เรื่องสั้นสั้น “ละครหลังข่าว”
ณธีพัฒน์ มาณี
แมลงวันตัวสุดท้ายหายหน้าไปพอดี ตอนที่ลูกชายวัยเพิ่งเรียนจบมหาวิทยาลัยก้าวเท้าเข้าบ้านในยามแดดโพล้เพล้ เห็นแม่นั่งหน้าทีวี รอดูละครหลังข่าว ในจอสี่เหลี่ยมยี่สิบเอ็ดนิ้วนั้นกำลังรายงานข่าวร้อนเรื่องเหตุปะทะกันของทหารในพื้นที่ชายแดนไทย - กัมพูชา
ลูกชายพูด “แม่ ผมจะไปสมัครเป็นทหาร ขอลงในพื้นที่ชายแดนไทย - กัมพูชา”
แม่หันขวับมามองค้อน “ไม่ได้ ไม่เห็นข่าวหรือว่า ที่นั่นยังมีเหตุปะทะกัน มีทหารบาดเจ็บทุกวัน”
“ที่ไหน ๆ ในโลกนี้ ก็มีคนบาดเจ็บล้มตายทั้งนั้นแหละแม่”
“งานอื่นมีตั้งเยอะ ให้ลูกเลือกทำ อย่าเอาชีวิตไปเสี่ยงอันตรายเลยลูก”
“ผมเลือกแล้วว่าจะสมัครไปเป็นทหารที่นั่น เพื่อน ๆ และชาวบ้านกำลังรอผมให้ไปช่วย”
“แล้วทำไมลูกไม่เลือกที่จะช่วยแม่บ้าง แม่ไม่อยากทรมานกับการนอนไม่หลับเพราะเป็นห่วงลูกในทุก ๆ คืนนะ”
“แม่ไม่ต้องห่วงผมมากนักหรอก ผมดูแลตัวเองได้ ผมไปทำงานเพื่อช่วยเหลือชาวบ้านเพื่อพิทักษ์แผ่นดินไทยนะแม่”
“แล้วทำไมลูกไม่คิดจะช่วยเหลือแม่ของตัวเองบ้าง”
“แม่กำลังเป็นคนเห็นแก่ตัวนะ ที่พยายามฉุดดึงชีวิตของผมให้อยู่กับแม่ตลอดเวลา ผมเรียนจบแล้ว โตพอที่จะเลือกทางเดินของชีวิตเองได้”
“ลูกก็กำลังเห็นแก่ตัว อยากทำตามที่ตัวเองต้องการให้ได้ ไม่สนเลยว่าแม่จะเป็นอย่างไร”
ลูกชายนิ่งเงียบ ก้มหน้าเศร้า แม่มองลูกไม่วางตา น้ำใสคลอเต็มเบ้าแล้วไหลลงมาตามแก้ม ข่าวร้ายในจอนั้นจบไปแล้ว ละครที่แม่รอกำลังจะถึง แม่หันไปมองจอทีวี ถอนหายใจ สีหน้าแช่มชื่นขึ้น
“ละครถึงแล้ว กำลังสนุก ไว้คุยเรื่องนี้กันใหม่นะลูก”
….
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
