'ปลูกป่า ภารกิจสร้างภาพยอดนิยม'
...หลายวันผ่านไปหลังจาก วิกฤตกล้วยตาก ชีวิตของฉันใน บ้านแสนสงบ ก็ยังคงดำเนินไปอย่างเชื่องช้า แต่เต็มไปด้วยกิจกรรมเล็กๆ ฉันใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ในห้อง แต่ทุกๆ สองชั่วโมงจะมีเสียงของ ยายวิด (ผู้เป็นทั้งญาติและเป็นเหมือนผู้บัญชาการทหารสูงสุดของหมู่บ้าน) ดังขึ้นที่หน้าบ้าน พร้อมภารกิจกินนู่นนี่หรือไปช่วยหยิบจับอะไรนิดหน่อย
วันพฤหัสบดีที่ผ่านมา ยายวิดมายืนเท้าสะเอวหน้าบ้านฉันอีกครั้ง พร้อมแจ้งข่าวสำคัญ
"ภูมิ วันอาทิตย์นี้ กิจกรรมปลูกป่า ที่ว่างข้างๆ ทุ่งนากว้างๆ ด้านเหนือของหมู่บ้านน่ะ นายก อบต. ก็มานะ เขาว่าปลูกป่าชุมชนให้เป็นปอดของตำบล ไปช่วยยายหน่อย ผู้ใหญ่ เขาให้ขับรถขนอุปกรณ์ไปก่อน"
ภารกิจขับรถ มาแล้วสินะ ฉันเป็นคนขับรถอย่างเป็นทางการของบ้านแสนสงบไปแล้ว
เช้าวันอาทิตย์ ฉันขนอุปกรณ์ไปที่พื้นที่ว่างทางเหนือของหมู่บ้าน รถฉันไม่ได้ขนแค่จอบเสียม แต่มีถุงกล้วยตากอบน้ำผึ้งชันโรง ที่ยายวิดยัดใส่มาด้วยสามสี่ถุง เพื่อเป็นของแจกให้เจ้าหน้าที่ อบต.
ฉันก็เห็นภาพที่คุ้นเคยในทุกกิจกรรมชุมชน มีเจ้าหน้าที่จาก อบต. ประมาณสิบกว่าคน และแน่นอนว่ามี นายก อบต. ยืนสง่าอยู่หน้าป้ายไวนิลขนาดใหญ่ที่เขียนว่า "โครงการปลูกป่าชุมชนเพื่อบ้านแสนสงบ"
นายก อบต. มาพร้อมกับ ช่างภาพ และท่าทางที่ถูกออกแบบมาอย่างดี ทุกอย่างดูเป็นพิธีการไปหมด
นายก อบต. กล่าวเปิดงานอย่างเป็นทางการ (ฉันจับได้ว่าเขาใช้ประโยคสวยหรูที่เขียนโดย คนใดคนหนึ่งใน อบต. แน่ๆ) จากนั้นคือ ช่วงเวลาถ่ายภาพแอ็คชั่นสั้นๆ
ภาพแรก นายก อบต. ยืนถือจอบเอี่ยมสะอาด (ที่ยังไม่มีดินติด) ร่วมกับชาวบ้านที่ดูดีที่สุดสามสี่คน
ภาพที่สอง นายก อบต. เอามือแตะต้นไม้เล็กๆ ในหลุมที่ขุดไว้ล่วงหน้าแล้ว
ภาพที่สาม นายก อบต. ยืนแจก กล้วยตากอบน้ำผึ้งชันโรง ให้กับเจ้าหน้าที่ อบต. โดยมี ยายวิด คอยยื่นถุงให้อย่างกระตือรือร้น
"นี่กล้วยตากสูตรพิเศษของเรานะคะนายก หวานหอมด้วยน้ำผึ้งชันโรง" ยายวิดพูดพลางยื่นถุงกล้วยตาก
นายก อบต. หยิบกล้วยขึ้นมาชิ้นนึง "อืม! อร่อยมากครับ ดีครับ (เคี้ยวไปแล้วยื่นถุงกล้วยตากให้เลขา) เยี่ยมเลยครับ ดีมากครับพี่วิด ขอบคุณที่ช่วยกันดูแลผลิตภัณฑ์ท้องถิ่นนะครับ"
หลังจากถ่ายภาพชุดสุดท้ายเสร็จ (ซึ่งกินเวลาไปประมาณหนึ่งชั่วโมง) ก็ถึงเวลา ก๋วยเตี๋ยวฟรี ที่ชาวบ้านช่วยกันทำตั้งไว้ ฉันเห็นเจ้าหน้าที่ อบต. และนายก อบต. เดินไปที่ซุ้มก๋วยเตี๋ยวอย่างรวดเร็ว
ฉันได้ยิน นายก อบต. คุยโทรศัพท์ขณะเดินไป "ครับ... ถ่ายรูปเสร็จแล้วครับ... ได้ภาพสวยๆ ครบทุกมุมแล้วครับ... ครับเดี๋ยวจะรีบไปนะครับ..."
หลังจากกินก๋วยเตี๋ยวไปได้ไม่นาน นายก อบต. และเจ้าหน้าที่ทุกคนก็ หายตัวไปอย่างรวดเร็ว ราวกับมาโชว์ตัวในงานแฟชั่นโชว์แล้วเดินกลับเข้าหลังเวที
สิ่งที่เหลืออยู่คือ
...ป้าย โครงการปลูกป่าชุมชน
...ต้นกล้า กองโตที่ยังไม่ได้ลงดิน
...ชาวบ้าน ที่กำลังหอบจอบเสียมและเริ่มขุดหลุมกันจริงๆ
"เอ้า! พวกเรา ไม่ต้องสนใจ เขามาให้กำลังใจแล้ว ทีนี้ถึงเวลา คนทำงาน ขุดดิน ปลูกป่า... ภูมิ เอ็งไปช่วยยกน้ำมาให้แม่บ้านหน่อย" เสียงผู้ใหญ่ตะโกนสั่งไกล
ฉันยกน้ำมาไว้ที่ข้างแปลงปลูกป่า มองดูชาวบ้าน ทั้งเด็ก ผู้สูงอายุ และคนหนุ่มสาว ที่กำลังขุดหลุมอย่างอย่างสนุกสนาน
ฉันมองไปที่ป้ายไวนิลโครงการปลูกป่าชุมชนที่ทิ้งไว้ และคิดถึงสโลแกนกล้วยตากของฉันเอง
สิ่งที่ฉันเห็นวันนี้คือ ช่องว่างระหว่างการสื่อสารกับความเป็นจริง
คนนอกหมู่บ้านมาพร้อมกับ 'ภาพลักษณ์' และ 'คำพูด' ที่สวยงาม แต่พวกเขาไม่ได้อยู่ที่นี่เพื่อ ลงมือทำ จริงๆ
คนในหมู่บ้านไม่ได้มีสโลแกนที่สวยหรู แต่พวกเขาคือ 'การกระทำ' ที่แท้จริง (เหมือนกล้วยตากอบน้ำผึ้งชันโรงที่ถึงแม้แพ็กเกจจิ้งจะธรรมดา แต่รสชาติมันคือของจริง)
ฉันมองไปที่ต้นกล้าเล็กๆ ในมือ
บ้านแสนสงบ... ถูกแล้วบ้านของเรา เราก็ก็ต้องช่วยกันดูแลกันเองจริงๆ นั่นแหละ
ฉันรู้สึกถึงความผูกพันบางอย่างที่ลึกซึ้งขึ้นกับหมู่บ้านนี้ ไม่ใช่แค่เพราะพ่อแม่ แต่เพราะฉันได้เห็น ความจริงใจ ในการลงมือทำของพวกเขา
เกิดคำถามขึ้นในใจของฉัน จะรอดูต้นไม้เหล่านี้กลายเป็นป่าชุมชนอย่างที่หวังไว้ไหม หรือมันจะเป็นแค่ภาพถ่ายที่สวยงามในรายงานประจำปีของ อบต. เท่านั้น
ฉันหยิบจอบขึ้นมาเล่มหนึ่ง... การตอบคำถามนี้ที่ดีที่สุดคือ ลงมือขุดหลุม ด้วยตัวเองนี่แหละ...
--ภูมิ--
[จบบันทึก]
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
