บ้านแสนสงบ ไดอารี่
ก้าวแรก แสนสงบ
ความสงบไม่มีอยู่จริง
...ฉันใช้เวลาขับรถยนต์คันเก่าๆ จากโคราชที่ทำงานล่าสุด ตั้งแต่ก่อนเที่ยง กว่าจะถึง 'บ้านแสนสงบ' ปาเข้าไปเกือบห้าโมงเย็น รถคันนี้อยู่กับฉันมานาน สภาพดูทรุดโทรมพอๆ กับสภาพจิตใจของครีเอทีฟ ฟรีแลนซ์ วัยกลางคนคนหนึ่ง ที่พยายามหาความสงบหลังผ่านพ้นช่วงทำโปรเจกต์มหาหินมาได้
ฉันชื่อ ‘ภูมิ’ นักสร้างสรรค์อิสระ อิสระในชีวิตคู่ ไม่แน่ใจว่าชอบอิสระหรือไม่มีใครเอา ในรถมีทุกอย่างที่นิยามความเป็นฉัน กล่องใส่ฮาร์ดดิสก์สามลูก คีย์บอร์ดที่เสียงดังจนนึกว่ามีคนตอกเสาเข็ม กองหนังสือทฤษฎีการสื่อสารที่ไม่มีใครอ่าน และเสื้อผ้าที่ยับยู่ยี่ในถุงหิ้ว
ฉันตั้งใจจะมาแค่พักสั้นๆ สักสองสามสัปดาห์ แล้วกลับไปหาวุ่นวายในกรุงเทพฯ ต่อ แต่เอาเถอะ... พ่อกับแม่ก็แก่ลงทุกวัน ถ้ามีลูกชายมานั่งมองความสงบเป็นเพื่อนสักพักก็คงไม่เสียหายอะไร
ตั้งแต่เลี้ยวเข้าเขตตำบล ฉันก็สัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงทันที กลิ่นหอมเย็นๆ ของดินและไอดินเปียกๆ กับความเงียบ... ความเงียบที่กรุงเทพฯ เขาขายกันเป็นล้าน ฉันรู้สึกเหมือนได้หายใจอีกครั้ง
พอเข้าถึงเขตบ้านแสนสงบ ฉันก็เริ่มขับช้าลงเพื่อชมบรรยากาศ บ้านเรือนเรียงรายกันตามถนนคอนกรีตแคบๆ จากปากทางเข้ามาตามถนนคดเคี้ยวของหมู่บ้านเกือบห้าร้อยเมตร และก็มาถึงซอยบ้านแม่ ฉันต้องผ่านบ้านของยายสานที่อยู่ปากซอยก่อน ตามด้วยบ้านยายนวล...
โอเค...นี่มันเหมือนพล็อตเรื่องหนังของฉัน ที่กำลังถูกปูอย่างช้าๆ ในใจ ฉันขับผ่านบ้านตาชูที่ล็อคแน่นเหมือนเดิม ติดกับบ้านของตารง ผู้ใหญ่บ้าน ถัดไปเป็นบ้านตาชายที่ทำปลาร้า... และในที่สุดก็ถึงบ้านพ่อแม่ฉัน ซึ่งอยู่หลังสุดท้ายของซอย เหมือนเป็นป้อมปราการแห่งความสงบส่วนตัว
แต่แล้ว… วี้ดดดด เสียงเหมือนไมค์หอน ทิ่มเข้ามาในโสตประสาท ความสงบที่ฉันวาดฝันไว้เมื่อกี้นี้ ก็พังทลายลงอย่างไม่เป็นท่า
รถคันเก่าของฉันเบรกเอี๊ยดอย่างรวดเร็ว ห่างจากบ้านตัวเองแค่ไม่ถึงร้อยเมตร
ปากซอยทางเข้าบ้านฉันถูกบล็อกโดยเวทีแบบชั่วคราวสีเขียวขี้ม้า และโต๊ะประชุมที่จัดเป็นรูปตัวยู
มีคนประมาณยี่สิบกว่าชีวิตนั่งล้อมวงคุยกันอย่างเคร่งเครียด บางคนถือกระดาษ บางคนทำหน้าเบื่อโลก ส่วนตรงกลางวงคือบุคคลที่ฉันจำได้ทันที... ตารง ผู้ใหญ่บ้าน
ตารงยืนถือไมโครโฟนกำลังมีเสียงหอนเบาๆ หันหลังให้รถของฉัน และกำลังพูดด้วยเสียงที่ดังเกินเหตุ
"เอาล่ะครับ เรื่องป้ายไวนิล กล้วยตากอบน้ำผึ้งของเรา เราต้องเน้นย้ำเรื่อง... อ้าว! ไอ้ภูมิมาถึงแล้วนี่หว่า"
ประโยคสุดท้ายของตารงไม่ได้พูดผ่านไมค์ แต่ถูกส่งออกมาจากลำคอโดยตรง แต่เขาก็ยังยื่นไมค์กลับไปจ่อปาก พร้อมกับตะโกนใส่ไมค์ด้วยความดีใจจนเสียงพีค
"ทุกคนครับ นี่...ภูมิไง ลูกป้าฉวี เจ้าภูมิเพิ่งกลับมาจากทำงานกรุงเทพฯ มาช่วยงานเราได้พอดีเลยโว้ย"
ฉันรู้สึกราวกับโดนสปอตไลท์ยักษ์ส่องเข้าหน้าผาก นี่มันการเปิดตัวที่น่าสยดสยองที่สุดในชีวิตของฉัน ฉันอยากจะถอยรถกลับไปโคราชเดี๋ยวนี้เลย
แต่ฉัน...ต้องลงใช่ไหม...ใช่...ฉันเปิดประตูรถออกมาอย่างช้าๆ พยายามทำตัวให้สงบที่สุดเท่าที่จะทำได้ ก้าวออกมาจากซากรถคันเก่าที่เต็มไปด้วยกล่องและสายไฟระโยงระยาง ฉันพยายามยิ้มให้ทุกคน แต่สายตาของทุกคนไม่ได้มองที่หน้าฉัน พวกเขามองที่รถ...
"อ้าว ภูมิ เหนื่อยมั้ยลูก แหม รถสวยเชียว" เสียงนั้นดังมาจาก ยายนวล ที่ยืนอยู่ใกล้โต๊ะประชุม
"เอ่อ... ครับน้านวล..." ฉันตอบ
"แหม! ฉันได้ยินมาจากยายวิดว่า... ไปทำงานเป็นคนขับรถ ให้ผู้จัดการใหญ่ที่กรุงเทพฯ ใช่ไหมล่ะ โห! สุดยอดเลยนะลูก เงินดีไหม"
ฉันรู้สึกเหมือนโลกหยุดหมุนชั่วขณะ งง... ฉันใช้เวลาสิบกว่าปีในการศึกษาทฤษฎีภาพยนตร์ ออกแบบ Branding ให้บริษัทใหญ่ วางกลยุทธ์ Content ให้แบรนด์ดัง เขียนบทโฆษณาที่ได้รางวัลมาบ้าง... แต่ญาติๆ รู้ว่าทำงานขับรถ
ฉันพยายามยิ้ม "เอ่อ... ครับน้านวล... ก็...ขับค่อนข้างเยอะครับ..." (พูดไปยิ้มไป... ให้ตายเถอะ... เป็น ครีเอทีฟ ต้องรู้จักการสื่อสารให้คนเข้าใจผิดอย่างชาญฉลาด)
“อ๋อ...รู้แล้ว ขับ ‘แกร็บ’ นั่นเอง” ฉันนึกขึ้นได้ยายวิดเคยโทรหาตอนขับรถไปส่งลูกค้า
‘ตารง’ ผู้ใหญ่บ้าน สามียายวิด รีบเดินมาตบไหล่ฉันอย่างแรงจนเซ "ไงภูมิ ดีเลยว่ะ เอ็งมาถูกจังหวะมาก พอดีเลย พวกนี้มันกำลังตีกันเรื่องสโลแกนขนมกล้วยตากน้ำผึ้ง เอ็งเป็นคนกรุงเทพฯ เป็นคนขับรถให้นายใหญ่ น่าจะมีหัวคิดด้านการตลาดดีกว่าพวกบ้านนอกอย่างเรา มานี่ๆ มาช่วยหน่อย"
ตารง ลากฉันเข้ามานั่งบนเก้าอี้พับข้างๆ ตัวเขา ฉันยังไม่ได้พักเลยนะ ขับรถเกือบหกชั่วโมง ข้าวของก็ยังอยู่ในรถ แต่ฉันปฏิเสธตารงไม่ได้ เพราะในโลกชนบท ผู้ที่แก่กว่าคือพระเจ้าที่มาในร่างญาติ
ฉันนึกในใจ โอเค ภูมิ... ใช้สกิลอินโทรเวิร์ตขั้นสูงที่ซ่อนไว้มาเป็นเกราะป้องกัน แล้วใช้ Creative Genius ที่มีมาแก้ปัญหาที่ไม่ใช่ปัญหาของตัวเอง
บนโต๊ะมีกระดาษแผ่นใหญ่เขียนว่า "ผลิตภัณฑ์ท้องถิ่น ขนมกล้วยตากน้ำผึ้ง" พร้อมสโลแกนที่ถูกขีดฆ่าไปแล้วห้าหกอัน
สโลแกนที่ถูกเสนอและตีกันอยู่ตอนนี้คือ
1. กล้วยตากหวานหอม กินแล้วอร่อย (ถูกขีดฆ่าด้วยสีแดง)
2. กล้วยตากแสนสงบ อร่อยดี มีประโยชน์ (ถูกขีดฆ่าด้วยสีดำ)
3. กล้วยตากแม่ย่าสาน กินแล้วฟันไม่ผุ (อันนี้ถูกขีดฆ่าแบบโหดร้าย)
"เอ็งดูไอ้ภูมิ" ตารง ยื่นกระดาษมาให้ฉันดู
"มันตีกันอยู่แค่นี้ ภูมิ เอ็งเป็นคนขับรถให้ผู้จัดการใหญ่ คงรู้ว่าคนรวยเขาชอบกินอะไร เขาชอบสโลแกนแบบไหนวะ คิดให้ข้าหน่อย"
“ครับตารง... โอเค... นี่คือโอกาสในการแฝงความรู้ที่ฉันมีแบบเนียนๆ”
ฉันมองไปที่กลุ่มคนที่กำลังรอคำตอบ และความคิดของฉันก็เริ่มทำงาน
ฉันพยายามดึงความรู้เรื่อง Branding มาใช้ แต่ต้องพูดให้ดูเป็นเรื่องง่ายๆ
"ตารงครับ... พวกสโลแกนที่ผ่านมามัน... มัน 'บอก' มากเกินไปครับ"
"บอก บอกอะไรวะ" ตารงถาม
"คือ... ถ้าเราอยากให้คนในเมืองสนใจ เราต้องไม่ 'บอก' ว่ามันอร่อย หรือมันมีประโยชน์ แต่เราต้อง 'ทำให้เขารู้สึก' ครับ... เราต้องขายเรื่องราว... ไม่ใช่แค่กล้วย"
"อ้าว ขายเรื่องราว เรื่องราวอะไรล่ะลูก เรื่องราวตอนทำเหนื่อยๆ เหรอ แล้วกล้วยล่ะลูก" ยายนวลถามต่อ
"ไม่เชิงครับ... เรื่องราวของ 'ช่วงเวลา' ที่เขากินมันครับ" ฉันอธิบายเพิ่ม
"ลองคิดดูนะครับ... เวลาคนในเมืองเขากินขนม เขาไม่ได้กินเพราะหิว แต่เขากินเพราะเครียด หรือเพราะต้องพักจากหน้าจอคอมพิวเตอร์นานๆ... เราต้องทำให้ 'กล้วยตาก' นี้ กลายเป็น 'สวิตช์ปิดความวุ่นวาย' ครับ"
ตารงมองหน้าฉันอย่างงงๆ แต่แววตาเริ่มเป็นประกาย
"ลองแบบนี้ไหมครับ... ไม่ต้องยาวมาก... '..." (ฉันหยุดไปเล็กน้อย) "..." (หยุดอีกนิด เพื่อให้ดูเหมือนกำลังใช้ความคิดสุด Creative)
"เอาเป็น... 'พักสมองคุณ ด้วยความหวานละมุนจากบ้านแสนสงบ' ครับ"
ทุกคนในวงประชุมเงียบ... ก่อนที่ยายนวลจะปรบมือแปะๆ และพูดออกมาเสียงดัง
"โอ้โห เก่งจังเลยลูก สโลแกนมันดู อินเตอร์ มากเลย มันดูเหมือนโฆษณาทีวีเลย" ยายนวลพูด
ตารง ยิ้มกว้างจนเห็นฟันครบทุกซี่ "เจ้าภูมิ เจ๋งว่ะ เอ็งนี่... เอ็งนี่โคตรฉลาดเลยว่ะ ไม่เสียแรงที่เป็นคนขับรถให้นายใหญ่ โอเคทุกคน เอาอันนี้"
ฉันได้แต่นั่งยิ้มแห้งๆ... 'คนขับรถ' ได้ช่วยกอบกู้สโลแกนของหมู่บ้านแล้ว ชีวิตที่บ้านแสนสงบของฉันเพิ่งเริ่มต้น... และดูเหมือนว่า... มันจะไม่สงบแบบชื่อแน่นอน
...ภูมิ...
[จบบันทึก]
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2025 Blockdit
