่อง ทั้งวัฒนธรรมอดีตและวิถีชีวิตปัจจุบันนั้น ขอเสนอมุมมอง ๒ มุมมอง
มุมมองแรก
การลอกเลียนแบบประเทศอื่น ที่จริงเป็นเรื่องที่ทำกันโดยทั่วไป โดยที่ฝ่ายที่เลียนแบบเห็นว่า ของของอีกประเทศนั้นดี แสดงความเจริญ แสดงความทันสมัย เมื่อลอกทำเหมือนเขา ก็เป็นการยกสถานะของผู้เลียนแบบ เราคนไทยก็ลอกเลียนแบบของที่เราเห็นว่าดี เช่น แฟชั่นสีผม การแต่งกาย อาหารการกิน แม้แต่ในการศึกษาวิชาการปัจจุบัน เราก็ลอกเลียนแบบวิธีการใหม่ๆ ของต่างประเทศ โดยใช้คำว่า ต้องก้าวหน้าให้ทันโลก พัฒนาให้ทันสมัย
ดังนั้น การที่เขมรลอกเลียนแบบไทยแทบทุกเรื่องทั้งอดีตและปัจจุบัน เช่น การแสดงละครเอาบทกวีวรรณคดีของไทยไปใช้ สายการบินเขมรที่ปรับปรุงใหม่ก็ลอกเลียนแบบทั้งรูปแบบ สี ลวดลายของเครื่องบิน การแต่งกายของพนักงาน ก็แสดงว่าคนเขมรเชิดชูไทย เห็นว่าไทยดีกว่า อะไรๆ ที่เขาพยายามทำเหมือนไทยเป็นสิ่งที่แสดงว่าเขาเจริญ ดังนั้นทุกครั้งทุกเรื่องที่เขาลอกเลียนแบบไทย หรือพยายามเอาสมบัติอันมีคุณค่าของไทยไปเป็นของเขา แสดงว่าเขายอมรับความสูงส่งของไทย
ทั้งนี้ ทุกครั้งที่เขมรเลียนแบบไทยหรือพยายามบอกว่าอะไรของไทยเป็นของเขมรหรือมาจากเขมร คนไทยเราเองก็อดมีคำถามไม่ได้ว่า เขมรไม่มีอะไรเป็นของตนเองแท้ๆ ที่ควรแก่การภาคภูมิใจเลยหรือ จึงได้แต่ลอกเลียนแบบ “เคลม” เอาของของคนอื่นมาแอบอ้างว่าเป็นของตน และพยายามลบรากเหง้าของสิ่งที่ลอกเลียนแบบมาโดย “เคลม” อีกชั้นว่าตัวเองเป็นคนสร้าง และยังอกตัญญูสับปลับกลับว่า รากเหง้าหรืออารยธรรมต้นแบบนั้นลอกเลียนเขมรไป
ในอดีต ไทยเรา (รวมถึงหลายประเทศในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้) ก็ลอกและเลียนแบบหลายๆ เรื่องจากประเทศที่เป็นอู่อารยธรรม โดยเฉพาะอินเดีย แต่เมื่อลอกและเลียนมาแล้ว เราก็มีความเคารพและความกตัญญูรู้คุณต่ออารยธรรมต้นแบบ แล้วเราก็มาพัฒนาสร้างสรรค์จนเป็นสมบัติทางวัฒนธรรมของเราเอง สิ่งที่เราได้สร้างสรรค์ใหม่จากรากฐานของอู่อารยธรรมเดิมเช่นอินเดียหลายอย่างก็ได้เป็นมรดกโลกในปัจจุบัน เป็นผลงานที่คนไทยได้สร้างสรรค์และควรค่าแก่ความภาคภูมิใจ โดยที่เราเองก็ไม่เคย “เคลม” และไม่เคยลืมอารยธรรมต้นแบบผู้เป็น “ครู”
ฉะนั้น เมื่อลอกและเลียนแบบมาแล้ว เราต้องไม่ “เคลม” ว่าเป็นของที่เราสร้างขึ้นเอง เราควรแยกแยะได้ว่า อะไรที่เรารับมาจากอู่อารยธรรมเดิม อะไรบ้างที่เราสร้างสรรค์ต่อยอดจากรากฐานเดิมจนมาเป็นวัฒนธรรมของเราเอง และอะไรที่เราสร้างใหม่ได้เองจริงๆ
มุมมองที่ ๒
การลอกเลียนแบบและการพยายาม “เคลม” เอาของไทยไปเป็นของเขมรหรือว่ามาจากเขมร สะท้อนความตกต่ำทางการศึกษาของเขมร นั่นคือได้แต่ลอก ไม่มีระดับการศึกษาที่ทำให้คนในประเทศสามารถสร้างสรรค์นวัตกรรมใหม่ได้ ดังที่เราจะไม่เคยได้ยินเขมรพูดถึงอนาคต มีแต่ย้อนกลับไปเรียกหาเรื่องในอดีตที่เป็นของไทยมาปลุกปั่นให้เป็นความภาคภูมิใจของคนในชาติ ก็เป็นเรื่องน่าเห็นใจโดยเฉพาะถ้าเราศึกษาถึงสาเหตุที่ทำให้การศึกษาในเขมรไม่เจริญมาตลอดจนถึงปัจจุบัน เช่น สาเหตุจากสงครามล้างเผ่าพันธุ์คนของตนเอง เป็นต้น
แต่ปัญหาเช่นนี้ ไทยก็ต้องระวัง ปัจจุบันนักเรียนไทยนักศึกษาไทยก็เป็นนักลอก และใช้ AI ทำงานแทนแทบทุกเรื่อง ไม่คิดอะไรเอง จนที่สุดอาจกลายเป็นคนที่ไม่สามารถคิดได้ จนอาจถึงเลยไปเป็นคนสิ้นคิด เช่น เลขง่ายๆ เช่น ๘ + ๑๓ นิสิตระดับอุดมศึกษายังต้องใช้เครื่องกดหาคำตอบ จะไปนึกหาความสามารถทางคณิตศาสตร์หรือการสร้างสรรค์ใหม่ๆ เพื่อปัจจุบันที่ดีและอนาคตที่ก้าวหน้าได้อย่างไร
การศึกษาไม่ได้หมายเพียงความรู้ ที่สำคัญกว่าคือความสามารถในการคิดที่เรียกว่า “จินตนาการ” คือการสร้างสรรค์ไปสู่อนาคตที่ดีกว่า
ฉะนั้น ถ้าไม่อยากให้คนไทยเป็นนักลอกนักเคลมอย่างเขมร ไม่อยากให้คนไทยเป็นแค่คนหวนหาอดีตมาเป็นความภูมิใจในปัจจุบัน แต่ไม่สามารถพัฒนาสู่อนาคตได้ เราก็ต้องมาทบทวนเรื่องการศึกษาของไทยอย่างเข้มข้น รวมไปถึงการปลูกฝังคุณภาพของการคิด อย่าปล่อยให้ลูกหลานไทยกลายเป็นคนที่ไม่สามารถคิดอะไรเองได้ ที่สำคัญ อย่าให้เลยไปถึงการสิ้นคิด เพราะจะถึงจุดที่ไม่รู้ว่าอะไรดีอะไรชั่ว แล้วก็จะเลือกทำแต่เรื่องชั่วๆ ที่ตัวเองได้ประโยชน์มาโดยง่ายโดยไม่คำนึงถึงความเดือดร้อนของผู้อื่นและความเสียหายของประเทศชาติและส่วนรวม
- 1
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
