Blockdit Logo
Blockdit Logo (Mobile)
สำรวจ
ลงทุน
คำถาม
เข้าสู่ระบบ
มีบัญชีอยู่แล้ว?
เข้าสู่ระบบ
หรือ
ลงทะเบียน
ดร.น้ำใจ: Env.Soc.Sci.
•
ติดตาม
8 พ.ย. 2025 เวลา 21:12 • สิ่งแวดล้อม
โป่งลึก อุทยานแห่งชาติแก่งกระจาน
คืนเสือให้ป่า คืนป่าให้เสือ
ตอน3/7-ซีรีส์ที่ 1: เปิดม่านอุทยานในฝัน – แก่งกระจาน 2569
ค่ำวันนั้น ป่าของแก่งกระจานเงียบสงัดราวกับหยุดหายใจ
แสงสุดท้ายของวันทอดยาวเป็นทางสีทองเหนือสายน้ำตื้น ๆ กลางหุบเขา เสือโคร่งแม่หนึ่งตัวกับลูกน้อยสามตัวค่อย ๆ เดินข้ามลำห้วย ทิ้งรอยเท้าบนกรวดที่เย็นชื้น เสียงน้ำกระเพื่อมเบา ๆ คือบทเพลงที่ไม่มีเครื่องดนตรีใดเลียนแบบได้
ครั้งหนึ่ง เสือเคยหายไปจากที่นี่
ราวปี 2560 นักอนุรักษ์รายงานว่า “ไม่พบร่องรอยเสือโคร่งในกล้องดักถ่ายตลอด 3 ปีติดต่อกัน” ทุกคนหวั่นว่ามันสูญพันธุ์จากผืนป่าตะนาวศรีแล้วจริง ๆ แต่สิ่งที่หายไปไม่ใช่แค่เสือ — มันคือหัวใจของห่วงโซ่อาหารทั้งระบบ
เพราะเมื่อผู้ล่าปลายสุดหายไป เหยื่อก็เพิ่มขึ้นอย่างไร้การควบคุม พืชบางชนิดถูกกินจนหมด ชนิดอื่นเริ่มรุกรานแทน สายน้ำขุ่น พื้นดินถล่ม ระบบนิเวศเริ่มป่วย โดยที่มนุษย์ไม่รู้ตัว
การคืนเสือให้ป่า จึงไม่ใช่แค่การปล่อยสัตว์ แต่มันคือการปล่อยให้ธรรมชาติเข้าสู่สมดุลอีกครั้ง
ปี 2566 กล้องดักถ่ายใกล้ลำห้วยบางกลอยบันทึกภาพแม่เสือโคร่งกับลูกสามตัว นั่นคือสัญญาณว่า “ป่ากลับมามีความหวัง” เพราะการที่เสือมีลูกได้ หมายถึงอาหารอุดม แหล่งหลบภัยดี และป่ามีความต่อเนื่องมากพอให้เลี้ยงลูกจนโต
เจ้าหน้าที่พิทักษ์ป่าคนหนึ่งเล่าว่า หลังจากติดกล้องเฝ้าระวัง 700 จุดตลอดแนวสันเขา และสร้าง “ทางเชื่อมสัตว์ป่า” หลายจุด เสือเริ่มเดินข้ามเขตระหว่างไทย–เมียนมาอีกครั้ง
“มันไม่รู้จักพรมแดนของมนุษย์หรอกครับ เสือรู้แค่ว่าที่ไหนมีป่า ที่นั่นคือบ้านของมัน” เขาพูดด้วยรอยยิ้ม
การฟื้นฟูเสือโคร่งไทยในโครงการ Rewild 2569 จึงไม่ได้ทำเพื่อตัวเสือเท่านั้น แต่เพื่อฟื้นความสัมพันธ์ระหว่างสัตว์ทุกชนิด ตั้งแต่กวาง หมูป่า เม่น ชะมด ไปจนถึงผีเสื้อและมอสบนก้อนหิน ทุกชีวิตเชื่อมโยงกันด้วย “การมีอยู่ของอีกฝ่าย”
ดร.น้ำใจ: “พ่อ เสือมันกลับมาได้เพราะเราช่วยใช่ไหมคะ?”
พ่อ: “ไม่หรอกลูก...เราแค่ถอยออกจากทางของมัน”
ดร.น้ำใจ: “หมายถึงอะไรคะ?”
พ่อ: “ธรรมชาติไม่ต้องให้มนุษย์ไปสร้าง แต่ต้องให้มนุษย์ ‘เลิกทำลาย’ เท่านั้นแหละ ถึงมันจะสร้างตัวเองกลับมาได้”
ลมหายใจของป่าคืนสู่สมดุลอีกครั้ง เมื่อเสียงเห่าของหมาในเริ่มก้องจากหุบเขาอีกฝั่ง เสือแม่หันกลับมามองเพียงชั่วครู่ ก่อนจะเดินลึกเข้าไปในร่มไม้ พร้อมลูก ๆ ที่วิ่งตามจังหวะน้ำกระเซ็น
แสงสุดท้ายดับลงในป่า เหลือเพียงประกายทองสะท้อนบนผิวน้ำ — เหมือนคำสัญญาที่เงียบงันระหว่างมนุษย์กับธรรมชาติ ว่าจะไม่พรากกันไปอีก.
สังคม
ปรัชญา
วิทยาศาสตร์
บันทึก
4
4
โฆษณา
ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
© 2026 Blockdit
เกี่ยวกับ
ช่วยเหลือ
คำถามที่พบบ่อย
นโยบายการโฆษณาและบูสต์โพสต์
นโยบายความเป็นส่วนตัว
แนวทางการใช้แบรนด์ Blockdit
Blockdit เพื่อธุรกิจ
ไทย