เพราะความคิดถึง... ฉันจึงกลับไปเยือนทะเลบางปู🍀
“บางปูไม่เปลี่ยนไป...
มีเพียงใจที่เต็มไปด้วยความคิดถึง”
.
บางครั้ง...
การได้ออกไปเห็นท้องฟ้ากว้าง ๆ ก็เหมือนได้เปิดใจให้ตัวเองอีกครั้ง...
เช้าวันหนึ่งในช่วงปลายปี — อากาศเย็นบาง ๆ พาให้ฉันคิดถึงเสียงคลื่นที่กระทบฝั่ง
ฉันเลือกมุ่งหน้าไป “สถานตากอากาศบางปู” จังหวัดสมุทรปราการ
บรรยากาศยามเย็นสวยงาม
สถานที่พักผ่อนริมทะเล ที่มีอายุกว่าแปดทศวรรษ
ก่อตั้งขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2480 ในสมัยจอมพล ป. พิบูลสงคราม โดยกรมสวัสดิการทหารบก เพื่อให้ประชาชนได้มาสูดอากาศบริสุทธิ์ พักผ่อน และชมวิวชายทะเลอันสงบ
.
ที่นี่เคยเป็นจุดหมายยอดนิยมของชาวกรุงเทพฯ ในยุคก่อน ผู้คนมักแต่งกายสุภาพ มาพักผ่อน เต้นรำ และชมพระอาทิตย์ตกที่ “ศาลาสุขใจ”
เสียงดนตรีจากวงบรรเลงในศาลา ยังคงเป็นภาพจำของยุคสมัยที่งดงามไม่รู้ลืม
.
ฉันเคยพาพ่อมาเที่ยวที่นี่เมื่อหลายปีก่อน
เรายืนด้วยกันตรงกลางสะพานคอนกรีตที่ทอดตัวออกไปกลางทะเลจนกลายเป็นสัญลักษณ์ของบางปู...
.
พ่อหัวเราะเบา ๆ ตอนนกนางนวลโฉบลงมาหยิบขนมปังจากมือฉัน... ลมทะเลวันนั้นพัดแรง แต่แววตาพ่ออบอุ่นเหลือเกิน
ฉันยังจำได้ดี... เสียงคลื่น เสียงหัวเราะ และแสงอาทิตย์ที่ทอดยาวอยู่บนผิวน้ำ
ภาพเหล่านั้นยังไม่เคยจาง แม้เวลาจะผ่านไปนาน และพ่อจะไม่ได้อยู่ตรงนี้แล้วก็ตาม
วันนี้ไม่มีพ่อยืนอยู่ข้างฉันอีกแล้ว
ฉันเดินช้า ๆ บนสะพานที่ทอดยาวออกไปกลางทะเล ที่นี่... ยังคงเป็นจุดชมวิวพระอาทิตย์ตกที่สวยที่สุดของบางปู..
เพียงแต่ครั้งนี้... ฉันมาคนเดียว โดยไม่มีพ่อเดินข้าง ๆ เหมือนเมื่อก่อน
.
วันนี้...
นกนางนวลยังคงบินโฉบเหนือทะเลเหมือนเดิม เพียงแต่ในใจฉันมีบางอย่างเปลี่ยนไป
.
ฉันยื่นขนมปังขึ้นฟ้า แล้วมองดูนกตัวหนึ่งบินเข้ามาใกล้ สัมผัสปลายปีกเฉียดผ่านนิ้วอย่างแผ่วเบา —วูบหนึ่งนั้น ฉันรู้สึกเหมือนพ่ออยู่ใกล้ ๆ
เหมือนเสียงหัวเราะเก่า ๆ ยังแว่วอยู่ท่ามกลางเสียงคลื่น...
.
บางปูในวันนี้สงบเหมือนเดิม
แต่หากมองให้ลึกลงไป จะพบว่ามันเต็มไปด้วยเรื่องราวของกาลเวลา
ตั้งแต่ยุคแรก ที่เป็นสถานที่พักฟื้นของทหาร
จนกลายมาเป็นจุดดูนกนางนวลชื่อดัง ที่ใคร ๆ ก็อยากมาเห็นสักครั้ง
.
ทุกฤดูหนาว... ฝูงนกนับพันจะบินจากไซบีเรียข้ามน้ำข้ามฟ้ามา เพื่อหาที่พักพิงที่อบอุ่น — เหมือนที่มนุษย์เราต่างแสวงหาความสงบให้ใจเช่นกัน
นกนางนวลบินกลับรัง
พระอาทิตย์คล้อยต่ำลงขอบฟ้า
นกนางนวลทยอยบินกลับรัง
แสงสุดท้ายของวันอบอุ่นเหมือนอ้อมกอด
ฉันยืนมองภาพนั้น... รู้สึกเหมือนได้บอกลาพ่ออีกครั้ง อย่างอ่อนโยน และเต็มไปด้วยรัก
.
ลมเย็นพัดผ่านหน้าอีกครั้ง
ฉันเงยหน้ามองฟ้า —เพียงเพื่อจะรู้ว่า
ความคิดถึงไม่เคยจาง...
มันแค่กลายเป็นลม... พัดวนอยู่รอบ ๆ ตัวเราเสมอ⭐
ความคิดถึงไม่เคยจาง
— ราตรีไม่เคยลืม
Again Girl
#AgainAndChic #ReStyleYourStory
#สะดุดคิดสะกิดใจ #ทะเลบางปู
- 2
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2025 Blockdit
