บันทึกความทึ่ง 2 ครั้ง กับ 雁回时
"เมื่อห่านป่ากลับมา" แกนหลักเป็นเรื่องราวความสัมพันธ์ของแม่และบุตรสาว
จากรูปแรก จนมารูปที่ 2
ห่านป่ากับอาจือ
ทึ่ง เพราะ ลืมไปแล้ว ว่าตอนแรกๆนางเอกสู้เพื่อให้แม่หลุดพ้นจากความแค้นมากขนาดไหน แต่สุดท้ายดันจมอยู่ในความแค้นซะเอง555
หลังจากที่ผ่านเหตุการณ์นั้น...นางเอกของเรา กลับกลายเป็นเหมือนแม่ของตัวเอง ที่มีชีวิตจมอยู่ในความแค้น นางเอกที่เคยพูดปลอบ คอยให้กำลังใจแม่ให้ปล่อยวาง กลับกลายเป็นคนคับแค้นซะเอง
แต่แม่มีนางเอก และนางเอกของเราก็มีอาจือ อาจือก็ทำแบบเดียวกันกับที่นางเอกทำกับแม่
อาจือ ทำให้เราเห็นเงา นางเอกเมื่อหลายเดือนก่อน และนางเอกทำให้เราเห็นเงาของแม่เมื่อหลายปีก่อนเช่นกัน
สายตาของแม่ค่อยๆเปลี่ยนจากแข็งกร้าวเจ็บปวด เป็นอ่อนโยนนุ่มนวล ก็ชัดขึ้นมาในตัวนางเอก
ฉากนี้ ผกก. ทำได้ดีมากๆ งานภาพงานเสียงงานบทดีไปหมด ทำให้เราที่ลืมไปแล้ว ว่านางเอกฉุดดึงแม่ขึ้นมาจากหลุมอารมณ์ที่ลึกยังไง จนมาเจออาจือ ที่เตือนสติ และช่วยฉุดตัวเองขึ้นมาอีกครั้ง
จวง เป็นแซ่
ทึ่งที่ 2 อยู่ที่ฉากนี้ สำนวนว่า พยัคฆ์ร้ายไม่กินลูกในไส้ แต่...
นางเอกและพระเอก ได้หลักฐานมัดตัวพ่อ ที่แสนเจ้าเล่ห์ มาหาข้อมูลเพื่อให้ดิ้นไม่หลุด แต่ไม่คิดเลยว่า คำว่าจวง ที่อยู่เป็นกระดาษ อยู่ในตำแหน่งเจ้าของทรัพย์(ที่ยักยอก) กลับไม่ใช่ชื่อของพ่อเธอ
แต่กลับเป็นชื่อของเธอเอง พ่อวางแผนได้น่าขนลุกจริงๆ กลับตัวไม่ได้ จะไปก็ไปไม่ถึงเสียแล้ว
พระเอกที่เป็นแฝงตัวเป็นบุตรฝ่ายผู้ทำผิด นางเอกที่ดันมีชื่อเป็นเจ้าของทรัพย์ ทุกอย่างลงล็อค ผัวหาบเมียคอนได้พอดิบพอดี
ขอนับถือการลำดับเรื่องราว ให้เรารู้สึกถึงวิกฤตการณ์จริงๆ วิกฤตที่อธิบายยังไงก็ไม่ขึ้น หลักฐานทุกอย่างมัดตัวรุมเร้า สิ้นหวังพังทลายยย
(แต่ความจริงเป็นสิ่งไม่ตาย บอกแค่นี้ อิอิ)
โอเค หลังจากผ่านเรื่องราวซับซ้อนมากมาย และสุดท้ายแต่ก็ต้องดีใจกับเจ้าห่านป่าจริงๆ เฝ้าตามหาบ้านที่เป็นบ้าน บ้านที่เป็นของตัวเอง บ้านที่เชื่อถือไว้ใจกัน และก็เจอ"บ้าน"จริงๆซักที
相信比爱更珍惜。
ปล. อดไม่ได้ที่จะบันทึกถึงเพลงประกอบละคร 剪
ช่วงแรกประโยคร้องว่า
宿命的线 谁来剪
世间的缘 都太浅
ช่วงหลังประโยคเปลี่ยนเป็น
宿命的线 不愿剪
世间的缘 不太浅
ช่วงแรก พรมลิขิตนี้ ใครเป็นคนตัด ชาตินี้โชคชะตาช่างตื้นเขินนัก
ช่วงหลัง พรมลิขิตนี้ไม่ยอมตัด ชาตินี้โชคชะตาไม่ตื้นเขินจนเกินไป
ทั้งหมดพูดถึงหนังเรื่องนี้ได้ครอบคลุมทีเดียว พวกเขา2แม่ลูก ถึงจะได้อยู่ด้วยกัน 100 วัน ถือว่าสั้นก็นับว่าสั้น แต่หากพูดถึง 100 วันนี้ ลูกสาว ได้ปลดเปลื้องพันธนาการความทุกข์ของแม่ลงได้ ก็ถือว่าเป็น 100 วันที่คุ้มค่า ห่างกัน 17 ปี เทียบไม่ได้เลยกับการอยู่ด้วยกัน 100 วัน
留下的遗憾 谁来圆
留下的遗憾 此时圆
2 ประโยคนี้ก็เตือนสติได้ดี
ความเสียใจในอดีต ใครจะทำให้สมบูรณ์
ความเสียใจในอดีต เราจะทำให้สมบูร์ตอนนี้เอง
เรื่องนี้แม้จะไม่ perfect แต่จังหวะและโทนเรื่อง ทำให้เราประทับใจ แถมแกนหลักไม่ใช่เรื่องความรักชายหญิง แต่เป็นความสัมพันธ์ระหว่างมารดาและบุตรี ถือเป็นเรื่องที่ชอบในรอบปีเลย
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
