Japan 2035 (14)
Japan 2025 (14) : ทางแห่งแสงและใบไม้ — เส้นทางสายเมเปิ้ลแห่งคาวากุจิโกะ
เช้าวันที่ฟ้าเปิดหลังฝน พวกเราออกจากเมืองเล็กแสนอบอุ่น .. แสงแดดยามสายทอผ่านเมฆบาง ๆ เหมือนม่านเงินเหนือภูเขา อากาศสดชื่นจนทุกลมหายใจกลายเป็นบทกวีแห่งฤดู
เส้นทางสู่ Maple Tunnel
ในมือเรามีแผนที่งาน “Lake Momiji Fall Leaves Festival” .. แผ่นกระดาษเรียบง่ายแต่แฝงด้วยสีสันของฤดูใบไม้ร่วงที่กำลังจะถึงจุดงามที่สุด ต้นเมเปิ้ลเรียงรายเป็นสองฟากทาง ร่มเงาและแสงแดดสลับกันเหมือนจังหวะของศิลปินผู้กำลังวาดภาพด้วยแสง
เรายืนอยู่ตรงทางขึ้นเนิน ยกแผนที่เทียบกับทางจริง แล้วค่อย ๆ ก้าวเข้าสู่เส้นทางที่เหมือนจะนำเราเข้าไปในความฝัน
ทางที่แสงส่องลอดผ่าน
แสงแดดยามสายรินผ่านยอดไม้ลงมาเป็นริ้ว ๆ เงาไม้ทอดบนพื้นถนนลาดราวกับลูกไม้ของธรรมชาติ .. ใบเมเปิ้ลบางต้นยังคงเขียวอ่อน บางต้นเริ่มเปลี่ยนเป็นเหลือง ทอง และแดงอมส้ม .. สีทั้งหมดผสมกันราวพู่กันของศิลปิน
ลมพัดผ่านแผ่วเบา เสียงใบไม้กรอบแกรบใต้เท้า เป็นเสียงของการเคลื่อนไหวที่สงบและงดงามที่สุด .. ทุกคนที่เดินผ่านต่างพูดคุยน้อยลง ราวกับรู้โดยไม่ต้องบอกว่านี่คือสถานที่ที่ “ความเงียบ” มีเสียงของมันเอง
ทางรอบเขา — แสง สี และศิลปะแห่งการเปลี่ยน
เมื่อเราเดินขึ้นสู่ทางรอบเขาด้านบน ภาพเบื้องหน้าค่อย ๆ แปรเปลี่ยนราวกับโลกกำลังเปิดฉากใหม่ .. สีแดงสดเริ่มแต่งแต้มบนกิ่งไม้ แสงสะท้อนบนผิวใบกลายเป็นประกายทองละเอียดอ่อน
ทุกก้าวที่เดินขึ้น เหมือนกำลังก้าวเข้าสู่ห้องแสดงงานศิลปะกลางธรรมชาติ .. ด้านบนของเขา สีสันชัดกว่า ลึกกว่า และนิ่งกว่า
ฟ้าในวันนั้นใสจนเหมือนทะเลของแสง .. เมื่อเงาไม้ทาบบนพื้นลาด เป็นเส้นสายแห่งเวลา บางช่วงที่ลมพัดแรง แสงแดดสาดลอดลงมาเหมือนภาพฝัน ความงามไม่ได้อยู่แค่ตรงหน้า แต่อยู่ในการ “รู้สึกถึงแสง” ที่เปลี่ยนไปในแต่ละนาที
ที่ที่เวลาเดินช้ากว่าปกติ
ยิ่งขึ้นสูง เสียงของเมืองยิ่งห่างออกไป เหลือเพียงเสียงลม เสียงใบไม้ และเสียงหัวใจของเราเอง
เวลาที่นี่ดูเหมือนจะเดินช้าลง .. หรืออาจเป็นเราที่เริ่มเดินในจังหวะเดียวกับธรรมชาติ
นักท่องเที่ยวบางคนยืนเงียบ ๆ มองต้นไม้ บางคนก้มลงเก็บใบเมเปิ้ลสีแดงขึ้นมาดู .. ไม่มีใครพูดถึง “ปลายทาง” เพราะความสุขของการเดินทางนี้อยู่ใน “ระหว่างทาง” ทั้งหมด
สัจธรรมแห่งใบไม้ร่วง
เมื่อแสงแดดเริ่มอ่อนลง ลมภูเขาพัดเย็นขึ้น .. เราหยุดยืนใต้ต้นไม้ที่ใบกำลังแปรเปลี่ยนอย่างงดงาม
และในขณะนั้นเอง ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมา ความงามทั้งหมดนี้จะอยู่ได้อีกไม่นาน
ญี่ปุ่นมีคำหนึ่งที่สะท้อนหัวใจของฤดูนี้ได้ลึกซึ้ง “โมโน โนะ อะวาเระ” (Mono no Aware) คือความอ่อนไหวต่อสิ่งงดงามที่กำลังผ่านไป เป็นความเศร้าอ่อนโยนปนซาบซึ้ง เพราะเรารู้ว่าทุกอย่าง — ไม่ว่าจะงดงามเพียงใด .. ย่อมแปรเปลี่ยนไปตามกาลเวลา
ใบไม้ที่เปลี่ยนสีถึงที่สุดก็จะร่วงหล่นในวันถัดมา .. แต่นั่นคือช่วงเวลาที่มันงดงามที่สุด เพราะในทุกการร่วงหล่น มีการยอมรับ และการคืนกลับ ไม่มีสิ่งใดสูญเสีย มีเพียงการเปลี่ยนรูปของความงาม
จากแสงบนกิ่งไม้ สู่เสียงเบา ๆ เมื่อแตะพื้นดิน
แสงสุดท้ายของฤดู
ก่อนเราขับรถออกจาก Maple Tunnel เงาไม้ทอดยาวไปบนทางลาด ลมอ่อนพัดผ่านราวกับเสียงร่ำลา
ใบไม้บางใบหล่นจากยอดสูง หมุนวนในอากาศอย่างอิสระ ไม่มีใครเก็บมันขึ้นมา เพราะทุกคนต่างรู้ว่า .. มันกำลังกลับคืนสู่แผ่นดินของมันเอง
คนญี่ปุ่นโบราณเคยกล่าวไว้ว่า “เมื่อใบไม้เปลี่ยนสี แสงของโลกก็เปลี่ยนไปด้วย” .. และในวินาทีนั้นเอง เราก็เข้าใจถ้อยคำนี้อย่างแท้จริง เพราะความงามของฤดูใบไม้ร่วงไม่ได้อยู่ในสีแดงบนต้นไม้
แต่อยู่ในแสงที่เปลี่ยน…และอยู่ในหัวใจที่ยอมรับว่า ความงามทุกอย่างย่อมแปรเปลี่ยนไปเช่นกัน
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
