MOCA 01: คำเชิญที่เป็นจุดเริ่มต้นของการเดินทางท่องโลก
NN & Nina พาท่องโลก : MOCA 01
NN เป็นคนที่ชอบงานศิลปะ และทักจะพบความสงบสุขในห้องโถงอันเงียบสงบของพิพิธภัณฑ์เสมอมา สถานที่ที่ฝีแปรงสื่อความหมายได้ดังกว่าคำพูด และสีสันกระซิบเรื่องราวที่หัวใจเท่านั้นที่จะได้ยิน .. และพิพิธภัณฑ์ศิลปะร่วมสมัย (MOCA) หลายๆแห่ง คือสถานที่ศักดิ์สิทธิ์แห่งหนึ่งของเขา
หลายปีที่ NN เดินเตร่ไปตามทางเดินสีขาวสะอาดเพียงลำพัง บางครั้งหยุดยืนอยู่หน้าผืนผ้าใบที่ดูเหมือนกำลังหายใจเป็นเวลานานๆ แต่ครั้งนี้แตกต่างออกไป ความรู้สึกที่อยากจะมีใครสักคนเดินข้างๆชมงานศิลป์ด้วยกันนั้นท่วมท้น
เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง บางคำพูดนั้นช่างเปราะบาง เหมือนกระจกที่เขาไม่แน่ใจว่าควรสัมผัส แต่เขารู้ว่าเขาต้องการให้เธอเห็นสถานที่ที่เคยเป็นที่หลบภัย เป็นเซฟเฮ้าส์ของเขามาโดยตลอด
“นิน่า .. ไปชมภาพวาดที่พิพิธภัณฑ์กับผมไหมครับ ที่นั่นมีงานศิลปะสวยๆรออยู่มากมาย”
"ผมไปพิพิธภัณฑ์ศิลปะร่วมสมัยมาหลายครั้งแล้ว... แต่ผมคิดว่าถ้านิน่าไปด้วย เราอาจจะเห็นง่านศิลปีเหล่านั้นแตกต่างออกไป" .. เขาโทรชวนเธอ
นี่ไม่ใช่แค่คำเชิญชวนให้ไปชมงานศิลปะเท่านั้น แต่ลึกๆแล้วยังเป็นความปรารถนาของ NN ที่จะให้นิน่าได้ก้าวเข้ามาในโลกอันลึกลับของเขา เพื่อแบ่งปันความเงียบสงบที่เขาเคยหวงแหน .. และบางที เขาอาจจะได้มองภาพวาดเหล่านั้นอีกครั้งผ่านสายตาของเธอ
.. เสียงอีกด้านหนึ่งขอสายโทรศัพท์เงียบไปสักครู่ แต่เป็นครู่ที่ดูเหมือนยาวนานมากสำหรับ NN
“นิน่า ไม่เคยไปพิพิธภัณฑ์แบบนั้นมาก่อนเลย” น้ำเสียงของเธอบอุ่นอ่อนโยนมาจากอีกฝั่งของสาย
“แต่ถ้า NN บอกว่าภาพวาดดูแตกต่างไป หากนิน่าไปดู .. นิน่าก็อยากจะเห็นชิ้นงานเดียวกับที่ NN แล้วมาดูว่ามันแตกต่างกันหรือไม่ .. นิน่าอาจจะเปิ่นๆหน่อย และมีความเห็นเชยๆก็ได้นะ” .. เธอหัวเราะ
เสียงของเธอ ... เช่นเดียวกับสียงที่เขาได้ยินในช่วงที่เธอร้องเพลง แม้จะเรียบง่าย แต่ก้องอยู่ในใจ "มันให้ความรู้สึกเหมือนภาพวาดที่เขารอคอยมาตลอดชีวิต"
ถ้อยคำที่เธอพูด อาจจะเรียบง่ายแต่กลับมีน้ำหนักราวกับบางสิ่งที่ลึกซึ้งยิ่งกว่านั้น .. อาจจะเพราะเธอกำลังจะเข้ามาในโลก และความเงียบสงบที่เขาหวงแหน สู่สีสันที่สื่อถึงเขาเสมอมา
เขาทั้งคู่เจอกันอีกครั้งคราวนี้ไม่ใช่บนเวที แต่เป็นที่ที่ห้องโถงของ MOCA .. นิน่ายืนอยู่ตรงหน้าเขา
“วันนี้ นิน่าสวยแปลกตากว่าวันที่เราเจอกันในงานเลี้ยงรุ่น” .. NN ยิ้มนิดๆ ก่อนกล่าวทักทาย
เธอกระพริบตาด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย ริมฝีปากโค้งเป็นรอยยิ้มจางๆ เอียงศีรษะเล็กน้อย รอยยิ้มของเธอลึกซึ้งขึ้น อ่อนโยนแต่ก็เปล่งประกาย
“นิน่า ไม่เคยมาเดินชมพิพิธภัณฑ์แบบนั้นมาก่อนเลย และมีความรู้น้อยมากเกี่ยวกับชิ้นงานศิลปะ” .. นิน่าพูดปนเสียงหัวเราะ ซึ่งในความรู้สึกของ NN ในชั่วขณะนั้น ความเงียบงันระหว่างเขาทั้งคู่ได้กลายเป็นแสงสว่าง
- 1
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
