เรื่องสั้นไซไฟลำดับที่ 20 : ดิน น้ำ ลม ไฟ เมื่อพายุสุริยะแห่งยุคมืดมาถึง
นีโอ-โตเกียวจมดิ่งสู่ความมืดมิด ระบบ AI ล่มสลาย
และความสิ้นหวังเข้าครอบงำ แต่ครั้งนี้แตกต่างออกไป
เพราะภายใต้การนำของโซระ
ทั้งสี่คนได้นำบทเรียนจากปรัชญาอันล้ำลึกของโซระ ( ความว่าง ) มาใช้
และทำงานร่วมกันเป็นหนึ่งเดียว
จิ (ดิน) ผู้เคยยึดติดกับข้อมูล
ได้เรียนรู้ที่จะผสานสัญชาตญาณ ให้เข้ากับการวิเคราะห์ข้อมูลอย่างแม่นยำ
เขาใช้ความเข้าใจในพลังงานของโลก
เพื่อค้นหาจุดอ่อนในระบบพลังงานที่เสียหาย
และเป็นผู้นำทีมเข้าไปซ่อมแซมโครงสร้างพื้นฐานที่สำคัญของเมือง
ซุย (น้ำ) ผู้เคยอ่อนไหวต่ออารมณ์
เคยเป็นดั่งเช่นสายธารที่ไร้ทิศทาง
ห้องปฏิบัติการของซุย (水) เคยเต็มไปด้วยพืชพรรณดึกดำบรรพ์
ที่เรืองแสงหลากสีสัน
เธอใช้พลังงานแห่งความเมตตาเพื่อสื่อสารกับพวกมัน
แต่ในช่วงเวลานี้ พืชบางส่วนเริ่มเหี่ยวเฉาลงอย่างไม่ทราบสาเหตุ
ซุยรู้สึกถึงความเศร้าโศกจากพืชเหล่านั้น
และพยายามปลอบประโลมพวกมันอย่างอ่อนโยน
เธอเชื่อว่าความเมตตาจะช่วยให้ทุกอย่างดีขึ้นได้
แต่แล้ว “นากานากะ (仲々)” แมลงผสมเกสรไซเบอร์
ที่ทำหน้าที่ดูแลพืชก็เริ่มทำงานผิดปกติ
มันบินวนไปมาอย่างไร้ทิศทาง และปล่อยสารเคมีที่ทำร้ายพืช
ซุยพยายามสื่อสารกับนากานากะด้วยความอ่อนโยน
แต่ความโกลาหลของสถานการณ์
ทำให้เธอไม่สามารถจัดการกับปัญหาได้อย่างมีประสิทธิภาพ
พืชพรรณเริ่มเหี่ยวเฉาไปมากกว่าเดิม
ทำให้เธอต้องตัดสินใจ สังหารนากานากะ ที่ทำงานผิดปรกติ !
นากานากะ (仲々) ที่ทำงานผิดปรกติ
ซุยเริ่มเข้าใจคำพูดของโซระที่ว่า
“หากเจ้าไร้ซึ่งจุดยืน เจ้าก็จะไหลไปตามกระแสจนไร้ทิศทาง”
เธอตระหนักว่าความเมตตา
ต้องมาพร้อมกับความสามารถในการตัดสินใจที่เด็ดขาดและแม่นยำ
เพื่อจัดการกับปัญหาที่ตรงจุด
ใช้ความอ่อนโยนในการปลอบประโลมผู้คนที่ตื่นตระหนก
และใช้พลังแห่งความเมตตาจัดระเบียบความโกลาหล
คะ (ไฟ) ผู้เคยเร่าร้อนและไร้การควบคุม
เคยเป็นเปลวไฟที่เผาผลาญ
ที่ลานฝึก โดโจ คะ (火) กําลังฝึกฝนการใช้ดาบไซเบอร์อย่างดุดัน
เขาระบายความโกรธแค้นต่อภัยธรรมชาติ
ที่พรากคนรักไปบนหุ่นจำลองที่สวมเกราะป้องกันอย่างแน่นหนา
พลังงานที่พุ่งพล่านจากตัวเขา
ทำให้ดาบไซเบอร์ปล่อยเปลวไฟสีน้ำเงินที่ร้อนแรงกว่าปกติ
คะฟาดฟันหุ่นจำลองจนพังยับเยินด้วยพละกำลังทั้งหมดที่มี
ในขณะที่เขาหอบหายใจอย่างเหน็ดเหนื่อย
คะเห็น “โคอิ (恋)” นกไซเบอร์ที่คนรักของเขาสร้างขึ้น
บินลงมาเกาะที่ซากหุ่นจำลองที่พังยับเยิน
โคอิร้องเสียงเศร้าเหมือนกำลังเสียใจกับความพังพินาศที่เห็น
คะรู้สึกเจ็บปวดในใจ
โคอิ (恋)” นกไซเบอร์ร้องเสียงเศร้า
เขานึกถึงคำพูดของโซระที่ว่า “หากเจ้าไร้ซึ่งการควบคุม
เจ้าก็จะเผาผลาญทุกสิ่งจนมอดไหม้”
คะตระหนักว่าความโกรธและความมุ่งมั่นของเขา
เป็นเหมือนเปลวเพลิงที่ไร้การควบคุม
มันทำลายสิ่งของที่เขาต้องการจะปกป้อง
คะจึงเริ่มหันมาฝึกฝนการใช้พลังงานของตัวเองอย่างมีสติ
เพื่อให้พลังของเขาเป็นเปลวไฟที่ให้ความอบอุ่นและแสงสว่าง
ไม่ใช่เปลวเพลิงที่ทำลายล้าง
ได้เรียนรู้ที่จะใช้พลังของเขาอย่างมีสติ
เขาใช้พลังงานของตัวเองสร้างเกราะป้องกันพลังงานชั่วคราว
เพื่อลดผลกระทบจากพายุสุริยะ และปกป้องผู้คนจากอันตราย
ฟู (ลม) ผู้เคยลังเลที่จะตัดสินใจ
ได้เรียนรู้ที่จะหยั่งรู้และเด็ดขาด เธอใช้พลังจิตในการสื่อสารกับสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ ทำให้พวกมันสงบลงและไม่เข้ามาทำร้ายผู้คน
พร้อมกับนำทางผู้รอดชีวิตไปยังพื้นที่ปลอดภัย
โซระ (ความว่าง) เฝ้ามองการทำงานของพวกเขา
ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวัง
เขาตระหนักว่าเขาไม่ได้นำทางพวกเขาด้วยพลังอำนาจ
แต่ด้วยภูมิปัญญาที่ทำให้พวกเขาค้นพบความสมดุลในตัวเอง
ภัยพิบัติครั้งนี้สอนบทเรียนอันล้ำค่า
ทุกคนในนีโอ-โตเกียวได้เรียนรู้ว่า
ความแข็งแกร่งของแต่ละบุคคลนั้นสำคัญ
แต่ความสามัคคีและความเข้าใจในความสมดุล
ระหว่างวิทยาศาสตร์ ธรรมชาติ และจิตวิญญาณ
คือสิ่งที่ทำให้พวกเขารอดพ้นมาได้
เมืองนีโอ-โตเกียวได้ฟื้นฟูขึ้นใหม่
ผู้คนเริ่มหันมาพึ่งพาอาศัยกันและกันมากขึ้น
สร้างสวนแนวตั้งและฟาร์มในเมืองเพื่อความยั่งยืน
และใช้เทคโนโลยีเพื่อส่งเสริมการอยู่ร่วมกับธรรมชาติ
ไม่ใช่เพื่อควบคุมธรรมชาติ
เรื่องราวของ “จิ ซุย คะ ฟู” และการชี้แนะของ “โซระ”
ได้กลายเป็นตำนานที่เล่าขานสืบไป
เพื่อเตือนใจผู้คนให้ใช้ชีวิตอย่างสมดุล
ไม่ยึดติดกับสิ่งใดสิ่งหนึ่งมากเกินไป
และตระหนักถึงการเชื่อมโยงระหว่างทุกสรรพสิ่งในจักรวาล
- The End -
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
