คนเราจะวาดรูปดาร์กๆ ได้ทุกวันเลยหรอ หรือนี่คือสาเหตุของโรคที่เป็นมาเกือบ 10 ปี ของ
ซึมเศร้ามันน่ากลัวแต่จิตใจคนน่ากลัวกว่า
เรานั่งวาดรูปปลัดประหลาดมาหลายวันหลังจากที่ไปพบแพทย์ประจำตัวตามนัดมาเมื่อไม่กี่วันนี้เราก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าไอ้การกินยา 11 เม็ดของเรามันไม่ได้ช่วยให้จิตใจเราสว่างขึ้นเลยหรือยังไง
ภาพนี้เราสเก็ตคนร้องไห้หน้าเยิ้มออกมาเป็นเลือดแต่เราไม่ได้ใส่สี อารมณ์ตอนนั้นคืออยากให้รู้ว่าตอนมีคาบน้ำตาเพื่อนหน้าหน้าเราจะสวยมาก
ภาพนี้สื่อถึงเราในอีกภาคหนึ่งคือตอนเป็นศพเพราะยังไงทุกคนก็ต้องมีจุดจบเดียวกันตอนเป็นคนสังเกตว่าหน้าเราจะไม่ยิ้มเลยเพราะเราก็ไม่ได้มีความสุขกับการมีชีวิตอยู่สักเท่าไหร่
ภาพนี้คือเด็กที่มีแผลเต็มตัวตาโบ๋เพราะเขาไม่สามารถสื่อสารความเศร้าออกมาได้เขาถูกเย็บปากให้ดูยิ้มแต่จริงๆแล้วเค้าไม่ได้อยากยิ้มเหมือนเขาถูกพันธนาการอยู่ติดกับเก้าอี้เหมือนคนเราที่ยังยึดติดกับอะไรบางอย่างในเมื่อตาเขาสื่อสารไม่ได้และปากโดนเย็บให้ยิ้มทำให้คนที่มองมาคิดว่าเขามีความสุขโดยไม่ได้สังเกตเลยว่าร่างกายเค้าบอบช้ำและเต็มไปด้วยแผล
ภาพนี้เป็นภาพเวลาเราคิดเรามักจะหลบมุมห้องเส้นดินสอยึกยักคือความคิดที่วุ่นวายอยู่ในหัวเอาออกไปไม่ได้สักทีมุมห้องแคบแคบช่วยให้รู้สึกปลอดภัยในความคิดเรานะ
ภาพสุดท้ายนี้คือการถ่ายทอดความในใจที่เราถูกบูลลี่ ในเรื่องต่างๆแล้วเก็บเอามาคิดเราอยากรณรงค์ให้ทุกคนเลิกบูลลี่ กันคนโดนบูลลี่ มันทรมานมากนะมันเก็บกดและอาจเป็นสาเหตุที่ก่อให้เกิดอาชญากรรมได้อีกด้วย
เรายืนมองกระจกสะท้อนความในใจของตัวเองว่าข้างในมันบอบช้ำเพียงใดมันไม่ได้สดใสเหมือนที่คนอื่นเห็นเมื่อเราส่องกระจกสะท้อนดูตัวเองถึงได้รู้ว่าทุกวันนี้เราใส่หน้ากากออกไปใช้ชีวิตประจำวันพอกลับบ้านมาก็ค่อยถอดหน้ากากเผยถึงความหดหู่ไม่สบายใจออกมา
จนถึงตอนนี้เราก็ยังนั่งวาดรูปในหัวอยู่เราคิดว่าถ้าวาดแล้วสบายใจก็วาดไปดีกว่าไปทำอะไรที่ให้ใครเดือดร้อนและขอเป็นกำลังใจให้คนที่เป็นโรคซึมเศร้าทุกคนลุกขึ้นมาสู้และดูแลตัวเองโลกมันเป็นกันได้มันก็ต้องหายได้ดูอย่างเราเป็นมาเกือบ 10 ปีเราก็ยังสู้ต่อเลยสู้สู้นะทุกคน
ปิดท้ายด้วยภาพสุดท้ายยิ้มให้กับทุกสิ่งบนโลกใบนี้
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
