เรื่องสั้น "หุบผาฝัน"
“เขาจำเป็นต้องได้รับการรักษาที่ดีกว่านี้ โรงพยาบาลบ้านนอกของเราไม่มีความพร้อมเพียงพอ อุปกรณ์ทางการแพทย์ล้าสมัย ที่สำคัญอาการของเขาทรุดลงมาก เป็นโรคที่หมอไม่เคยพบมาก่อน คาดว่าน่าจะเป็นโรคพันธุ์ใหม่ ต้องส่งไปให้แพทย์ผู้เชี่ยวชาญตรวจสอบให้ละเอียด
อีกอย่างผมขอแนะนำคุณว่า หากต้องการให้คนรักของคุณหายดี และรอดพ้นจากการรับรู้ของสังคม คุณต้องปิดเป็นความลับถึงขั้นลับสุดยอด”
พูดจบ ผมมองลึกเข้าไปในดวงตาของหล่อน แววกังวล ตกใจ หวาดกลัว และสงสัยปรากฎอยู่ในนั้น ช่างน่าสงสารเหลือเกิน ยังเป็นหนุ่มเป็นสาวกันอยู่เลย คงเพิ่งตกร่องปล่องชิ้นอยู่กินด้วยกัน ข้าวยังใหม่ปลายังมัน มีกันเพียงแค่สองคนที่จะสร้างครอบครัวถักทอสายใยรักให้เหนียวแน่นยิ่งขึ้น กลับต้องมาเจออุปสรรคขัดขวางทางรักให้ต้องสะดุด
ผมพบพวกเขาทั้งสองเป็นครั้งแรกเมื่อห้าวันก่อน ที่ตลาดนัดเช้าวันอาทิตย์ซึ่งเป็นตลาดเปิดท้ายที่ชาวบ้านนัดกันมาขายของและซื้อของกันหนึ่งวันในรอบสัปดาห์ มีสินค้ามากมายตั้งแต่ฟองน้ำขัดง่ามเท้าไปจนถึงเครื่องหนีบผมให้แตกปลาย
ผมต้องการซื้อยาชูกำลังยี่ห้อหนึ่งที่ดื่มแล้วหากถูกรถชนก็ไม่ตาย กับอีกยี่ห้อที่ดื่มแล้วจะทำให้กลายเป็นพลเมืองดีชอบช่วยเหลือคนในสังคม ประมาณว่าดื่มพร้อมกันแล้วจะทำให้กลายเป็นยอดมนุษย์ ผมซื้ออย่างละลัง แบกขึ้นบ่า เดินกลับบ้านพัก หนทางกว่าจะถึงบ้านเกือบสองกิโลเมตร หมออย่างผม แม้จะเป็นอาชีพที่คนส่วนใหญ่อยากเป็นกัน เพราะเงินเดือนสูงและมีเกียรติ
แต่หมอบ้านนอกไกลปืนเที่ยงเกือบบ่ายเช่นผมนี้ไม่ได้ร่ำรวยอะไรมาก รถก็ไม่มีใช้ต้องเดินย่ำต๊อกแบกของหนัก เงินเดือนเกือบไม่พอใช้เพราะมีค่าใช้จ่ายมากมาย ก็ผมกำลังทดลองคิดค้นอะไรบางอย่างเพื่อสังคมส่วนรวมของเรา
เขากำลังเดินมาทางผม ผิวของเขาขาวเนียน สูงโปร่ง แต่เดินเหินเชื่องช้า ไหล่งองุ้ม สายตาจับอยู่ที่หน้าจอโทรศัพมือถือตัวเอง ไม่สนใจว่ามีผมที่กำลังเดินแบกของหนักมาทางที่เขาเดินอยู่ ผมคาดว่าเขาจะหลบให้คนแบกของ จนเกือบจะชนกันแล้ว ผมเบี่ยงตัวหลบแต่ไม่ทัน ไหล่ขวาของผมไปเชี่ยวไหล่ซ้ายของเขาจนลังบนบ่าผมหล่นลง มือถือของเขาหลุดมือ
“Sorry sorry ” เขาพูดกับผมอย่างเรียบ ๆ แต่แทบจะไม่หันมามองผมด้วยซ้ำแล้วเดินต่อไป
ผมใช้มือขวายกลังยาชูกำลังไว้บนบ่า โชคดีที่มีขวดแตกแค่ขวดเดียว
ผมดูเขาง่วนกับการปัดฝุ่นเศษดินที่หน้าจอมือถืออยู่พักหนึ่ง ท่าทางของเขากำลังหัวเสียมาก ผมยืนรอหวังให้เขาหันมาใส่ใจผมให้มากกว่าแค่ขอโทษ แต่เขาทำเป็นเพิกเฉย ไม่สนใจผมเลย เหมือนไม่ได้เป็นต้นเหตุเดินมาชนผม
แล้วเขาก็เดินจองหน้าจอโทรศัพท์ผ่านผมไปอย่างเฉยเมย ไม่แม้แต่จะเหลียวมามอง คล้ายผมไม่มีตัวตน
เขาต้องชำระคืนอย่างสาสม โทษฐานที่ไม่ให้เกียรติ ทำให้ผมกลายเป็นคนไม่มีความหมาย ไร้การสนใจไยดี ขวดยาชูกำลังแตกไปหนึ่งขวด แต่ช่างเถอะขวดเดียวคงไม่มีผลกำไรขาดทุนมากมาย หากแต่เขาต้องคืนผมอีกมากกว่า ผมนึกเจ็บใจ กัดฟันกรอด
สายตาผมมองเขาเดินจากไปเรื่อย ๆ สักพักหล่อนข้ามถนนมาที่เขา แล้วชวนกันเดินกลับมาทางเดิมซึ่งผมยังยืนอยู่ ทำให้เขาเห็นผมอีกครั้งและนึกถึงผมจนได้
“Sorry Sorry มากๆ ผมไม่ได้ตั้งใจจะเดินชนคุณ” เขาพูดกับผมแบบสมัยใหม่อีกแล้ว หล่อนคงพอจะเดาเรื่องราวระหว่างผมกับเขาได้ถูก จึงกล่าวขอโทษผมอย่างสุภาพที่สุดเสียมิได้ หล่อนคงรู้สึกละอายใจแทนคนรัก
“เพื่อเป็นการขอโทษด้วยใจจริง เราขอเลี้ยงข้าวคุณสักมื้อนะคะ เราสองคนเพิ่งย้ายมาอยู่หมู่บ้านนี้ ยังไม่รู้จักใครเลย อยากทำความรู้จักคุณไว้ ถ้าคุณไม่ปฏิเสธ”
น้ำเสียงของเธอลื่นหูสุภาพมาก ผมไม่เคยเจอใครที่น่ารักสุภาพอย่างนี้มาก่อนเลย ทั้งหน้าตาก็สะสวย สะอาดสะอ้าน เนียนใส แววตามีความมั่นใจมากทีเดียว และดูเหมือนจะมีจิตใจดีอีกด้วย แล้วผมจะปฏิแสธได้ยังไง
“แล้วเจอกันนะครับ”
ผมแยกกับพวกเขามาด้วยหัวใจที่พองโต ลืมความหนักจากยาชูกำลังสองลังที่อยู่บนบ่าไปเลย ทุกอย่างเป็นไปด้วยดีอย่างที่ผมคาดไม่ถึง
การทดลองของผมใกล้จะสำเร็จแล้ว ยาชูกำลังสองยี่ห้อนี้คือส่วนประกอบสุดท้ายของยาวิเศษ-นวัตกรรมใหม่ทางการแพทย์ที่ผมทดลองคิดค้นขึ้นจะเสร็จซะที ขั้นการทดลอง ผมได้หนูทดลองแล้ว อีกไม่นานมนุษยชาติจะพบกับสิ่งที่ไม่เคยมีใครทำได้มาก่อน ผมจะกลายเป็นนักการแพทย์ที่มีชื่อเสียงที่สุดในรอบศตวรรษ เผลอ ๆ ถ้าค้นประวัติศาสตร์ให้ดีอาจเป็นในรอบสหัสวรรษเลยก็ได้
โลกของมนุษย์จะพบกับความจริงที่ไม่ใช่ความฝันอีกต่อไป สิ่งที่ผมทดลองมาหลายปี ใกล้ถึงบทพิสูจน์แล้วว่ามันดีจริงหรือไม่ ปัญหาใหญ่ที่ผมแก้ไม่ได้สักทีก็เริ่มคลี่คลายเข้ารูปเข้าทางจนได้จากการได้พบเขาในวันนี้ ผมไม่ต้องเอาตัวเองเป็นหนูทดลองของตัวเองอีกต่อไป
ผมต้องรีบทำการทดลองต่อให้ทันนัดหมายระหว่างผมกับพวกเขาทั้งสองในวันพรุ่งนี้
เมื่อถึงเวลานัด ผมอาสาพาพวกเขาไปเที่ยวในที่ที่ผมชอบไปบ่อยที่สุดในหมู่บ้าน
หุบผาฝัน เป็นที่ที่อยู่ใกล้ฟ้าที่สุดในภูมิประเทศแถบนี้ เราสามารถมองเห็นเมฆลอยอยู่เหนือหัวแบบใกล้ชิด เมฆบางก้อนเกือบจะเอื้อมมือไปสัมผัสเล่นได้ ขณะเดียวกันเมื่อก้มมองลงเบื้องล่าง ตรงช่องหุบเหวมืดนั้นมันช่างน่าพิสมัยพิกล คล้ายจะได้ยินเสียงบางอย่างกระซิบแว่วว่า จงให้ชีวิตบินขึ้นฟ้า แล้วดิ่งลงหุบเหวลึก ชีวิตอิสระปราศจากพันธการรออยู่
แต่ผมไม่เคยทำตามเสียงกระซิบนั้นสักครั้ง การทดลองของผมจึงไม่สมบูรณ์สักที แต่คราวนี้ด้วยนวัตกรรมใหม่ที่ผมคิดค้นบวกกับองค์ประกอบที่เพียบพร้อม หนูทดลองของผมจะกลายเป็นยอดมนุษย์ที่มนุษยชาติต้องกล่าวขวัญถึงอย่างไม่มีวันตาย
ผมแอบใส่ยาวิเศษในเครื่องดื่มให้เขากิน โดยอ้างว่ามันเป็นไวน์สินค้าหนึ่งตำบลหนึ่งผลิตภัณฑ์ของหมู่บ้าน ปิกนิกของเราสามคนสนุกมาก เราปูเสื่อบนลานผาฝันใกล้แผ่นฟ้า
สายลมพัดเย็น ๆ บรรเลงเป็นดนตรีเบา ๆ เข้ากับเสียงกระซิบจากหุบเหวเบื้องล่าง ผมดูแล้วทั้งคู่เข้ากันได้ดี เป็นคู่รักที่น่าอิจฉา แม้นิสัยต่างกัน แต่ทั้งสองก็เติมเต็มส่วนที่ขาดหายได้เหมาะพอดี ชายที่น่าจะเป็นผู้นำกลับเป็นคนอ่อนไหว ไม่กล้าตัดสินใจใด ๆ หญิงซะอีกที่ดูมั่นใจในตัวเอง นำพาชีวิตของชายคนรักให้อยู่ในโลกนี้ได้อย่างเหมาะเจาะ แต่ผมรู้สึกว่าหล่อนไม่อยากให้เป็นเช่นนั้น
ผู้หญิงเกือบทุกคนมักต้องการใช้ชีวิตร่วมกับคนที่คุ้มครองเธอได้บ้าง
แหละนั้นเอง เมื่อเขากินไวน์ของผมไปแล้ว ความเปลี่ยนแปลงก็เกิดขึ้นตามที่ผมคาดการณ์ไว้ เขาเดินไปที่ริมหุบผาแล้วมองลงเบื้องล่าง หล่อนเดินตามหลังไป ผมนั่งที่เดิมดูความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น ผมแอบยิ้มมุมปากเล็กน้อย มันตื่นเต้นเหมือนกันนะ
เขายืนบนริมขอบหุบผาฝัน กางแขนออกทั้งสองข้าง คงกำลังดื่มด่ำกับเสียงกระซิบเบื้องล่าง นั่นคือความจริงที่ไม่ใช่ฝันอีกต่อไป และแล้วสิ่งที่ผมภูมิใจมากที่สุดก็เกิดขึ้น…เขากระโดดไปแล้วลอยขึ้นไปในอากาศ เขาเหาะได้ เหาะได้จริงๆ… อ๊ะ! แต่ให้ตายสิ เขาดิ่งลงหุบเหวเบื้องล่าง หล่อนตะโกนเรียกเขาลั่น คงตื่นตะลึงและตกใจมาก แต่เขาดิ่งลงไปไกลลิบตา สู่เบื้องล่างนั้น
มันอาจผิดพลาดอะไรสักอย่าง ยาวิเศษของผม ผมครุ่นคิดหนัก หล่อนวิ่งลนลานมาที่ผมเพื่อขอความช่วยเหลือ
“คุณไม่ต้องกังวลเรื่องค่ารักษาพยาบาล โรงพยาบาลของเราอยู่ในนโยบายสามสิบบาทรักษาทุกโรค ส่วนเรื่องการส่งตัวเขาไปรักษาที่อื่นนั้น เพียงแค่ทำหนังสือส่งมอบตัวระหว่างโรงพยาบาลก็ส่งตัวผู้ป่วยไปรักษาที่ไหนก็ได้ที่คุณต้องการ”
“แล้วเราจะไปรักษาที่ไหนดีล่ะคะหมอ” หล่อนก้มหน้ามองดูชายคนรักที่นอนหลับบนเตียงคนไข้ หล่อนกุมมือเขา เสียงของหล่อนสั่นเครือ น้ำตาคลอเบ้า ทำเอาผมใจหดหู่ไปด้วย ความร่าเริงสดใสมั่นใจในตนเองที่ผมเคยเห็นจากเธอตอนพบกันครั้งแรกเมื่อห้าวันก่อนหายไปหมดสิ้น
“ผมจะทำเรื่องส่งไปรักษาที่โรงพยาบาลประจำจังหวัดก็แล้วกัน ที่นั่น มีเครื่องมือพร้อมแพทย์ผู้เชี่ยวชาญจบจากเมืองนอกหลายคน ที่สำคัญเนื่องจากตอนนี้มีนักร้องวัยรุ่นคนหนึ่งรักษาตัวอยู่ด้วย สังคมกำลังให้ความสนใจกับการป่วยของนักร้องคนนั้นมาก วัยรุ่นเป็นร้อยอยู่ที่นั่น นักข่าวก็เยอะ นั่นหมายความว่า เมื่อกระแสสังคมมุ่งความสนใจไปที่เรื่องนั้น โรคแทรกซ้อนประหลาดที่เกิดขึ้นกับคนรักของคุณจะถูกมองข้ามจากคนในสังคมอันจะส่งผลดีต่อการรักษาพยาบาล
ไม่เช่นนั้นเชื้อโรคพันธุ์ใหม่นี้ไม่เพียงส่งผลถึงชีวิตของเขาเท่านั้น แต่จะส่งผลถึงการท่องเที่ยวของประเทศและทั่วโลกได้ อย่างที่โรคโควิดส่งผลสะเทือนมาแล้ว
การทดลองของผมยังไม่สมบูรณ์ ต้องเพิ่มยาชูกำลังที่ดื่มแล้วไม่ตายเข้าไปในยาวิเศษอีก ผมให้เขากินหลังอาหารค่ำ โดยบอกหล่อนว่าเป็นยาที่สั่งตรงจากออสเตรเลีย หล่อนป้อนยาให้เขาก่อนจะหลับข้างเตียงผู้ป่วย เธอคงเหนื่อยกายและใจมากมาตั้งแต่เขาตกลงไปในหุบผาฝัน แต่หล่อนคงแปลกใจมากเช่นกันที่เขาไม่บาดเจ็บอะไรมากนัก แต่กลับมีโรคประหลาดแทรกซ้อนที่ไม่มียารักษา
ดึกคืนนั้น หล่อนหน้าตาตื่นมาที่ห้องทำงานของผม
“หมอ หมอ เขาหายไปแล้ว เขาคงออกไปทางหน้าต่าง เพราะกระจกหน้าต่างแตกกระจาย ฉันมองลงไปข้างล่างก็ไม่เห็นร่างของเขา เขาคงลอยไปในอากาศ เขาเป็นอะไรไปหมอ หรือว่าเขาบินได้ เขาเป็นอะไรไป ช่วยเขาด้วย”
ผมเกือบเผลอยิ้มให้หล่อนเห็น ต้องตีสีหน้าให้ดูครุ่นคิดหนัก
ยาวิเศษของผมเสร็จสมบูรณ์...
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
