เรื่องสั้นไซไฟ ลำดับที่ 23 : มิติคู่ขนานของยูเมะ
ท้องฟ้าสีครามในเมืองเมกะโตเกียวปี 2077
ไม่ได้มีแค่ตึกระฟ้าและยานพาหนะลอยฟ้า
แต่ยังเจือด้วยเส้นริ้วแสงสีม่วงประหลาดที่ปรากฏขึ้นเมื่อไม่กี่สัปดาห์ก่อน
ยูเมะ หญิงสาววัย 22 ปี ผู้มีดวงตาสีน้ำตาลเข้มฉายแววลึกลับ
และผมยาวสลวยสีดำที่มักจะถูกรวบเป็นหางม้าสูง
ก้าวลงจาก "ซินโดรเมอร์" ยานพาหนะไร้คนขับที่ส่งเธอมายังศูนย์วิจัยมิติที่ 7
เธอคือหนึ่งในนักวิจัยดาวรุ่งพุ่งแรงของโครงการ "เอนด์เลส วินด์"
ที่ศึกษาปรากฏการณ์มิติซ้อนทับที่กำลังคุกคามโลก
วันนี้มีประชุมฉุกเฉิน
ยูเมะได้ยินข่าวลือหนาหูเกี่ยวกับวัตถุลึกลับที่ปรากฏตัวในมิติที่ 7
ซึ่งเป็นมิติที่เข้าถึงได้ยากที่สุด
และมีเพียงไม่กี่คนที่ได้รับอนุญาตให้เข้าไป
การประชุมเป็นไปอย่างเคร่งเครียด
ศาสตราจารย์ฮิโรชิ หัวหน้าโครงการ
ผู้เป็นชายวัยกลางคนที่มีใบหน้าจริงจังและแว่นตากลมหนา
แถลงด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่า
“เราพบสิ่งมีชีวิต… หรือสิ่งที่คล้ายสิ่งมีชีวิต… ในมิติที่ 7
มันไม่ได้มาจากโลกของเรา”
ภาพโฮโลแกรมปรากฏขึ้นกลางห้อง
เป็นภาพของสิ่งมีชีวิตรูปร่างคล้ายมนุษย์
แต่มีผิวกายโปร่งแสงเรืองรองคล้ายเจลลี่ และดวงตาที่เปล่งประกายสีทองอร่าม
มันลอยนิ่งอยู่กลางอากาศ รายล้อมด้วยอนุภาคพลังงานที่ไม่รู้จัก
ยูเมะรู้สึกเหมือนหัวใจเต้นผิดจังหวะ
เธอมองลึกลงไปในดวงตาสีทองนั้น
แล้วรู้สึกเหมือนถูกดึงดูดเข้าไปในห้วงลึกของความคิด...
เหมือนเพลงที่คุ้นเคยกำลังบรรเลงอยู่ในหัวของเธอ
เพลงที่เธอไม่เคยได้ยินมาก่อน
ยูเมะถูกส่งไปยังมิติที่ 7
พร้อมกับทีมสำรวจอีกสองคน คือ ไค ผู้เชี่ยวชาญด้านเทคโนโลยีป้องกันภัย
และเรนะ นักชีววิทยาผู้เชี่ยวชาญด้านสิ่งมีชีวิตต่างดาว
ยูเมะ ไค และ เรนะ
เมื่อก้าวผ่านประตูมิติ
มิตินี้ไม่ได้มืดมิดหรือน่ากลัวอย่างที่คิด
กลับเป็นสถานที่ที่เต็มไปด้วยแสงเรืองรอง
ของพืชพรรณประหลาดที่ไม่เคยพบเห็นบนโลก
ใบไม้สีฟ้าคราม เรืองแสงสลับกับดอกไม้สีชมพูอมม่วง
ที่เต้นระบำไปตามกระแสลมพลังงาน
ไคติดตั้งอุปกรณ์ป้องกันภัยรอบบริเวณ
ในขณะที่เรนะเริ่มเก็บตัวอย่างพืช
ยูเมะเดินสำรวจไปเรื่อยๆ ตามสัญชาตญาณ
เสียงเพลงในหัวของเธอดังขึ้นเรื่อยๆ
จนเธอรู้สึกเหมือนถูกนำทางไปยังบางสิ่ง
ในที่สุดเธอก็พบกับสิ่งมีชีวิตโปร่งแสงตนนั้น
มันลอยอยู่เหนือลำธารคริสตัลใสที่ไหลเอื่อยๆ ท่ามกลางหมู่ดอกไม้เรืองแสง มันดูสงบและไร้พิษภัย ดวงตาสีทองของมันจับจ้องมาที่ยูเมะ
ราวกับกำลังรอคอยเธออยู่
เจ้า อาริส เรืองแสง
ยูเมะค่อยๆ ยื่นมือออกไปสัมผัสสิ่งมีชีวิตนั้น
ทันทีที่ปลายนิ้วของเธอแตะผิวกายโปร่งแสงของมัน
แสงสว่างจ้าก็ระเบิดออกมาจากร่างของทั้งสอง
เสียงเพลงในหัวของยูเมะกลายเป็นท่วงทำนองที่สมบูรณ์แบบและไพเราะจับใจ
เธอรู้สึกเหมือนถูกโอบกอดด้วยความอบอุ่นและคุ้นเคย
ราวกับว่านี่คือสิ่งที่เธอรอคอยมาตลอดชีวิต
สิ่งมีชีวิตตนนั้นสื่อสารกับยูเมะผ่านทางโทรจิต
มันเรียกตัวเองว่า “อาริส”
และเล่าเรื่องราวของเผ่าพันธุ์ของมันที่มาจากมิติอันห่างไกล
ซึ่งเป็นมิติที่เสียงเพลง “ With Me” ที่่ยูเมะได้ยิน ถูกสร้างขึ้นมา
เพื่อเชื่อมโยงจิตวิญญาณของสิ่งมีชีวิตทั้งหมดเข้าด้วยกัน
อาริสอธิบายว่า พลังงานที่แผ่ออกมาจากมิติของมันกำลังรั่วไหล
เข้าสู่โลกของยูเมะ และหากไม่ได้รับการแก้ไข โลกอาจแตกสลาย
ยูเมะตระหนักว่า “With Me” ไม่ใช่แค่เพลง
แต่เป็นกุญแจสำคัญในการรักษาความสมดุลของมิติ
เธอใช้เวลาหลายวันในมิติที่ 7 เรียนรู้และทำความเข้าใจกับอาริส
และพลังงานของมัน
ไคและเรนะเริ่มคุ้นเคยกับอาริสเช่นกัน พวกเขาพบว่าสิ่งมีชีวิตตนนี้ไม่ได้เป็นภัยคุกคาม แต่เป็นส่วนหนึ่งของระบบนิเวศของมิตินั้น การใช้ชีวิตในมิติที่ 7 ทำให้ยูเมะรู้สึกผ่อนคลายและมีความสุขอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เหมือนเธอได้กลับสู่บ้านที่แท้จริง
วันสุดท้ายของการสำรวจก่อนที่จะกลับสู่โลก
ยูเมะกำลังบอกลาอาริส
อาริสยื่นมือโปร่งแสงของมันมาแตะที่หน้าผากของยูเมะ
และส่งข้อความสุดท้ายผ่านโทรจิต
“จงจำไว้ว่า… เจ้าคือส่วนหนึ่งของเรา”
ทันใดนั้น ภาพบางอย่างก็ฉายวาบเข้ามาในความคิดของยูเมะ
เป็นภาพของเด็กหญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งกำลังยืนอยู่ริมลำธารคริสตัลในมิติที่ 7
สวมชุดที่ทำจากพืชเรืองแสง และมีดวงตาสีทองเปล่งประกาย... เหมือนอาริส
ยูเมะสะดุ้งสุดตัว
เธอจำชุดนั้นได้ดี มันคือชุดที่เธอเคยฝันถึงซ้ำแล้วซ้ำเล่าตั้งแต่เด็ก
ชุดที่เธอวาดเป็นภาพในสมุดบันทึกส่วนตัวตั้งแต่ยังเล็กๆ
พร้อมกับเขียนชื่อ “ยูเมะ” ไว้ข้างๆ
เมื่อยูเมะและทีมกลับมายังโลก
ศาสตราจารย์ฮิโรชิและทีมวิจัยต่างรอฟังผลอย่างใจจดใจจ่อ
ยูเมะอธิบายถึง " With Me” และความเชื่อมโยงของมันกับอาริสและมิติที่ 7
ศาสตราจารย์ฮิโรชิฟังอย่างตั้งใจ
ใบหน้าของเขาซีดเผือดลงเรื่อยๆ จนกระทั่งยูเมะพูดจบ
เขาค่อยๆ ถอดแว่นตาออก
และมองยูเมะด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึง
“ยูเมะ… ผมไม่เคยบอกใครเรื่องนี้…
แต่เมื่อ 22 ปีก่อน… ผมเคยเข้าไปในมิติที่ 7…
และพบกับสิ่งมีชีวิตโปร่งแสงตนหนึ่ง…
มันกำลังอุ้มเด็กทารกที่คล้ายมนุษย์… เด็กคนนั้น… มีดวงตาสีทอง…
ผมพาเด็กคนนั้นกลับมาที่โลก… และเลี้ยงดูเธอเหมือนลูกสาวของตัวเอง
… ผมตั้งชื่อเธอว่า… ยูเมะ”
ยูเมะรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน
เธอหันไปมองหน้าศาสตราจารย์ฮิโรชิ
ความทรงจำที่กระจัดกระจายเริ่มปะติดปะต่อกัน
รูปภาพในสมุดบันทึก ดวงตาของอาริส
ความรู้สึกคุ้นเคยเมื่อสัมผัสกับมัน
“ With Me” คือเสียงเรียกจากบ้านที่แท้จริงของเธอ
และเธอก็คือเด็กหญิงคนนั้น… ที่ถูกส่งมายังโลกใบนี้
เพื่อเชื่อมโยงสองมิติเข้าด้วยกัน และเมื่อภารกิจของเธอเสร็จสิ้น
เธอก็พร้อมที่จะกลับบ้าน… พร้อมกับเสียงเพลงที่นำทางเธอมาตลอดชีวิต
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
