ในทางโลกเราต้อง
เรียนให้มากรู้ให้เยอะ
เพื่อเป็นคนที่ฉลาด
มีข้อมูลเต็มหัวยิ่งทำให้
กระหายใคร่รู้แต่ในทางธรรม
เป็นการเรียนล้างเพื่อไม่มีข้อมูล
อะไรในหัวยิ่งวางทุกอย่างยิ่งทิ้ง
ทุกอย่างจะพบเจอความจริงได้เร็วเท่านั้น
ธรรมะจึงไม่ต้องท่องจำไม่ต้องรู้เยอะ
เพราะมันจะบังความจริง
แต่เมื่อมีดวงตาเห็นธรรมแล้ว
เราจะรู้และเข้าใจในทุกเหลี่ยมมุม
ไม่ว่าจะปฏิบัติในแนวทางไหน
ก็เป็นเรื่องเดียวกันทางเดียวกันทั้งหมด
ธรรมต้องทิ้งรู้เพื่อจะไปเห็นแจ้งด้วยตาตัวเอง
ทางโลกเรียนรู้
ทางธรรมเรียนล้าง
ยิ่งคนเรียนอภิธรรมมามากข้อมูลเต็มหัว
ยากมากที่จะเข้าถึงกระแสแห่งธรรม
เพราะเอาข้อมูลมาคิดมาวิเคราะห์
ผมจึงคุยกับคุณอาทิตย์ในหลาย
เหลี่ยมมุมเผื่อว่าจะเก็ทในเหลี่ยมมุมไหน
ยิ่งข้อมูลมากก็ปรุงแต่งมาก
ธรรมแท้มันอธิบายไม่ได้ผ่านภาษา
อธิบายได้ก็แค่ใกล้เคียง
ตักอาหารเข้าปากมันจบ
ที่อยู่ในปากนั่นแหละธรรมะเกิดขึ้นแล้ว
พอใครถามว่ารสชาดเป็นไงบ้าง
ก็ปรุงแต่งมาตอบอีก
เวลาได้สภาวะไปเห็นความจริง
หากใครปฏิบัติในแนวภาษาสมมุติ
ไม่มีใครจะมาบอกว่าภาษาเป็นสมมุติอีกต่อไป
ยิ่งพูดยิ่งอธิบายก็เป็นสมมุติอีก
คนที่ไปเห็นไปได้สภาวะทุกคนจะนิ่ง
และแค่ยิ้มและชวนกันไปทานข้าว
พบธรรมพบความจริง
ความจริงพูดไม่ได้อธิบายไม่ได้
เหมือนเราไม่สามารถอธิบาย
การไปวัดพระแก้วกับคนที่ไม่เคยไป
ให้เข้าใจได้นอกจากอธิบายให้คนที่เคยไป
ธรรมะก็เช่นกัน
คนที่ถึงเค้าจะรู้ว่าคนไหนถึง
จากการพูดคุยภาษาเดียวกัน
เพราะเราเดินผ่านเส้นทางเดียวกัน
พบใจพบธรรม
ถึงใจถึงธรรม
ความจริงมีหนึ่งเดียว
ไม่เคยเปลี่ยนแม้เวลาจะผ่านมาเนิ่นนาน
ความจริงก็แสดงความจริงอยู่เช่นนั้น
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
