โดย..คนแก่ในร่างคนหนุ่ม
ชีวิตเหมือนเดิน มาจนใกล้สุดทาง เหลียวกลับไปมองอดีต เห็นแต่การต่อสู้ ฝุ่นควัน ความจริงที่หลายคนปฏิเสธ และความหวังที่ไม่เคยตายไปเสียที
ความสกปรกที่ไม่มีใครกล้าล้าง
ถ้าจะพูดถึงการเมืองไทย ไม่ว่าจะผ่านมากี่รัฐบาล ไม่ว่าพรรคไหนจะขึ้นหรือลง สิ่งที่ยังคงอยู่เสมอคือ “อำนาจที่มองไม่เห็น” ที่แทรกซึมอยู่ทุกมิติ ทั้งกลไกเลือกตั้งที่ถูกจัดวางไว้อย่างประณีตเพื่อรักษาผลประโยชน์ของบางกลุ่ม องคาพยพในระบบราชการที่เหมือนหุ่นเชิดของอำนาจเก่า และชนชั้นนำที่ผูกขาดทั้งเศรษฐกิจ การสื่อสาร และการตีความความจริง
เราอยู่ในประเทศที่คนจนจ่ายภาษี คนรวยวางนโยบาย ประเทศที่เศรษฐกิจพอเพียงถูกแปรรูปให้กลายเป็นเพียงคำคมประดับห้องประชุม ขณะที่ชนชั้นล่างยังต้องดิ้นรนทุกวันเพื่อความอยู่รอด เราพูดถึง “พอเพียง” โดยที่เจ้าของที่ดินใหญ่โตยังได้เปรียบเกษตรกรไร้ที่ดิน
สถาบันที่แตะต้องไม่ได้
สังคมไทยถูกสร้างด้วยกรอบความเชื่อที่แข็งแกร่งจนอาจถึงขั้นแช่แข็ง ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ศรัทธา แต่อยู่ที่การเอาศรัทธามาเป็นเครื่องมือ ไม่ว่าศาสนา องค์กร หรือสถาบันใด หากถูกยกไว้เหนือคำถาม ความเปลี่ยนแปลงก็จะไม่มีวันเกิดขึ้น การตรวจสอบจะกลายเป็น “ความผิด” และประชาชนที่ตั้งคำถามจะถูกตีตราว่า “ล้มล้าง”
ความหวัง ความเงียบ และการส่งต่อ
ผมเคยเป็นคนหนึ่งที่พูดดัง วิจารณ์แรง เขียนอย่างไม่กลัวเจ็บตัว แต่เมื่อเวลาผ่านไป ทั้งคำขู่ ทั้งการทำให้เงียบ การถูกกันออกจากวงพูดคุย ทำให้ผมได้เรียนรู้ว่า การเปล่งเสียงดัง บางครั้งไม่ได้ดีกว่าการวางใจและเตรียมส่งไม้ต่อ
ใช่ครับ ผมยังเชื่อในอุดมการณ์เดิม ยังมีเหตุผลครบถ้วนทุกประการ เพียงแค่ไม่พูดดังเหมือนเก่า แต่ไม่ใช่เพราะยอมแพ้ เป็นเพราะผม “ปลง” และเริ่มเข้าใจว่า ชีวิตเรานั้นสั้นนัก ความเปลี่ยนแปลงใหญ่ ๆ ต้องอาศัยเวลา และไม่ใช่ทุกคนที่จะได้เห็นมันเกิดขึ้นในชั่วชีวิตของตัวเอง
บทเรียนสุดท้าย
สิ่งที่เราทุกคนต้องเรียนรู้ในท้ายที่สุด ไม่ใช่เรื่องอำนาจ การเมือง หรือชัยชนะ หากแต่คือ “ธรรมะ” ไม่ใช่ธรรมะในเชิงพิธีกรรม ไม่ใช่คำสอนที่ประดับบนโต๊ะหมู่บูชา แต่คือธรรมะของพระพุทธเจ้าที่แท้จริง การเห็นตามความเป็นจริง ปล่อยวางจากสิ่งที่ไม่เที่ยง และรู้เท่าทันทุกความยึดมั่นที่หล่อเลี้ยงอัตตาเราไว้
เราทุกคนกำลังเดินไปสู่จุดจบของตน ไม่ว่าเราจะเคยต่อสู้เพียงใด วันหนึ่งเราต้องเรียนรู้จะอยู่เงียบๆ อย่างสงบ ปล่อยวาง พร้อมส่งต่อความหวังให้คนรุ่นหลังที่กำลังจะเติบโต
เพราะสุดท้าย การเมืองก็เป็นแค่หนึ่งในบทเรียนของชีวิต และธรรมะคือบทเรียนสุดท้ายที่เราทุกคนต้องสอบให้ผ่าน ย้ำนะครับว่าเราต้องสอบให้ผ่าน หากเราไม่ผ่าน เราคงต้องเรียนซ้ำชั้น ซึ่งมันคงเป็นสิ่งที่น่ากลัวที่สุดในปฐพี
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2025 Blockdit
