ระยะห่างของเสากันรถบนทางเท้า
ทางเท้าของกรุงเทพฯ คือภาพสะท้อนความพยายามของเมืองที่ต้องหาจุดลงตัวระหว่างความปลอดภัยกับความเป็นอิสระของการสัญจร
ลองมองดูเสาที่เรียงรายอยู่บนทางเท้าเป็นแนวป้องกันรถยนต์และมอเตอร์ไซค์ไม่ให้ปีนขึ้นมาชนคนเดิน แต่ในเวลาเดียวกัน ช่องว่างระหว่างเสาเหล่านั้น ก็เป็นตัวชี้วัดความเป็นมิตรต่อคนเดินเท้า
เมื่อช่องแคบเกินไปแบบภาพบนที่หน้ามาบุญครอง เก้าอี้รถเข็นผ่านไม่ได้ ขนาดผู้เขียนสะพายกระเป๋าและถือถุงช้อปปิ้งยังชน ต้องเดินตะแคงถึงผ่านได้ แต่เมื่อช่องกว้างเกินไปแบบแถบราชเทวี รถตุ๊กตุ๊กกลับจอดบนทางเท้าได้สบาย
นี่คือปัญหาการออกแบบของเมืองที่อยากจะสนับสนุนให้คนเดินเท้า เสาเหล็กที่ตั้งใจจะปกป้องคนเดิน กลับกลายเป็นอุปสรรคใหม่สำหรับบางคน
แต่ต่อให้ทางเท้าออกแบบดีแค่ไหน ถ้าไม่มีการบังคับใช้กฎหมายก็ไร้ผล เสากันรถไม่สามารถหยุดพฤติกรรมที่ฝ่าฝืนได้ตลอดเวลา เมืองที่มีระบบรักษากฏหมายที่เข้มแข็ง ต่อให้ไม่มีเสาเลย ก็ยังรักษาความเป็นระเบียบได้ แต่เมืองที่การรักษากฎหมายอ่อนแอ ต่อให้มีเสาเหล็ก ก็ยังมีรถจอดได้อยู่ดี
เมืองที่เดินได้จริง ต้องมีทั้งการออกแบบที่กำหนดขอบเขตทางกายภาพและการบังคับใช้กำหนดขอบเขตทางสังคม เมืองจะ เดินได้ดีก็ต่อเมื่อ คนใช้เก้าอี้รถเข็นผ่านได้ รถไม่กล้าขึ้นทางเท้า และเจ้าหน้าที่ไม่ต้องรอให้มีเหตุถึงจะมาดูแล
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
