#กลับมาพบกันก่อนตะวันฉาย🌟
เนื้อเรื่อง
นางเอก ‘เป้ยเหยา’ ชาติก่อนแต่งงานผิดชีวิตดับอนาถเจอแม่เลี้ยงผัวจากตระกูลทรงอำนาจตามฆ่าไม่เว้นวัน มีแต่พระเอก ‘เผยชวน’ ที่ยอมใช้ทุกอย่างที่มีปกป้องจนถึงวันที่นางเอกตาย เป้ยเหยาถึงเพิ่งรู้ว่าเขารักเธอมากขนาดไหนและทันได้ยินคำพูดก่อนตายที่พระเอกบอกว่า “เธอคือดวงใจที่ฉันไม่กล้าเอื้อมคว้าตลอดชีวิตนี้“
พอนางเอกได้ย้อนเวลามาตอนสี่ขวบเลยตั้งใจจะตอบแทนทำดีกับพระเอกเพื่อนร่วมห้องอนุบาลที่ถูกแก็งค์ค้ายาจับตัวไปตัดขาสองข้างเพื่อแก้แค้นพ่อที่เป็นตำรวจจนกลายเป็นเด็กที่มีนิสัยเก็บตัวพูดน้อยใช้ชีวิตอย่างมืดมนได้สัมผัสความสุขของโลกบ้าง
แต่ผ่านไป2วันความจำตอนอายุ20กว่าเริ่มเลือน นางเลยรีบบันทึกอนาคตลงสมุด โดยเฉพาะเรื่องให้ทำดีกับพระเอกคือฝังสลักจิตไปละ แล้วนางเอกก็กลายเป็นเด็กอายุ4ขวบจริงๆ แต่มีความทรงจำล่วงหน้าทุก2ปี
นางเอกเลยเป็นเด็กน้อยที่สดใสร่าเริงโกรธยากหายง่าย เข้าหาพระเอกที่คิ้วเชิดตาเฉียงเถียงสะบัดโดยไม่เกรงกลัว ซึ่งตอนแรกพระเอกตีตัวออกหากตลอดชั้นเตรียมประถมทั้งที่ใจจริงก็ชอบเค้ามากเพราะคิดว่านางเอกเข้าหาจากแค่ความสงสาร จนสุดท้ายครูสงสารนางเอกเลยจับแยกที่ หลังจากนั้นพระเอกถึงรู้ว่าของที่ชอบไม่มีทางอยู่กับเราตลอดมีแต่ต้องใช้กำลังทั้งหมดคว้ามาไว้กับตัว
คือเผยชวนรักเป้ยเหยาก่อนจะรู้จักคำว่ารักซะอีก ตอนเด็กนางเอกมัดจุกผูกริบบิ้นสีเขียวทุกวัน พอขึ้นประถมแม่เอาริบบิ้นทิ้งบอกโตแล้วจะไม่ทำทรงนี้แล้ว พระเอกเป็นคุณชายน้อยรักสะอาดมาทั้งชีวิตก็ไถรถเข็นไปคุ้ยถังขยะเก็บริบบิ้นมาไว้กับตัวยันตอนโตก็ไม่เคยทิ้ง
เพราะในชีวิตพระเอกทั้งหนาวเหน็บและไร้ค่า ตอนแรกทุกคนบอกว่าเขาเป็นฮีโร่น้อยที่ช่วยเหลือโลกแต่พอเวลาผ่านไปทั้งโลกหันหลังให้เขา ไม่ว่าจะทำตัวดีหรือเก่งฉลาดยังไงก็เป็นได้แค่ตัวประหลาด ต่อให้สอบได้คะแนนเต็มทุกครั้งก็เป็นได้แค่คนพิการที่โดนดูถูก พระเอกฆ่างูช่วยเพื่อนแต่เพื่อนกลับกลัวพระเอกยิ่งกว่างู ตอนฆ่าหมาบ้าช่วยเด็กในชุมชนจนถูกกัดขาเทียมพังลุกไม่ขึ้น ไม่มีพ่อแม่เด็กเดินมาห่วงใยขอบคุณพระเอกซักคน เพราะไม่ว่าจะเป็นฮีโร่ยังไงคนก็มองเป็นแค่ตัวประหลาด
แล้วพระเอกดันเป็นอัจฉริยะที่รู้ความไวตั้งแต่เด็ก ตอนลูกบ้านอื่นหัดพูด พระเอกท่องกลอนได้แล้ว ศักดิ์ศรีและความอับอายเลยมีมากกว่าเด็กวัยเดียวกันอย่างเทียบไม่ติด คนที่รักศักดิ์ศรีมากที่สุด ถูกพรากศักดิ์ศรีไปพร้อมกับขาที่ถูกตัด เหลือไว้แค่เศษเสี้ยวความอัปยศที่ต้องเพียรรักษาปกปิดไว้อย่างสุดกำลัง ไม่ใช่ให้ตัวเองดูดีแต่ขอให้ไม่ดูน่าสมเพชจนเกินไปก็พอ
ทั้งที่เป็นแบบนั้นแต่พระเอกไม่มีใครเลย เป็นความอัปยศในชีวิตการทำงานของพ่อ เป็นฝันร้ายทุกคืนของแม่ เพื่อนที่โรงเรียนแกล้งทุกวัน พระเอกเลยยิ่งเย็นชาต่อต้านสังคม สั่งสมจิตใจที่ชั่วร้ายเคียดแค้นโลก พระเอกไม่โต้ตอบคนที่แกล้งตัวเอง แต่ลับหลังใช้แผนการชักใยให้คนคนนั้นกระโดดลงไปในความต่ำตมด้วยขาของตัวเอง คือมีความอดทนสูงและเจ้าแผนการกว่าเด็กวัยเดียวกันอย่างเทียบไม่ติดเลย
แล้วพระเอกเป็นคนฉลาดและคิดมากเลยเก็บทุกสายตาดูถูกมาฝังใจแต่ก็หยิ่งในศักดิ์ศรีเกินกว่าจะร้องไห้ให้ใครฟัง เหมือนที่บอกว่าเรื่องของเขาคนปกติไม่มีทางเข้าใจ ส่วนคนที่เข้าใจก็ไม่มีทางเล่าให้คนอื่นฟัง ซึ่งพระเอกไม่เคยร้องไห้เลยทั้งที่เจอแบบนั้นมันกลับยิ่งเศร้า เพราะไม่ใช่ไม่เจ็บปวด แต่ชินกับความเจ็บปวดแล้ว
แล้วในเมื่อคนที่ชีวิตหนาวเหน็บถูกทั้งโลกทอดทิ้งแบบนี้ มีแต่เป้ยเหยาที่เดินทวนกระแสผู้คนเข้ามาเป็นแสงสว่างเดียวในชีวิตที่มืดมน เธอเลยกลายเป็นโลกทั้งใบของเขา สาวน้อยบอบบางที่แข็งแกร่งพอจะปกป้องเขาตอนถูกแกล้งและอ่อนโยนพอที่จะโอบกอดความไม่สมบูรณ์ของเขา
เรียกได้ว่าสีสันครั้งแรกในชีวิตคือเธอ ใจเต้นครั้งแรกก็เพราะเธอ ขนาดฝันเปียกครั้งแรกยังเป็นเธอ เป็นคนที่ล้ำค่าถึงขนาดที่เรื่องทุกอย่างบนโลกนี้ขอแค่เธอบอกมา เขายินดีทุ่มเททั้งชีวิตเพื่อทำให้สำเร็จ แต่ก็ได้แค่เก็บความในใจไว้ไม่กล้าให้ใครในโลกรับรู้เพราะกลัวว่าถ้านางเอกมีข่าวมาคบกับชายพิการจะทำให้เธอตกต่ำแปดเปื้อน //คือเป็นฟีลที่แบบชอบเค้าชิบหายแต่ไอ้ชิบหายกล้าอาจเอื้อมไปชอบเค้าได้ไงวะ ใจกับสมองตีกันทุกวัน
ตั้งแต่เด็กจนถึงม.ต้นต่อให้ทุกคนดูถูกพระเอก แต่เขาก็ยังเป็นคนใฝ่ดีที่พอมีความหวังกับโลกนี้ เขารู้ว่าร่างกายไม่สมบูรณ์แต่ก็ยังอยากมีครอบครัวที่สมบูรณ์ เลยพยายามเป็นเด็กดีว่าง่ายตั้งใจเรียน ไม่เคยบ่นหรือตัดพ้อว่าถูกแกล้งเพราะความพิการยังไง เพื่อประคับประคองพ่อแม่ที่พร้อมทะเลาะกันตลอดเวลา
แต่สุดท้ายตอนม.3 แม่ก็ทิ้งเขาไปหาชายชู้ ภาพครอบครัวอบอุ่นจอมปลอมที่เพียรรักษามาเป็นสิบปีเลยพังทลายลงวันนั้น วันที่แม่พูดว่าทนอยู่เห็นขาพิการของพระเอกจนฝันร้ายทุกคืนไม่ไหวแล้ว นี่เลยเป็นปมใหญ่ที่สุดที่เขาไม่สามารถก้าวข้ามได้ตลอดชีวิต แม่แท้ๆยังรังเกียจขาเขา แล้วผู้หญิงคนอื่นจะเหลืออะไร เลยยิ่งด้อยค่าตัวเองคิดว่าไม่คู่ควรจะถูกรัก
พระเอกเลยหนีไปเรียนม.ปลายโรงเรียนอื่นเพื่อตัดใจจากนางเอก ถ้าอยู่ใกล้ก็กลัวจะห้ามใจไม่ไหวเลยยอมไปเพราะอยากปล่อยให้เธอไปเจอคนที่ดี ไม่ต้องจมปลักกับคนพิการซ่อมซ่อให้เสียเกียรติที่ขาก็ไม่มี ครอบครัวที่ดีก็ยังไม่มี แล้วจากเด็กหัวกะทิหน้าห้องก็กลายเป็นเด็กเกเรหลังห้อง
ดาวฮอตแบดประจำเว็บบอร์ด สูบบุหรี่ เล่นบาส ขับเบนซ์สิบล้านครบสูตรเด็กเกเรรูปหล่อพ่อรวย(ซึ่งความจริงรวยเองเพราะเป็นอัจฉริยะเขียนโปรแกรมหาเงินเป็นสิบล้านแล้วคิดค้นชิปฝังสมองมนุษย์ให้จีนเทาได้พันล้านในหนึ่งปี) ตอนนี้มีทุกอย่างยกเว้นความสุขเพราะคิดถึงเธอมาก ปากบอกจะลืมเธอแต่ที่ฝึกต่อยมวยเล่นบาสจนเก่งก็เพราะอยากกลายเป็นผู้ชายที่สมบูรณ์แข็งแรงต่อหน้าเป้ยเหยา
แต่สุดท้ายพวกเขาก็เจอกันอีกครั้ง นางเอกเห็นก็ดีใจมากรีบไปหาแล้วพูดคุยดูแลเอาใจใส่พระเอกเหมือนสมัยก่อน นึกภาพรักแรกวิ่งผมปลิวมาหาด้วยความสดใสยิ่งกว่าแสงอาทิตย์ขนาดนั้น ความรู้สึกที่อัดแน่นตั้งแต่เด็กจนโตแทบทะลักออกมาจากใจ ยิ่งโตนางเอกก็ยิ่งสวยจนผู้ชายทุกคนเหลียวมอง พระเอกก็ยิ่งไม่ใช่คนใจกว้างสักนิด ถึงขนาดอยากให้นางเอกสวยน้อยลงอีกซักหน่อย ปากบอกจะเปิดโอกาสให้เธอเจอผู้ชายที่ดี แต่ใจคือกุไม่ตายไอ้ชายที่ไหนก็ห้ามยุ่ง
ตอนนางเอกเป็นเชียร์ลีดเดอร์แล้วตะโกนชื่อให้กำลังใจนักบาสชายโรงเรียนตัวเอง พระเอกจากทำเป็นหยิ่งคือนิ่งไม่ไหวแล้ว ขาพิการแท้ๆแต่ลงแข่งเล่นบาสเพื่อเอาชนะ ให้มันรู้ว่าคนที่เธอตะโกนเรียกชื่อจนคอแห้งก็เก่งสู้ชั้นไม่ได้ จนเพื่อนพระเอกบอกเราแค่แข่งบาสไม่ได้แย่งเมียนะ ทุ่มเทไฟลุกอะไรขนาดนั้น //เพื่อนเซ้นส์ดีมากก
ตอนได้ยินข่าวว่าผู้ชายจะวิ่งมาราธอนมาจีบเธอ พี่ลากขาเทียมวิ่งมาราธอนแข่งเลย แล้วพิษรักแรงหึงมันตึงถึงขนาดวิ่งชนะ แต่พอวิ่งเสร็จก็แอบด่าตัวเองว่าไปหวงก้างอะไรวะ แถมสมเพชตัวเองไปอีกว่าวิ่งแค่นี้ตอขาระบมจนเดินไม่ได้ไป5วันยิ่งไม่คู่ควรกับเธอ แต่ถามว่าหยุดมั้ย แน่นอนว่าพี่มีแต่อาการหนักกว่าเดิม ตอนผู้ชายมาจับมือเป้ยเหยาละถามขอจีบได้มั้ย พระเอกเห็นคือพุ่งมาเลยบอกว่า “ฉันยังไม่ตาย”
คือเจ้าที่แรงมากกก ละทั้งที่หึงแทบตายก็ไม่กล้าอาจเอื้อมคว้าเธอลงมา เพราะนางเอกคือทั้งสวยเป็นดาวโรงเรียน ทั้งเรียนเก่ง แถมอัธยาศัยดีเพื่อนเยอะมาก ใครๆก็รัก ทุกโรงเรียนต้องรู้จักชื่อเป้ยเหยา แต่จริงๆพระเอกก็หล่อฉลาดรวยนำหน้าผู้ชายรุ่นเดียวกันไปไม่เห็นฝุ่นแถมมีรักที่จริงใจลึกซึ้งถึงแก่นกระดูกแต่เพราะขาพิการเลยรู้สึกว่าตัวเองไม่คู่ควร ได้แต่ทำดีให้ลับหลัง เป้ยเหยาเลยกลายเป็นคนในใจที่ห้ามแตะต้อง แค่พูดชื่อก็ทำให้เหมือนเป็นบ้า
แต่ทุกคำพูดลอยๆของเป้ยเหยา พระเอกเก็บเอามาใส่ใจตลอด จากเกเรสูบบุหรี่สอบตก แต่พอเป้ยเหยาบอกสูบบุหรี่ไม่ดีนะ ขอให้ตั้งใจเรียนนะ พระเอกคือลดละเลิกทุกอย่างพลิกมาตั้งใจเรียนแล้วความอัจฉริยะอยู่แล้วเลยได้ที่หนึ่งของสายชั้นจนครูใหญ่ต้องเรียกไปพบเพราะนึกว่าโกงข้อสอบ
แล้วพระเอกเป็นคนที่หมดหวังกับสังคมมานานแล้ว รู้ว่าพอคนเชื่อมั่นอะไรซักอย่าง ต่อให้อธิบายยังไงก็ไม่มีทางเชื่อเลยไม่คิดจะแก้ตัว เป็นงานให้นางเอกต้องไปยืนด่าครูใหญ่ปกป้องพระเอกอีก ซึ่งก็ทำสำเร็จนะ ทั้งที่นางเอกเป็นคนอ่อนหวานนุ่มนวลมากแต่พอเป็นเรื่องของพระเอกคือพร้อมกลายเป็นแม่เสือ
แล้วในเมื่อพระเอกไม่กล้ารุก ยัยคนสวยพอรู้ใจตัวเองเลยรุกแทน ให้ของขวัญวันเกิดพระเอกเป็นจูบแรก พระเอกปกติตีหน้าเคร่งขรึมมาทั้งชีวิต เจอแบบนี้ช็อคเหมือนฟ้าผ่า นางเอกจุ๊บนิดเดียวแต่พระเอกลากไปจูบใหม่จนนางเอกหน้ามืด แต่พอได้สติก็โกรธตัวเองที่กล้าไปทำนางเอกแปดเปื้อนเลยบอกขอโทษ ถ้าไม่พอใจก็ถือว่าลืมไปเถอะ ส่วนพระเอกลืมไม่ลงก้าวขาไม่ออกยืนหน้าแดงตากอากาศจนถึงเช้า แล้วแค่จูบเดียวมันอยากชำระล้างตัวเองให้สะอาดเพื่อเธอเลย ก่อนหน้าผลิตชิปฝังสมองมนุษย์ให้กลุ่มจีนเทาได้เงินเป็นพันล้าน เจอจูบเดียวพับทั้งโครงการ
แต่แน่นอนจีนเทาไม่ยอมแล้วขู่ฆ่านางเอกแทน พระเอกเลยใช้ความสามารถทางคอมแฮคข้อมูลทั้งองค์กรส่งให้ตำรวจ เรียกได้ว่าทั้งองค์กรล่มได้ด้วยคนคนเดียว รวมทั้งพระเอกก็โดนโทษประหารเหมือนกัน คือรักถึงขนาดยอมตายเพื่อเธอได้เลย แถมเตรียมเงินก้อนสุดท้ายหลายสิบล้านฝากเพื่อนทยอยให้นางเอกแล้วซื้อเพชรเม็ดใหญ่ให้ ในเมื่อตัวเองไม่มีคุณสมบัติเป็นสามีได้แล้วเลยขอซื้อแค่เพชร แล้วให้ผู้ชายที่โชคดีในอนาคตคนนั้นทำตัวเรือนเป็นแหวนแต่งงาน คือหาทางหนีทีไล่ให้นางเอกทุกอย่าง ไม่ยอมให้เธอลำบากซักนิด แต่ไม่เคยหาทางลงให้ตัวเองเลย
แต่โชคดีทนายเอารูปนางเอกมาล่อบอกไม่อยากออกไปเจอสาวน้อยแสนสวยคนนี้เหรอ ถ้าให้การเป็นประโยชน์ดีๆ ประเทศพร้อมลดโทษให้อาชญากรอีคิวสูงที่ไม่ได้ทำความผิดร้ายแรงอยู่แล้ว พระเอกเลยบริจาคเงินหลายพันล้านที่หามาให้รัฐแล้วติดคุกแค่4ปี หลังจากนั้นค่อยไปเป็นนักวิทยาศาสตร์ระดับสูงให้ประเทศ ซึ่งพาร์ทนี้คือขมมากก ที่ตั้งคุกอาชญากรอีคิวสูงเป็นความลับ นางเอกที่เข้าเรียนคณะแพทย์ไปแล้วพลิกแผ่นดินตามหาตลอดก็ไม่เจอ กว่าจะเจอก็ผ่านไปหนึ่งปีแล้ว แต่พอเจอก็เยี่ยมได้ไม่ถึงชั่วโมงแล้วเจอได้สามเดือนครั้ง
แล้วเป็นซีนขยี้ศักดิ์ศรีของพระเอกไปอีก เพราะพระเอกถูกริบขาเทียมต้องนั่งรถเข็น แถมสภาพหน้าตาก็ทรุดโทรมซอมซ่อ แต่วันเยี่ยมต้องเข็นรถเข็นออกมาเจอรักแรกที่สวยสดใสเป็นดาวมหาลัย ทั้งที่ตั้งแต่เข้าคุกมาไม่เคยลืมเธอได้เลยซักวันแต่ก็ต้องทำเป็นปากเสียใส่เพราะทั้งพิการแถมติดคุกไร้อนาคตยิ่งไม่คู่ควรกับเธอ แต่นางเอกเป็นคนดีบริสุทธิ์มากแบบหาจากไหนไม่ได้อีกแล้ว รักเผยชวนที่จิตใจ ไม่ใช่ชื่อเสียงหรือร่างกาย
นางเคยบอกว่าผู้ชายสมบูรณ์แข็งแรงบนโลกมีเป็นล้าน แต่ฉันไม่ชอบพวกเขา ฉันชอบแค่เผยชวนคนเดียว เป้ยเหยาไม่เคยรังเกียจหรืออายที่มีแฟนเป็นคนพิการและติดคุก ตอนเพื่อนถามว่าแฟนอยู่ไหน นางเอกยังบอกว่าติดคุกอยู่แบบไม่อาย เพื่อนถามว่าถ้าออกมาแล้วแฟนจะมีงานทำเหรอ นางเอกบอกถ้าไม่มีฉันจะเลี้ยงดูเอง (นางยังไม่รู้ว่าพระเอกรวยมาก) โชคดีในชีวิตของเผยชวนคือเป้ยเหยาจริงๆ
แล้วพอพระเอกพ้นโทษ ทุกอย่างเหมือนจะดี (คือก็ควรดีได้แล้วมั้ย) แต่เฒ่าจันทราที่นี่เราไม่ทำแบบนั้น แก็งค์จีนเทาจบละหนึ่ง แต่อิผัวเก่าที่หลอกแต่งกับนางเอกเพื่อปกป้องหญิงอื่นกับแม่ผัวที่ตามฆ่านางเอกชาติก่อนยังไม่เริ่มเคลียร์เลย โชคชะตาพระเอกทุกข์เหมือนมรรคาร่วมโศกมาเองมาก ทุกครั้งที่เห็นเรื่องกำลังดีขึ้นจะมีความชิบหายรอคุณอยู่ปลายทางเสมอ คิดว่าชีวิตเหี้ยแล้วแต่เหี้ยได้มากกว่าที่คิด ถ้าเซียนลงมาฝ่าด่านเคราะห์เจออย่างนี้คือปลงชีวิตชิบหายบรรลุเป็นสัจจเทพได้เลย
นี่เล่าไปครึ่งทางซึ่งหลังจากนี้คือสปอยไม่ได้ละ โปรดสัมผัสความบัดซบของชะตาชีวิตด้วยตัวคุณเอง //แต่รับประกันจบดีมาก เล่ายาวยันมีลูก เต็มอิ่มอบอุ่นหัวใจจนงงว่ามันทำได้ไง ไม่ฝืน ไม่ ooc ด้วย
ถ้าคิดว่าไทม์ไลน์หลักขมไม่พอ หลัวเถิงชีเสิร์ฟตอนพิเศษที่เป็นอีกไทม์ไลน์ว่าพระเอกไม่ได้คบนางเอกชีวิตจะมืดมนกว่าขนาดไหน ทำให้รู้ว่าสถานการณ์เดียวกันแต่ไม่มีเป้ยเหยา เผยชวนจะดำดิ่งสู่ความมืดได้ขนาดไหน
คือพระนางเป็นเพื่อนร่วมโรงเรียนแต่ไม่สนิทกันเลย นางเอกเคยยื่นมือปกป้องพระเอกไม่กี่ครั้ง โลกที่ดำมืดเลยฉุดให้พระเอกอำมหิตลึกซึ้งกว่าเดิมมาก ซึ่งความคลั่งรักที่มีให้นางเอกก็มากเท่าเดิมแต่ความกล้าแสดงออกติดลบ เหมือนตอนนั้นพระเอกคบเพื่อนชั่วแล้วเพื่อนวางยาสลบนางเอกจะเอามาข่มขืน
พระเอกเห็นคือฟิวส์ขาด นั่งรถเข็นอยู่ก็ไม่สนแล้วตาแดงเขี้ยวงอกกลายร่างเป็นอสุรกาย ทั้งต่อยทั้งบีบคอแล้วเอาขวดเบียร์ฟาดจนเพื่อนเลือดกลบหน้า บอก “คนที่เขาไม่กล้าแตะต้องแม้เพียงปลายนิ้วมาสิบกว่าปีพวกมันกล้าดียังไงถึงวางยาเธอแล้วพามาแบบนี้”
แล้วก็เอานางเอกที่สลบไปพักไว้ที่ห้องตัวเองก่อน จากนั้นใจอยากโน้มตัวไปจูบนางเอกแต่โน้มไปได้ครึ่งทางก็หยุดเพราะรู้สึกว่าเขาสกปรกโสมม ไม่คู่ควร เลยเอานิ้วแตะริมฝีปากนางเอกแล้วจูบนิ้วนั้นด้วยความรักใคร่เทิดทูน บอกว่า“ชีวิตนี้ ฉันขอล้ำเส้นกับเธอแค่ครั้งนี้ครั้งเดียว” แล้วชาตินี้ทั้งชาติ นี่คือการใกล้ชิดที่สุดครั้งเดียวจริงๆ
แล้วหลังจากเรียนจบ พระเอกเป็นหัวหน้าแก็งค์จีนเทาคิดค้นชิปฝังสมองที่ควบคุมมนุษย์และควบคุมทั้งโลกไว้ในฝ่ามือจนได้ฉายา ‘ซาตาน‘ เป็นโลกที่ไม่มีกฎหมายมีแต่กฎกุ ในขณะที่นางเอกแต่งงานกับเศรษฐีหนุ่มชีวิตเหมือนจะดี แต่แม่เลี้ยงผัวตามฆ่าไม่เว้นวัน ทุกคนคิดยังไงนางเอกก็ต้องตายแน่มีแต่พระเอกที่กล้างัดข้อกับตระกูลทรงอิทธิพลเอานางเอกมาปกป้องไว้ใต้ปีก ขนาดลูกน้องห้ามหนักมากก็ไม่ฟัง
พอพระเอกเอานางเอกมาไว้บ้าน นึกภาพซีนโคตรชงเจ้าชายขี่ม้าขาวมาช่วยชีวิตแถมใกล้ชิดสองต่อสอง แต่แม่งผู้กำกับส่งบท พระเอกดันแสดงบทไม่เป็น อย่างว่าเขินควันออกหูประสบการณ์เป็นศูนย์อยู่บ้านด้วยกันก็ไม่รู้จะพูดอะไร กินข้าวกันทุกมื้อแต่พูดเป็นแค่อรุณสวัสดิ์กับราตรีสวัสดิ์ ขนาดรีเซปชั่นโรงแรมยังพูดมากกว่า นางเอกจากซาบซึ้งมากแต่เจอสภาพนี้แน่นอนเกร็งกิเดสทุกวัน กลัวจนมีแต่พูด ได้ค่ะพี่ดีค่ะท่าน นึกว่าพระเอกเกลียดตัวเองด้วยซ้ำ หารู้ไม่ว่าในใจพระเอกมีนับครั้งไม่ถ้วนที่อยากสลัดทุกอย่างทิ้งไปและกลับบ้านไปกับเธอ
มันคุยห่างเหินจนลูกน้องทนไม่ไหวบอกว่าเธอไม่ทำอะไรเลยทำไมถึงชอบขนาดนี้ พระเอกก็บอกว่า "เขาไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น ต่อให้เขาแค่ยืนอยู่เฉยๆ ตรงนั้น ฉันก็จะรักเขา"
เพราะตั้งแต่อนุบาลตอนที่เด็กคนอื่นปาหิมะใส่เขา มีแต่เป้ยเหยามายืนบังทั้งที่ตัวเองก็เจ็บจนร้องไห้ ตอนประถมฝนตกหนักมาก ไม่มีใครมารับเขาที่โรงเรียน มีแต่เป้ยเหยากางร่มพาเขากลับบ้าน ตอนมัธยมเขาถูกประทัดระเบิดใส่มือ ทั้งที่ปฏิเสธการช่วยเหลือไปแล้วแต่เป้ยเหยาก็ยังเอายามารักษาแผลให้อย่างอ่อนโยน ในโลกที่หนาวเหน็บและมืดมิดนี้แค่เลือกความอบอุ่นมาเรื่องเดียวก็เพียงพอให้เขารักเธอไปทั้งชีวิตแล้ว //ดูมันความในใจเป็นร้อยพูดคำเดียวคือครับ
แต่สุดท้ายนางเอกก็ตาย เผยชวนก็กอดศพนางไว้ตลอดเวลา ทั้งนั่งชมพระอาทิตย์ ทั้งกินข้าว นอนหลับ อยู่ด้วยกันเหมือนนางยังมีชีวิตอยู่ ขนาดศพเปื่อยเน่าเหม็นก็ไม่รังเกียจบอกว่าเอาดอกไม้หอมมาถักเป็นมงกุฎก็ไม่เป็นไรแล้ว จนศพเปื่อยเหลือแต่โครงกระดูกถึงเอาเกาะทั้งเกาะมาสร้างสุสานให้เธอพักผ่อนอย่างสงบ สร้างวิลล่าพร้อมทุ่งดอกไม้แล้วสลักป้ายหลุมศพว่าภรรยาข้าพเจ้า
จากนั้นก็ออกไปใช้ชีวิตเป็นซาตานเหมือนเดิมเพิ่มเติมคืออารมณ์แปรปรวนบ้าคลั่งยิ่งกว่าพายุเพราะสายรุ้งเดียวในใจตายไปแล้ว มีแค่ทุกวันครบรอบวันตายเป้ยเหยาที่พระเอกจะกลับมาปลูกกุหลาบที่เกาะนี้สามวัน พร้อมกับปากดีประชดว่าการรักใครขมฝาดขนาดนี้ เขาจะไม่รักใครอีก แล้วปีหน้าก็จะเลิกมาแล้ว เขาจะแต่งงานกับผู้หญิงดีๆแล้วก็จะลืมเธอ แต่มันก็มาทุกปีแล้วพูดประชดหน้าหลุมศพทุกปีจนอายุ82 ก่อนที่จะทำลายล้างโลกไม่เหลือต้นไม้ใบหญ้าขึ้นซักที่ ดอกไม้แห่งเดียวบนโลกก็คือบนเกาะนี้
เข้าใจเลยมิน่าสำหรับคนอื่นมันคือสุสาน แต่สำหรับลูกน้องพระเอกมันคือเขตศักดิ์สิทธิ์ ทั้งปีจะมีแค่สามวันนี้ที่ซาตานไม่เกรี้ยวกราดแต่ทำตัวอ่อนโยนมีมารยาท //คือค่อนข้างจะกลัวเมีย เหลือแต่ศพก็ยังอ่อนน้อมอะ นี่ถ้ามันจุดธูปตั้งโต๊ะหมู่บูชากราบได้คงทำไปแล้ว ไอ่นี่ยิ่งไม่ปกติอยู่
แต่กาลเวลาเล่นตลก(หรือทนสภาพผีบ้าของพระเอกไม่ได้ก็ไม่รู้) หลังนางเอกตายไปห้าปีกระแสเวลาได้ส่งนางเอกจากมิติปัจจุบันที่รักกับพระเอกแล้วไปหาซาตาน ละมาแบบสาวน้อยสดใสฉอเลาะขี้อ้อนจนซาตานที่ผ่านลมผ่านฝนจนอายุ27ปีแล้วยังหน้าแดงหูแดงแทบเป็นลมแต่ต้องทนหลับตาสงบใจเพราะกลัวว่าเป้ยเหยาต้องกลับมิติเวลาที่จากมา
เพราะไม่ได้ครอบครองตั้งแต่ต้นยังดีกว่าเคยได้มาแล้วสูญเสียไป แล้วที่จริงตอนนางเอกตายแรกๆพระเอกกินไม่ได้นอนไม่หลับจะตรอมใจตายตามจนต้องใช้ชิปฝังสมองตัวเองสั่งว่าห้ามคิดถึงเป้ยเหยาไม่งั้นจะเจ็บเหมือนถูกควักหัวใจ
แต่มันบอกว่า“แต่ในเมื่อรักคนคนนึงมาทั้งชีวิต ธารเวลาไหลผ่านนานนับปี ก็ไม่เคยลืมเธอได้เลยแม้สักครั้ง ในเมื่อคนอยู่ตรงหน้าจะสะกดกลั้นความรู้สึกที่ทะลักล้นได้ยังไง” สรุปก็คือเป็นตายกุไม่สนละ เป็นข้าคิดถึงเจ้าเป็นตายไม่คิดแคร์สุดๆ จนเป้ยเหยาถามว่าเจ็บหัวใจกี่ครั้ง ซาตานบอกเจ็บหัวใจ 103 ครั้งต่อวัน // ตอนอ่านคืออึ้ง all day all night เกิ้นนน แก็งค์จีนเทาเตรียมล่ม หัวหน้าวันๆไม่ทำการทำงานคิดถึงแต่เมีย
“ยังจะกลับบ้านอยู่ไหม”
“ไม่กลับแล้ว บ้านของฉันคือข้างกายคุณ”
เขาเหมือนนักเดินทางที่เดินเท่าไรก็ไม่พ้นทะเลทราย พบเพียงความผิดหวังวันแล้ววันเล่า แต่เป้ยเหยาคือธารน้ำใสบริสุทธิ์หนึ่งเดียวที่เข้ามาในชีวิตเขา ดินแดนบริสุทธิ์เดียวในใจที่เขาจะใช้ทั้งชีวิตรักษาและดูแลให้ดี
- 2
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
