ไม่อยากอยู่คนเดียว แต่เพราะปัญหาครอบครัว การอยู่คนเดียวจึงดีกว่า
เราเป็นคน ตจว. เข้ามาเรียนมหาวิทยาลัยในกรุงเทพคนเดียว พ่อแม่ส่งให้เรียนมหาลัยเอกชนเพราะเราเรียนไม่เก่งนัก สอบไม่ติดมหาวิทยาลัยดัง
ครอบครัวอยู่ในฐานะปานกลาง ไม่ลำบากมากแต่ก็ไม่มีเงินใช้สุรุ่ยสุร่าย ถึงแม้เราเรียนมหาวิทยาลัยเอกชนแต่กลุ่มเพื่อนก็ไม่ใช่คนร่ำรวยมาก จึงมีพฤติกรรมที่ไม่ฟุ้งเฟื้อเกินตัว เราใช้ชีวิตเรียบง่ายพยายามตั้งใจเรียนให้จบภายใน 4 ปีเพราะไม่อยากให้ครอบครัวต้องแบกภาระจากความไม่รับผิดชอบของเรา
เราเรียนจบก็หางานทำที่ กทม. พ่อแม่เราไม่ห้ามแต่ก็พยายามพูดให้เรากลับไปหางานทำที่บ้านเกิด ใจเราไม่อยากกลับบ้านเพราะเราไม่อยากเผชิญกับปัญหาครอบครัว
บ้านเราไม่มีความสงบเลย มีแค่เรื่องที่พี่ชายเราก่อไว้ให้พ่อแม่ทุกข์ใจ เราเห็นพ่อแม่เราเสียใจ กังวลใจเพราะพี่ขายของเรามาตลอดชีวิต การที่เรามาใช้ชีวิตที่ กทม. ตามลำพัง ทำให้เราไม่ต้องวุ่นวายจิตใจกับครอบครัวเราแต่แม่ก็ยังคอยโทรมาเล่าและเล่าให้เราฟังตลอดเวลาที่เรากลับไปเยี่ยมครอบครัวที่บ้าน
เมื่อพ่อเสีย แม่ก็อยู่กับพี่ชายและหลานชาย การเลี้ยงหลานชายก็มีปัญหาสารพัด เราต้องยื่นมือเข้าช่วยเหลือแม่ทั้งเงินทอง และคอยรับโทรศัพท์จากแม่ ที่เล่าเรื่องราวทุกข์ใจต่างๆ ที่หลานทำไว้ และพี่เราก็ไม่ช่วยรับผิดชอบใดๆ
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
