23 ก.ค. 2025 เวลา 18:47

.....ของความทรงจำ

บทเรียนจากชีวิตที่ไม่มีอะไรจีรัง
มีรอยยิ้ม มีเพื่อน มีมิตรภาพ และมีความใกล้ชิดที่ครั้งหนึ่งเคยเป็น “ความจริง” ในช่วงเวลาหนึ่งของชีวิต
ฉันยังจำได้... เคยอยู่ตรงนั้น เคยมีคนอยู่ข้าง ๆ เคยมีบทสนทนา เสียงหัวเราะ สายตาเข้าใจ และบางคน...ก็เคยอยากอยู่ใกล้ฉัน
ทุกครั้งที่มีใครถามว่า ฉันเคยเป็นใคร
คำตอบคือ ฉันเคยเป็นคนธรรมดาคนหนึ่งที่ใครบางคนเคยสนใจ เคยเป็นคนที่เคยสำคัญในชีวิตของใครบางคน เคยอยู่ในวงสนทนา เคยถูกเรียกชื่อด้วยความรัก
แต่เมื่อเวลาผ่านไป ทุกอย่างก็เปลี่ยนแปลง
เมื่อฉันมองกลับไป
ในวันที่มองภาพถ่ายเก่าเหล่านี้ ฉันไม่รู้สึกเสียดายเลย
ไม่ใช่เพราะมันไม่มีค่า แต่เพราะฉันเข้าใจว่า ทุกสิ่งไม่มีอะไรที่จีรัง
ความสัมพันธ์ ความรัก ความใกล้ชิด แม้แต่ตัวตนที่เราคิดว่าเป็น “เรา” ก็เปลี่ยนไปทุกวินาที
ภาพถ่ายที่เคยชัดเจน ก็จะซีดจางลง
ชื่อที่เคยเรียกกันสนิทสนม จะกลายเป็นเพียงเสียงสะท้อนในความทรงจำ
บางคนจากไป
บางคนอยู่
แต่สุดท้าย...ไม่มีใครอยู่ได้ตลอดไป
พระพุทธเจ้าสอนว่า
“อนิจจา วต สังขารา” สังขารทั้งหลายไม่เที่ยง
สิ่งที่รวมกันได้ ก็ย่อมแยกจากกันได้
สิ่งที่พบกันได้ ก็ย่อมพรากจากกันได้
ไม่ใช่เพราะชีวิตใจร้าย แต่เพราะชีวิตเป็นเช่นนั้นเอง
ภาพเหล่านี้ ไม่ได้อยู่เพื่อให้เราเศร้า
แต่มันอยู่เพื่อให้เรารู้ว่า
"เราเคยมี" และ “มันเคยมีอยู่”
และนั่นก็คือ “ความงาม” แบบหนึ่ง
โฆษณา